dinsdag 3 maart 2015

Tegenstelling

Nutteloos-Nuttig
Ooit was waaiertaal nuttig
foto ferrara
Hermitage in Amsterdam
expositie
aan tafel met de tsaar

zondag 1 maart 2015

Miet en Griet 31

Miet en Griet gaan kopje onder

Griet voelt zich in de zandhoop op het terras van eethuis Sjans meteen op haar plaats.
Miet is niet blij met de stek en scharrelt nog wat rond. Achter de voordeur van het eethuis ziet ze schoonmaakspullen staan, de aanblik van een bezem en een hogedrukspuit maakt haar ongerust. In paniek hipt ze naar de hoek van het terras.
‘We kunnen hier niet blijven, ’t is doodgevaarlijk. Er staat een hogedrukspuit klaar, alle kans dat ze die morgen op de tegels zetten. Ik wil niet de verdrinkingsdood sterven. Morgen bij zonsopgang ben ik weg.’

‘Tjonge, wat jij niet aan smoezen bedenkt om je zin te krijgen. Ik voel me hier prima en vertrek voorlopig niet. Hogedrukspuit, nou en, wij zandvlooien kunnen toch wel tegen een straaltje water. Tegen dat ze de boel in stelling hebben gebracht zijn wij al lang wakker en kunnen de werkzaamheden vanaf een afstandje bekijken. Als het klaar is zitten we zo weer in de hoek. Er gaat nog geen dag voorbij voordat er vanuit zee met de wind meegebracht opnieuw een beetje zand ligt, zoveel hebben we niet nodig. Paniek om niks, ik ga slapen.’

Op het dak van snackbar Paul Patat zijn Chiel en Twan voor de nacht neergestreken.
Chiel zit met de gewetensvraag. Zal hij Twan waarschuwen voor het gevaar dat de zusters lopen of laat hij de eventuele gebeurtenissen op zijn beloop. Hij kan die twee wel een belasting voor zijn maat vinden, maar die denkt er zelf duidelijk anders over.
Hij slaapt er onrustig van. De volgende morgen wanneer ze elk aan een kant van een restant stokbrood staan te sjorren begint hij er over met Twan.

‘Heb je gezien dat bij eethuis Sjans de hogedrukspuit klaarstaat om het terras schoon te spuiten? Jouw vriendinnen lopen grote kans om vandaag weggespoeld te worden, via de goot naar het putje en hup het riool in. Het is een manier om ze kwijt te raken, maar ik vermoed dat jij dat helemaal niet wilt. Ik hou best van rellen, jatten en vervuilen, maar de dood van jouw vriendinnen op mijn geweten hebben, dat gaat me niet lukken. Laten we ze waarschuwen en naar elders brengen, desnoods nemen we ze mee naar Terschelling.’

Bij het terras aangekomen blijkt het onheil al geschied. Een personeelslid van het eethuis staat de tegels met een venijnige straal te bewerken. De hoeken zij al schoon gespoten en van de zandvlooien is geen spoor te bekennen.
Twan zakt van schrik door zijn poten en belandt in shock op de stoep. Chiel laat zich door de waterstraal niet weerhouden en klapwiekt naar de plek waar de zussen zich veilig waanden, maar de schoonmaker duldt geen meeuwen op zijn schone tegels en geeft Chiel de volle laag, die op zijn beurt de aanval opent en een paar keer laag over de kruin van de man vliegt, maar de waterstraal wint. Beide meeuwen kijken verslagen naar het drama dat zich op het terras voltrekt.
Twan komt tot bezinning. ‘Chiel laten we de goot afstropen, wie weet vinden we ze en valt er wat te redden. Jij gaat linksom, ik ga rechtsaf. We zien elkaar over een kwartier op deze plek terug.’

Twan ziet op een patatzak de ochtendzon weerkaatsen, hij vindt Griet meer dood dan levend vastgeplakt in een klodder mayonaise. Voorzichtig trekt hij haar los, neemt haar tussen zijn snavel en vliegt haar in veiligheid naar het dak van de snackbar.

‘Griet hoor je me? Ligt Miet ook ergens in die goot?’
Ze kreunt ‘Ik weet het niet, Miet wilde vroeg uit de veren omdat ze bang was dat het terras zou worden schoongespoten. Ik vond dat onzin en heb haar verweten dat het een smoes was om haar zin door te drijven. Nu weet ik beter, het was verschrikkelijk hoe dat water in de zandhoop binnendrong en mij op die harde straal het hele terras over spoelde, daarna werd ik nog een paar meter door de goot gesleurd, uiteindelijk kon ik me aan een patatzak vastklampen. Zou Miet hetzelfde overkomen zijn of zou ze me echt alleen achtergelaten hebben. Hoewel het een rotstreek is hoop ik het laatste, want dat zou betekenen dat ze nog leeft.’

‘Je kan veel van Miet zeggen, maar zo gemeen is ze niet. Ga jij in de zon liggen om op te warmen, dan ga ik op zoek naar je zuster.’

Opnieuw vliegt Twan laag over de goot, maar hij vindt haar niet. Chiel zit voor eethuis Sjans op de stoep te wachten en schudt mismoedig zijn kop. ‘Ik heb van alles voorbij zien drijven, maar van de zandvlooien geen spoor.’
Twan vertelt dat Griet in veiligheid is en de meeuwen besluiten de dorpsstraat nog een keer in alle richtingen te inspecteren. Maar hoe ze ook hun best doen, Miet lijkt van de aardbodem verdwenen.
‘Weet je zeker dat we alle plekken waar een zandvlo kan blijven steken hebben bekeken? Wie weet ligt ze wel achter of onder de afschutting van het terras, we hebben aangenomen dat ze naar de goot zijn gespoeld, maar misschien is zij in een kiertje beland en ligt ze daar nog.’

‘Dan moeten we wachten tot die vent klaar is met zijn terras want die laat ons nu vast niet toe. We moeten haar vinden, zonder haar kunnen we Griet niet onder ogen komen. Stel je voor dat ze daar ergens verdronken ligt, je moet er niet aan denken. Als ze dood is moet ze in elk geval in een zandkuiltje worden begraven.’

Het terras van eethuis Sjans ligt er nat en verlaten bij. De meeuwen beginnen de zoektocht naar hun vriendin. Zolang de medewerker zich niet vertoont kunnen ze ongestoord hun gang gaan. Zullen de meeuwen Miet vinden of zit zij ergens hoog en droog in het duin en heeft geen weet van de gebeurtenissen?

Terschelling moet maar even wachten.

Blogaward

Er cirkelt een award rond in het blogcircuit. Ik gun hem iedereen, maar voel me absoluut niet gepasseerd als, wat dat betreft, niemand aan mij denkt.

plaatje internet

vrijdag 27 februari 2015

Een nerveuze bruid

Ik kan de slaap niet vatten en lig in het donker te turen. Ik mis het vertrouwde lijf van Lief.
Als ik zou willen kan ik dwars in bed liggen, ruimte genoeg. Uitgerekend vannacht slaapt Lief niet bij mij. Morgen is onze trouwdag en Lief trouwt vanuit het huis waar hij al jaren niet meer woont. In plaats van dat we samen de voordeur achter ons dichttrekken komt hij hier morgen op de stoep een toneelstukje doen, met een bruidsboeket in zijn handen aanbellen om mij op te halen voor een gang naar het stadhuis. Van de weeromstuit komen mijn ouders naar ons huis, waar we samen op de bruidegom zullen wachten.
Zijn moeder vindt het prachtig. Zo leuk voor de foto’s. Om haar een plezier te doen namen we dit belachelijke besluit, waarvan ik enorme spijt heb. Het kind slaapt nog één keer onder moeder’s vleugels terwijl hij daar al jaren niet meer onder leeft. Hij had gewoon hier naast mij moeten liggen. Mams verschaft hem vast nog overbodige raad, terwijl we alles tot in de puntjes hebben geregeld. Behalve het weer, kan er niets mis gaan. We hebben er rekening mee gehouden dat Oom Piet en Tante Klaasje, met hun jarenlange vete die ze op de feesten en partijen graag uitventen, niet bij elkaar in de buurt zitten. Laat staan dat ze samen op een foto komen. Onze vriend Paul heeft beloofd dat hij het stel in de gaten zal houden. Maar die twee kennende zullen ze kans zien elkaar toch tegen het lijf te lopen, met alle herrie van dien.
We hebben ze het liefst helemaal niet op ons feest, maar omwille van de vrede met schoonmama doe je wat.

Ik draai me nog eens om. Tegen het piekeren help het niet. Als de schoonheidsspecialiste die rode vlekken in mijn hals maar weet weg te werken en die ene dwarse krul moet de kapper wel in het gareel zien te krijgen. Schoonmoeder moet in elk geval van Lief zijn stropdas afblijven die kan hij heus zelf wel strikken, zij legt daar natuurlijk een strakke jaren vijftig knoop in terwijl ik het graag wat losjes zie.
Ik ben echt op van de zenuwen. Als ik nu niet ga slapen heb ik morgen niet alleen rode vlekken, maar ook wallen onder mijn ogen. Ik zie de scherpe blik van schoonmama al over mijn gezicht gaan, terwijl het haar schuld is dat ik hier op van de zenuwen lig te tobben.
Dat wordt nog een megaklus voor de schoonheidsspecialiste om de boel een beetje toonbaar te krijgen. Misschien moet ik haar vroeg bellen om te vragen of ze eerder komt.

Waarom ging die sukkel van een Lief tijdens de vakantie op Madeira ook zo romantisch op de knieën zodat ik zijn aanzoek gewoon niet kon weigeren. En waarom ben ik niet in het geheim met hem naar het stadhuis gefietst, zonder lange jurk en hoed? Omdat zijn moeder dat niet zou overleven. Haar kind, trouwen in het geniep, dat nooit. Morgen ben ik de bruid, met alles erop en eraan, zo leuk voor de foto’s. Kan ik nog afbellen?

Ik denk dat ik dit verhaal in 2011 in een kortere versie al eens heb geplaatst, maar kan het niet terugvinden, is blijkbaar verloren gegaan. De schrijfveer was toen 'Op van de zenuwen.'
Mochten de lezers van het het eerste uur denken, dit komt me bekend voor, dan klopt dat dus.

woensdag 25 februari 2015

Uit een gegoed milieu

Als de jackpot valt
kom je in één klap uit een
gegoed milieu

plaatje internet

dinsdag 24 februari 2015

Tegenstelling

Zuinig-Kwistig
foto ferrara
helaas is de kwaliteit van de foto
 aan de zuinige kant

maandag 23 februari 2015

Miet en Griet 30

Twan gaat demonstreren

Terwijl Griet, met een sacherijnige Miet in haar kielzog door de dorpsstraat struint, neemt Twan een eetpauze bij snackbar Paul Patat. Het kan hem niet schelen waar hij de zusters moet afzetten. Een meeuw heeft geen vaste plak, die gaat waar eten valt te snaaien.
Binnenkort begint het kaasmarktseizoen in Alkmaar weer, dan kan hij de dames afzetten in Egmond. Tot zo lang moet Miet het op Texel maar zien vol te houden, dat scheelt een extra vlucht. Diep in gedachten verdiept merkt Twan niet dat zijn maat Chiel naast hem is komen zitten.

‘Hé Twanneke, waar zit jij met je vogelbrein, ik zit hier al een tijdje, maar jij reageert niet eens. Is er iets?’

‘Chiel, wat heb ik jou een tijd niet gezien, waar heb jij overal gevlogen? Ik zit te denken aan Miet en Griet en hun woonprobleem.’

‘Trek je nog steeds op met dat lastige vrouwvolk, wat heb je toch met die twee? Volgens mij spannen ze jou voor hun karretje. Die Miet gebruikt haar verdriet om haar zin door te drukken en Griet heeft zich maar te schikken. Ze zijn door hun gedrag een blok aan je zwemvliezen. Dat je ze na het opvegen van het vlooiencircus hebt meegezeuld naar Texel heb ik nooit begrepen.’

‘Chiel, zeulen is overdreven zo zwaar zijn zandvlooien niet en ze zijn heus aardig. Kijk ze daar nu scharrelen op zoek naar een beetje zand. Ik moet toch maar zorgen dat ik ze naar Ecomare breng voor het donker is, daar ligt het zand voor het oprapen.’

‘Laat ze hun eigen bonen doppen, die twee redden zich wel. Voor je het weet zitten ze op de boot naar Den Helder en zijn ze op weg naar huis. Ga met mij naar Terschelling, er is daar veel spannends te beleven. De meeuwenkolonie heeft besloten met krijsacties de vergaderingen van ‘Tulip Oil’ te verstoren. Wat die lui in het snotje hebben deugt voor geen meter. Hoe meer we tegenwerken hoe beter. Het lijkt me wel geinig daar een partijtje mee te blazen. Tante Wanda doet ook mee.’

‘Tante Wanda zal eens niet meedoen. Die vloog als jonge meeuw al voorop in de troepen. Altijd haantje de voorste bij actievoeren. Met Wanda en haar gerichte flatsen stijgen de stomerijkosten. Kan ik mijn vriendinnen meenemen? Ik heb ze al voorgesteld een dagje Terschelling te doen. Misschien kunnen we ze inzetten, ze zijn zeer bedreven in het bezorgen van jeuk aan hoogwaardigheidsbekleders. In september hebben ze tijdens de troonrede het VVD-kamerlid dat meeuwen wilde afschieten een benauwd uurtje bezorgd. Waarmee ik wil zeggen dat Miet en Griet ook solidair kunnen zijn, dat kun je van menig VVD-er die op enig pluche is beland niet zeggen.’

‘Wanda is niet gecharmeerd van de zussen, ze neemt vooral Miet kwalijk dat jij door haar toedoen ernstig gewond in de vogelopvang hebt gezeten.’

‘Ook typisch Wanda, weinig vergevensgezind en altijd denken dat je het gelijk aan jouw kant hebt. Nou ja dat past bij een fanatieke actievoerder. Maar wat op Terschelling dreigt te gebeuren kan natuurlijk niet. Ik ga mee, de dames moeten het maar even zonder mij stellen.’

Ondertussen heeft Griet op het terras bij eethuis ‘Sjans’ een geschikte zandhoop gevonden en ze heeft zich meteen genesteld. Miet, die naderbij sjokt, ziet aan haar houding dat er voor vandaag geen onderhandelingsruimte meer is. Ze gaat akkoord met de plek onder voorwaarde dat het een tijdelijk onderkomen is. Griet haalt haar schildje op en besluit de discussie uit de weg te gaan.
‘Ga jij Twan maar vertellen dat we een nieuwe woonplek hebben gevonden.’
‘We? Jij zal je bedoelen.’
‘Zeur niet ga nou maar.’

Twan vindt de keus niet optimaal, als in de voorjaarsvakantie de toeristen komen wordt het veel te druk op het terras. Een zandvlo is zo onder de voet gelopen, maar hij houdt het commentaar voor zich en laat de zusters in hun waarde. Hij is tenslotte Wanda niet die luid snaterend haar mening zou geven.
Samen met Chiel brengt hij Miet terug en hij belooft de vlooien om de volgende dag naar hun welzijn te komen informeren. Hij neemt zich voor dan ook over de demonstratieplannen te vertellen.

Chiel heeft van een afstandje staan toekijken en ziet nóg een risico dat de zussen bedreigt. Als de bezem door de zandhoop gaat omdat het terras moet worden ingericht zou dat het einde van Miet en Griet kunnen betekenen.


Zal hij zijn vriend wijzen op het gevaar of wacht hij af tot Twan wordt verlost van het kibbelende stel?