dinsdag 17 mei 2016

Tegenstelling

Kort-Lang
Catwalk in het Rijksmuseum Amsterdam
vormgegeven door fotograaf Erwin Olaf
foto ferrara

zondag 15 mei 2016

Een prachtige wisselwerking

Hoe hebben jullie de wisselwerking tussen de voortdurend veranderende lichtshow en de optredende artiesten tijdens het Eurovisiesongfestival ervaren? 
Ik ben geen fan van het festijn, maar je bent toch nieuwsgierig hoe de ambassadeur voor Nederland, want zo werd Douwe betiteld door Cornald Maas, het eraf brengt.
Behalve dat het technisch gezien waarschijnlijk een hoogstand was vond ik het een hoogst storend element. 
Ik heb geen ADHD, ben niet hypergevoelig en lijd niet aan epilepsie, maar toch werd ik er onrustig van. Vooral voor de laatste categorie leek het me niet helemaal zonder gevaar, de lichtflitsgevoelige epilepticus liep grote kans op een insult.
Gelukkig zat Douwe Bob op een vroeg tijdstip in het spektakel en na zijn Slow Down, besloot ik zijn raad op te volgen en haakte af.
Douwe, hoe toepasselijk, was de rust zelve in het drukke gedoe. Waarschijnlijk had hij een betere plek verdiend want de nieuwe vorm van stemmen geeft te denken.
Ach, wat kan het mij schelen, zoals ik al zei. Ik ben geen fan. Zolang dit opgeklopte gedoe zo flitsend wordt opgediend zal er van prachtige wisselwerking tussen het songfestival en ondergetekende al helemaal geen sprake zijn. 
Slow Down, zou ik zeggen.

woensdag 11 mei 2016

Snelle verlichting

Wat kan het brein van de mens een raar loopje met je nemen.
Snelle verlichting is de schrijfveer van vandaag, wat zou daarmee worden bedoeld?
Werkelijk alle soorten verlichting zijn de revue gepasseerd.
Van kaars en olielamp tot de verstralers op vrachtwagens, verlichting voor de snelle vrachtwagenchauffeur.
Ik denk aan de felle lampjes in de schoenen van de hardlopers die meeliepen in de
cityrun by night. Dat was verlichting die voorbij kwam stormen. Ik kon het bijna niet afzien.
Voor de knipperende kerstverlichting in alle mogelijke kleuren zou ik het liefst mijn ogen sluiten. Aan dergelijke onrustige verlichting kan ik maar niet wennen.
Met het lampje in de E-reader ben ik dikke maatjes, zo donker kan het niet zijn, ik lees.
Vermoedelijk vraagt de schrijfveer een andere uitleg. Ik pieker me suf en steek mijn licht nog maar eens op. Zou het een zaklamp zijn om in het donker snel de weg te vinden?
Of het lichtje in de wekker zodat ik altijd bij de tijd ben.
Misschien de zonsopgang, die snelle verlichting aan de donkere nacht geeft.
En de buitenlamp met bewegingsmelder is een snelle jongen, bij het minste of geringste beweginkje springt ie aan. Maar wat ik ook bedenk, het gevoel blijft knagen dat er een andere verklaring voor deze schrijfveer moet zijn. Ik krijg er hoofdpijn van en dan gaat me opeens een licht op. Ik zoek snelle verlichting voor mijn geteisterde schedelinhoud en neem een paracetamol. Soms ben ik geen groot licht.

dinsdag 10 mei 2016

Bellen in een telefooncel

Herinnert u zich nog de vakanties in het buitenland waarin je, ter geruststelling van het thuisfront, muntjes spaarde voor de plaatselijke telefooncel.
Persoonlijk vond ik het altijd een heel gedoe om mijn moeder te laten weten dat alles naar wens verliep. Zij had enorm de neiging om mij meteen alle wel en wee van haar dorp te vertellen en voor die berichtgeving had ik meestal niet voldoende muntgeld in voorraad.
Ik begon dan ook met te zeggen dat we het gesprek kort moesten houden, maar dat kostte haar de nodige moeite, gewend als ze was onder normale omstandigheden eindeloos met mij aan de kletsdraad te hangen.
Van mobiele telefoons hadden we toen nog helemaal geen weet. Je luisterde dagelijks via de Wereldomroep naar de oproepen van de ANWB-centrale en als dat niet lukte kocht je af en toe De Telegraaf om te zien of je dringend naar huis moest reizen.
De komst van de telefoonkaarten was een sprong voorwaarts, dat scheelde een hoop gedoe om aan kleingeld te komen.
Tegenwoordig is bereikbaarheid een stuk eenvoudiger en heeft zo zijn voordelen als er ziek en zeer dreigt en je maar beter huiswaarts kunt keren.
Wij hebben daarover afspraken met het thuisfront. Er wordt alleen gebeld of een sms gestuurd als het strikt noodzakelijk is. Het laatste is voor velen alweer een antieke handeling.
Onze kinderen vinden het maar kneuterig dat we niet aan het whatsapp-infuus hangen. Meneer F. en ik kunnen heel goed zonder. Je zult ons niet bij de WIFI-hotspot vinden om te skypen of te bellen. Wij zitten daar om buienradar te raadplegen en de krant te downloaden. Tegenwoordig hoor je van alle kanten privé-informatie op je afkomen die je helemaal niet wilt weten. De kakofonie aan geluid op die plek doet mij nog wel eens verlangen naar de rij voor de telefooncel op een dorpsplein. Daar stond je reiservaringen uit te wisselen tot je aan de beurt was. Binnen de cel had je nog enige privacy. Buiten kregen ze alleen jouw helft van het gesprek mee.
Natuurlijk wil ik niet terug naar het sparen van muntgeld of de aanschaf van een telefoonkaart en natuurlijk wil ik niet terug naar de cel op het dorpsplein, maar een beetje bescheidenheid bij de WIFI-hotspot zou sommige vakantiegangers sieren.


Vorig jaar schreef ik een blog over de WIFI-hotspot

Tegenstelling

Heet-Koud
in een porseleinfabriek
Limoges-Frankrijk
foto ferrara

zondag 8 mei 2016

Gastblog

Vandaag plaats ik weer een gedicht van Grietje Holthuis.
De bollenvelden geven momenteel extra kleur aan het landschap.

Tulp 

Fris blad, knisperend
als een onbeslapen laken,
beschermt haar.

Ze verschuilt zich,
nu nog groen, maar
haar bloemblaadjes blozen al
als de zachtroze wangen
van een verlegen schoolmeisje.

Pril als de lente zelf.
Popelend van verlangen
om tevoorschijn te komen.
Alsof ze zeggen wil;
kijk dan, ik heb
de zomer in mijn bol!
  
foto ferrara

Rembrandttulp
Limmen Hortus Bolborum

donderdag 5 mei 2016

5 Mei



parken vol muziek
de bevrijdingsfestivals
zonovergoten