dinsdag 22 juli 2014

Tegenstelling

Voor-Achter
Edam
foto ferrara

maandag 21 juli 2014

Miet en Griet (9)

Miet en Griet bijten in het stof.


Josje en Wim hebben de caravan geladen, de fietsen staan achterop, iedereen is uitgezwaaid, hun reis kan beginnen. Ze hebben geen weet van de verstekelingen in het vloerkleed, dat nog voldoende zand in zich heeft van de vorige trip om zandvlooien een prettig verblijf te bezorgen.
Onder het bed, achter het serviceluik, reizen Miet en Griet een onbekende bestemming tegemoet. Uitzicht hebben ze niet, behalve het asfalt dat ze via het luchtroostertje onder zich voorbij zien trekken. Griet wordt al gauw wagenziek van de voorbijflitsende witte lijnen en besluit, diep weggestopt in het vloerkleed, haar lot af te wachten.
Amper op weg en nu al spijt dat ze haar pootje niet heeft strak gehouden. Ze had gewoon voor de tweede keer naar de kaasmarkt moeten gaan. Die dekselse Miet weet het altijd weer te versieren haar tot slachtoffer te maken.

De reis eindigt in Bathmen op de rand van Salland en de Achterhoek.
Als de luifel is uitgedraaid besluiten Josje en Wim het vloerkleed niet uit te rollen. Het is mooi weer en het veldje op de camping is goed verzorgd. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Bij Griet slaat de paniek toe. Zij ziet zichzelf de rest van de reis achter het serviceluik opgesloten. Miet wijst haar op het luchtrooster in de vloer, betere in- en uitgang kan een zandvlo zich niet wensen. Zij maakt er meteen gebruik van en nestelt zich naast de fietsen die klaar staan voor gebruik. Griet volgt en komt al snel tot de conclusie dat het zand in dit deel van het land droger is dan het strand bij Egmond en als ze eerlijk moet zijn vindt ze dat niet onaangenaam. Nog even en ze raakt enthousiast.

De zusters maken, onder de bel van Josje haar fiets, menig trip. Ze zien de tv-toren bij Markelo, bezoeken de sterrenwacht in Nijverdal en maken een stadswandeling in Deventer.
Op een dag rijden ze eerst een stuk met de auto om vervolgens een fietstocht te maken over smalle fietspaden langs zandwegen met mul zand.
De vlooien genieten van de zon op en een windje onder hun schildjes. Er gaat iets mis als Josje uitwijkt naar het mulle zandpad voor een tegenligger. Het stuur slaat om en Josje belandt onder de fiets op haar rug in het zand. Ook Miet en Griet bijten in het stof, maar die zijn het gewend.Terwijl Wim zijn vrouw van de fiets bevrijdt horen ze haar kreunen:
‘Foute boel Wim, ik denk dat er een rib gekneusd is.’
Miet begrijpt meteen dat er een einde aan de fietstochten is gekomen.
Uitgerekend vandaag heeft ze op de routeborden gelezen dat Lichtenvoorde nog maar acht kilometer fietsen is.
Josje staat inmiddels overeind en huilt van pijn. Naar de camping is het enige wat ze wil.
De hersentjes van Miet werken op volle toeren. Terug naar Bathmen met het einddoel onder bereik, dat nooit. Desnoods hipt ze die acht kilometer. Josje stapt voorzichtig op haar fiets en verdwijnt langzaam, met Wim in haar bandenspoor, uit zicht. Ze hebben geen idee dat ze daar een zandvlo mee in de kaart spelen.
Griet kijkt het stel beduusd na. ‘Zielig voor Josje, maar hoe moet het nu met ons, Miet?
Daar liggen we dan op een verlaten landweg en weten hier heg noch steg. We hebben het weer geweldig voor elkaar.’
‘Niks aan de hand, Griet, we zetten koers naar neef Bertus die woont hier in de buurt.’
‘Kilometers hippen naar Lichtenvoorde dat ga ik niet redden, zelfs niet in etappes.’

‘Dat hoeft ook niet, ik breng jullie wel.’
In de berm zit een ekster. ‘Hallo, ik heet Freek. Jullie zijn zeker op weg naar het vlooiencircus van Bertus? Hij heeft dit jaar een act op de Zwarte Cross.’

‘Wat zegt die vogel, ik kan hem slecht verstaan.’
‘Dat komt van zijn Achterhoeks accent, wen er maar aan want dat gaan we de komende tijd dagelijks horen. Freek kent neef Bertus en hij biedt ons een lift aan.
Griet gaat eindelijk een licht op.
‘Neef Bertus, Lichtenvoorde…ik had het kunnen weten. Wij zijn op weg naar de Zwarte Cross.’

Deel 10, slotaflevering is in de maak. Ik ervaar hoe lastig of het is de spanning erin te houden.
Ik heb zelf wel genoeg van het geneuzel van de dames. Spannende motorverhalen zie ik me niet schrijven
In september geboekt voor de schrijfcursus verhalen schrijven, wie weet wat ik daar leer.

zaterdag 19 juli 2014

Piëteit

Niet van het laatste nieuws op de hoogte, plaatste ik donderdag 17 juli vroeg op de avond aflevering negen van Miet en Griet. Tijdens het journaal besloot ik het verhaal te verwijderen. Volkomen ongepast was het op dat moment. Zo'n verschrikkelijk gebeuren. Maar dan rijst de vraag wanneer staan de tijd en gevoel toe opnieuw tot plaatsing over te gaan.
Het verdriet wat er bij zoveel mensen is kan ik niet verzachten.
Vanmorgen lees ik de krant en denk uit piëteit. 'Vandaag nog maar niet'

dinsdag 15 juli 2014

Tegenstelling


even klikken voor vergroten 
om het bordje onder het zadel te lezen
Voor-Tegen
Mechelen
foto ferrara

maandag 14 juli 2014

Miet en Griet (8)

Miet waagt een nieuwe poging.

Miet verveelt zich behoorlijk. Rond het kasje van Sjef Kokkel is het, tot nu toe, rustig gebleven. De strandjutter is met vakantie en het toeristenseizoen verloopt voorspelbaar, zoals elk jaar. Gisteravond heeft ze, verscholen achter de deleteknop op het toetsenbord, samen met Jan de Kwaker de website van de Zwarte Cross bekeken. Dat het zo’n groot evenement was heeft ze niet geweten, er is buiten het crossen echt van alles te doen. Als je alle gekkigheid, zoals een workshop tenenlezen of de preek van ds. Gremdaat wilt meemaken, kom je aan de cross niet eens toe.
Jan de Kwaker sloot zijn computer af met de woorden ‘Mafkezen, die Achterhoekers’.
Voor Miet het sein om nou eindelijk eens kennis te maken met dat deel van Nederland.

‘Wat vind je Griet, blijven we hier op het strand de toeristen jeuk bezorgen of ondernemen we zelf nog een tripje?  We hebben op Terschelling gezien dat Twan nog wel even bezig is met revalideren, dus uitstapjes met hem kunnen we voorlopig vergeten. Daarbij kan hij maar beter op Terschelling blijven, want het wordt er hier in de regio voor meeuwen niet leuker op.
Je weet dat Twan graag een patatje scoorde. Zo te zien heeft hij, onbewust, model gestaan voor de borden in de stad. Het was erg aardig van Arie Kopmeeuw om ons een retourtje Terschelling aan te bieden, maar meer moet je van hem niet verwachten. Zo’n jonge meeuw heeft geen boodschap aan een stel zandvlooien op leeftijd.  Als we al iets willen zullen we het zelf moeten bedenken en vervoer regelen.’


‘Als we iets willen? Jij zul je bedoelen. Ik hoef niet zo nodig, laat mij maar in Egmond er is hier in de zomerweken genoeg te doen. Braderie, alle winkels open, volle terrassen, flanerend publiek in de Voorstraat, demonstratie van de reddingsbrigade en niet te vergeten de strandzesdaagse. En dat zaakje van Sjef Kokkel in het duin levert misschien wel extra bezoekers op.’

 ‘Tjonge zeg, niet één nieuw evenement heb je genoemd. Elk jaar hetzelfde riedeltje.
Het laatste wat je noemt, daar zou ik me maar niet teveel op verheugen, bezoekers vanwege die handel zal Egmond geen goed doen en de nodige spanning opleveren. Daar kun jij nogal tegen.
Wat ben je toch een naïef wezen. Ik ga dat niet afwachten. Ik wil wat anders zien en beleven. Jij vond die kaasmarkt toch ook leuk? Of is één uitstapje voor jou al genoeg?
Als we nou eens als verstekeling in een caravan meereizen en zien waar zo’n huis op wielen strandt, dat is toch spannend. Kwaad kan het niet, je hebt onderdak, ziet wat van de wereld en op den duur kom je gewoon weer thuis. Op een camping is altijd wel zand te vinden om te overleven. Maar als je liever onder deze vlonder wilt toezien hoe het strand verandert in ligkuilen voor de Duitsers en de wandelaars zich de blaren lopen moet je dat vooral doen, maar dan wel in je eentje, want ik blijf hier niet.’

‘Chantage Miet, je weet heel goed dat ik in mijn eentje niet overleef. Zonder jou ben ik nergens, dus op deze manier dwing je me op avontuur te gaan. Meereizen in een caravan is nog tot daaraan toe, maar geen reisdoel weten vind ik doodeng. Wie weet in welk exotisch land je moet zien te overleven.’
Miet, met de Achterhoek als einddoel in het vizier, doet het laatste af als onzin.
Haar devies: ‘Overal waar zand is, kan een zandvlo aarden.'
De komende dagen Griet maar even in een aantal zaken haar zin geven, dat wil nog wel eens helpen. Te beginnen met het opschudden van hun eigen zandkuiltje.

Wie meer wil weten over het verlangen van Miet.
www.zwartecross.nl

zondag 13 juli 2014

Ramen wassen

Voor heldere kijk
op de wereld is wassen
van ramen gewenst

Een schrijfveer om de overgang tussen Herinneren en een nieuwe aflevering van Miet en Griet minder groot te maken.

dinsdag 8 juli 2014

Herinneren

Herinneringsmonumenten waar vind je ze niet. Groot, klein, mooi, lelijk.
Van steen, hout, koper, glas of plastic, alles is tegenwoordig mogelijk.
De aanleiding voor een herinneringsmonument is veelzijdig, beroemd, geliefd, geleerd. moedig. De uitvoering is afhankelijk van opdrachtgever, kunstenaar en waarschijnlijk ook van financiële middelen. Een imposante strijdlustige beeldengroep kan minder aanspreken dan dat ene subtiele beeld van een beroemd schrijver of  uitvinder.

Kitsch is er ook. Wat zou, bijvoorbeeld, de stad Salzburg zijn geweest zonder Mozart.
Die stad is vergeven van herinneringen aan de componist. Uit elke souvenirwinkel klinkt zijn muziek en je struikelt bijna over de Mozartkogels. Een praline die naar hem is genoemd, en dus eigenlijk een kortstondig herinneringsmoment oplevert.

Laat ik de bermmonumentjes niet vergeten, die ons laten weten dat op die plek een geliefd persoon is verongelukt. Vroeger zag je ze alleen in het buitenland in de vorm van een kruisje met een foto en een plastic boeketje. In Nederland zijn het op veel plekken ware kunstwerkjes.

Helaas zijn oorlogen en daaruit voortvloeiende bevrijdingen sinds jaar en dag ruim vertegenwoordigd wat betreft herinneren en het valt te vrezen dat deze reden nooit de wereld zal uitgaan.
Hoe vaak is er na de 2e wereldoorlog niet geroepen; ‘Dit nooit meer’ Het blijkt al jaren een loze kreet te zijn.  
In Boedapest stond ik stil bij de schoenen langs de Donau. Een eenvoudig, aangrijpend monument dat herinnert aan de Joden die hun schoenen moesten achterlaten voor ze aan de oever van de rivier werden vermoord. Het maken van de foto riep een ongemakkelijk gevoel op.  Wat een waanzin, dat dit mogelijk was, onbegrijpelijk. Toch gebeurt het nog steeds. Uitroeien van hele bevolkingsgroepen. De mensheid leert niets, van geen enkele oorlog.
Het blazen van de Last Post onder de Menenpoort in Ieper, waardevol eerbetoon aan alle slachtoffers. 


WE-300 Gedenken zie http://platoonline.wordpress.com/