maandag 28 juli 2014

Buurtonderzoek

Paulientje, ons zesjarige overbuurvrouwtje, staat op de stoep.
Druk pratend met haar vriendje heeft ze al twee keer driftig op de bel gedrukt.
Maar de buurvrouw op leeftijd, in de ogen van Paulientje een Oma, zit in haar schrijfkamertje boven het portiek en komt niet meer in galop de trap af.  
Als ik opendoe houdt ze een bosje sleutels omhoog.
‘Is dit misschien van jullie, het lag onder mamma’s auto. Kijk, ik denk dat deze van een oud schuurtje is, ze wijst op een door roest aangetaste sleutel, dat kleintje van een postbus en die grote van de voordeur.’
Er komt heel wat kennis uit haar kleine mondje. Mogelijk praat ze haar moeder na, die waarschijnlijk de grenzen van het operatiegebied heeft aangegeven en vanaf een afstandje de gang van dochterlief in de gaten houdt.
'Nee', zeg ik. 'Wij missen geen sleutels, maar lief dat je het komt vragen.'
‘Nou dan ga ik bij de andere buren aanbellen.’
Parmantig zet het speurneusje, met vriendje in haar kielzog, het buurtonderzoek voort.
Ik vrees dat Paulientje niet slaagt in haar missie de sleutels op het juiste adres af te leveren.
Vanwege een klein winkelcentrum om de hoek, wordt in onze straat dagelijks kort geparkeerd door niet buurtbewoners.
Voordat de overburen de sleutels naar het politiebureau hebben gebracht, heeft iemand in de regio vast al het slot van het oude schuurtje en de voordeur laten vervangen. 

vrijdag 25 juli 2014

Miet en Griet (10) slot

Bestemming bereikt?

Freek, niet vies van een relletje, stookt het smeulende vuurtje tussen de zussen nog een beetje op.
‘Wat is daar mis mee? Het is het grootste festival in Europa en zet de Achterhoek flink op de kaart. Gasten komen van heinde en verre en hebben het weekend van hun leven. Er is voor elk wat wils.’

‘Mijn zus hier, zeurt al maanden over dat evenement en heeft alle slinkse wegen bewandeld om ons hier te krijgen. Ik hou er niet van, het is mijn stijl niet, maar Miet moest en zou het een keer meemaken. Ze denkt dat ik niet weet wat dat festival inhoudt. Miet was heus niet de enige meegluurder op het toetsenbord van Jan de Kwaker, onze huisbaas in Egmond.
Ik heb genoeg gezien op de website en heb er totaal gen zin in, het is mij allemaal te wild. Van sommige filmpjes kwam me het schaamrood op de kaken. En dan moet ik ook nog geloven in de slogan ‘Alles kump goed’ Nou voor mij gaat dat hier op de zandweg mooi niet op. Van je familie moet je het hebben. En dan blijkt nu dat een familielid ook nog eens op dat terrein werkt. Voor de zoveelste keer heeft Miet wind op haar molentje. Ik trek bij haar, wat reizen betreft, altijd aan het kortste eind.’

‘Wat houdt jullie dan samen?’, wil Freek weten.
‘Mijn depressies, ik kan niet zonder haar zorg als ik in een depressie schiet. Ik moet eerlijk bekennen dat ze me nog nooit in de steek heeft gelaten. Van ons twee ben ik de meest sombere. Miet ziet overal de lol van in en vindt bij elke tegenslag wel een oplossing, daar drijf ik op. Dus ik moet wel mee naar dat rotfestival. Opstijgen maar.’

Freek scheert over het festivalterrein. Zelfs Miet schrikt van de oppervlakte.
Overal heerst bedrijvigheid, de voorbereiding en opbouw is in volle gang. Grote trucs met materiaal rijden af en aan. Voor een zandvlo is het hier bepaald niet veilig. Voor je het weet ben je onder de voet gelopen en dan moet het echte feest nog beginnen. Nu maar hopen dat ze een beschermd onderkomen bij Bertus kunnen vinden, die overleeft hier tenslotte ieder jaar.

Als Freek zijn vrachtje bij Bertus aflevert, is deze in eerste instantie niet blij met wat hij ziet. Komt dat even slecht uit. Wat moet hij, in deze drukke periode, met die twee blokjes aan zijn pootjes.
Maar de Achterhoekse gastvrijheid neemt al snel voorrang en hij biedt zijn nichten onderdak naast het vlooiencircus. Daar wonen ook zijn Italiaanse maten Luigi en Césare, die bedreven zijn in de steile wandrace. Dit jaar de primeur in het circus. Bertus rekent dan ook op veel bezoekers. Eigenlijk kan hij wel wat hulp gebruiken. Bertus zelf doet een optreden á la Hans Klok en daar zou Miet mooi bij kunnen assisteren. Vanavond de stemming maar eens peilen of de dames bereid zijn de pootjes uit hun schildjes te steken. Van Miet verwacht hij enthousiaste deelname, van Griet is hij niet zeker, maar misschien kan ze de kaartverkoop voor haar rekening nemen. En zo gebeurt het dat eind van de week Griet in een hokje bij de ingang van het circus zit. Miet heeft zich, met succes, toegelegd op de werkzaamheden van Pamela Anderson en zal in een roze glimpakje naast Bertus optreden. Het is niet helemaal wat ze zich had voorgesteld van dit festival, maar Luigi heeft beloofd dat hij haar tussen de bedrijven door zal meenemen naar verschillende activiteiten. Aardige zandvlo, die Luigi, ze mag hem wel. Wat kan het haar schelen dat Griet hem een charmeur vindt.
Miet komt hier voor haar plezier en gaat samen met Luigi de Zwarte Cross beleven. Onbezorgdheid is troef de komende drie dagen, daarna ziet ze wel weer.
Aan Griet achter haar kassa heeft ze even geen boodschap.

Freek koopt in de voorverkoop een kaartje bij Griet, die het allemaal met zorg aanziet.
Ook nu kan de ekster niet laten, de boel een beetje op te stoken.
‘Ik geloof dat die zus van je het wel naar de zin heeft. Laat zich prettig inpakken door die Italiaan, daar ben jij vast niet blij mee. Kan ik me voorstellen, het is een gladde jongen, dat Miet dat niet ziet. Maar wees gerust, hij reist door naar Zweden en daar ruilt hij Miet zo in voor een Agneta. Jammer voor haar, maar zo gaat dat met die festivalgangers. Ze vinden overal vlooien om avontuur mee te beleven. Trouw komt in hun woordenboek niet voor’

‘Uit dat soort hout is Miet niet gesneden, die weet heus wel wat ze doet. Natuurlijk ben ik er niet blij mee, maar ik gun haar wel een beetje vertier, zelfs met een Italiaan.’

‘Ik hoor het al jij kent Luigi niet, maar denk gerust wat je wil.
Als dit feest achter de rug is en jullie willen terug naar Egmond, zeg het me dan. Ik organiseer graag een estafettevlucht voor je. Ik ken eksters genoeg die wel van een uitstapje houden.
Neem van mij aan: ‘Alles kump goed.’

dinsdag 22 juli 2014

Tegenstelling

Voor-Achter
Edam
foto ferrara

maandag 21 juli 2014

Miet en Griet (9)

Miet en Griet bijten in het stof.


Josje en Wim hebben de caravan geladen, de fietsen staan achterop, iedereen is uitgezwaaid, hun reis kan beginnen. Ze hebben geen weet van de verstekelingen in het vloerkleed, dat nog voldoende zand in zich heeft van de vorige trip om zandvlooien een prettig verblijf te bezorgen.
Onder het bed, achter het serviceluik, reizen Miet en Griet een onbekende bestemming tegemoet. Uitzicht hebben ze niet, behalve het asfalt dat ze via het luchtroostertje onder zich voorbij zien trekken. Griet wordt al gauw wagenziek van de voorbijflitsende witte lijnen en besluit, diep weggestopt in het vloerkleed, haar lot af te wachten.
Amper op weg en nu al spijt dat ze haar pootje niet heeft strak gehouden. Ze had gewoon voor de tweede keer naar de kaasmarkt moeten gaan. Die dekselse Miet weet het altijd weer te versieren haar tot slachtoffer te maken.

De reis eindigt in Bathmen op de rand van Salland en de Achterhoek.
Als de luifel is uitgedraaid besluiten Josje en Wim het vloerkleed niet uit te rollen. Het is mooi weer en het veldje op de camping is goed verzorgd. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Bij Griet slaat de paniek toe. Zij ziet zichzelf de rest van de reis achter het serviceluik opgesloten. Miet wijst haar op het luchtrooster in de vloer, betere in- en uitgang kan een zandvlo zich niet wensen. Zij maakt er meteen gebruik van en nestelt zich naast de fietsen die klaar staan voor gebruik. Griet volgt en komt al snel tot de conclusie dat het zand in dit deel van het land droger is dan het strand bij Egmond en als ze eerlijk moet zijn vindt ze dat niet onaangenaam. Nog even en ze raakt enthousiast.

De zusters maken, onder de bel van Josje haar fiets, menig trip. Ze zien de tv-toren bij Markelo, bezoeken de sterrenwacht in Nijverdal en maken een stadswandeling in Deventer.
Op een dag rijden ze eerst een stuk met de auto om vervolgens een fietstocht te maken over smalle fietspaden langs zandwegen met mul zand.
De vlooien genieten van de zon op en een windje onder hun schildjes. Er gaat iets mis als Josje uitwijkt naar het mulle zandpad voor een tegenligger. Het stuur slaat om en Josje belandt onder de fiets op haar rug in het zand. Ook Miet en Griet bijten in het stof, maar die zijn het gewend.Terwijl Wim zijn vrouw van de fiets bevrijdt horen ze haar kreunen:
‘Foute boel Wim, ik denk dat er een rib gekneusd is.’
Miet begrijpt meteen dat er een einde aan de fietstochten is gekomen.
Uitgerekend vandaag heeft ze op de routeborden gelezen dat Lichtenvoorde nog maar acht kilometer fietsen is.
Josje staat inmiddels overeind en huilt van pijn. Naar de camping is het enige wat ze wil.
De hersentjes van Miet werken op volle toeren. Terug naar Bathmen met het einddoel onder bereik, dat nooit. Desnoods hipt ze die acht kilometer. Josje stapt voorzichtig op haar fiets en verdwijnt langzaam, met Wim in haar bandenspoor, uit zicht. Ze hebben geen idee dat ze daar een zandvlo mee in de kaart spelen.
Griet kijkt het stel beduusd na. ‘Zielig voor Josje, maar hoe moet het nu met ons, Miet?
Daar liggen we dan op een verlaten landweg en weten hier heg noch steg. We hebben het weer geweldig voor elkaar.’
‘Niks aan de hand, Griet, we zetten koers naar neef Bertus die woont hier in de buurt.’
‘Kilometers hippen naar Lichtenvoorde dat ga ik niet redden, zelfs niet in etappes.’

‘Dat hoeft ook niet, ik breng jullie wel.’
In de berm zit een ekster. ‘Hallo, ik heet Freek. Jullie zijn zeker op weg naar het vlooiencircus van Bertus? Hij heeft dit jaar een act op de Zwarte Cross.’

‘Wat zegt die vogel, ik kan hem slecht verstaan.’
‘Dat komt van zijn Achterhoeks accent, wen er maar aan want dat gaan we de komende tijd dagelijks horen. Freek kent neef Bertus en hij biedt ons een lift aan.
Griet gaat eindelijk een licht op.
‘Neef Bertus, Lichtenvoorde…ik had het kunnen weten. Wij zijn op weg naar de Zwarte Cross.’

Deel 10, slotaflevering is in de maak. Ik ervaar hoe lastig of het is de spanning erin te houden.
Ik heb zelf wel genoeg van het geneuzel van de dames. Spannende motorverhalen zie ik me niet schrijven
In september geboekt voor de schrijfcursus verhalen schrijven, wie weet wat ik daar leer.

zaterdag 19 juli 2014

Piëteit

Niet van het laatste nieuws op de hoogte, plaatste ik donderdag 17 juli vroeg op de avond aflevering negen van Miet en Griet. Tijdens het journaal besloot ik het verhaal te verwijderen. Volkomen ongepast was het op dat moment. Zo'n verschrikkelijk gebeuren. Maar dan rijst de vraag wanneer staan de tijd en gevoel toe opnieuw tot plaatsing over te gaan.
Het verdriet wat er bij zoveel mensen is kan ik niet verzachten.
Vanmorgen lees ik de krant en denk uit piëteit. 'Vandaag nog maar niet'

dinsdag 15 juli 2014

Tegenstelling


even klikken voor vergroten 
om het bordje onder het zadel te lezen
Voor-Tegen
Mechelen
foto ferrara

maandag 14 juli 2014

Miet en Griet (8)

Miet waagt een nieuwe poging.

Miet verveelt zich behoorlijk. Rond het kasje van Sjef Kokkel is het, tot nu toe, rustig gebleven. De strandjutter is met vakantie en het toeristenseizoen verloopt voorspelbaar, zoals elk jaar. Gisteravond heeft ze, verscholen achter de deleteknop op het toetsenbord, samen met Jan de Kwaker de website van de Zwarte Cross bekeken. Dat het zo’n groot evenement was heeft ze niet geweten, er is buiten het crossen echt van alles te doen. Als je alle gekkigheid, zoals een workshop tenenlezen of de preek van ds. Gremdaat wilt meemaken, kom je aan de cross niet eens toe.
Jan de Kwaker sloot zijn computer af met de woorden ‘Mafkezen, die Achterhoekers’.
Voor Miet het sein om nou eindelijk eens kennis te maken met dat deel van Nederland.

‘Wat vind je Griet, blijven we hier op het strand de toeristen jeuk bezorgen of ondernemen we zelf nog een tripje?  We hebben op Terschelling gezien dat Twan nog wel even bezig is met revalideren, dus uitstapjes met hem kunnen we voorlopig vergeten. Daarbij kan hij maar beter op Terschelling blijven, want het wordt er hier in de regio voor meeuwen niet leuker op.
Je weet dat Twan graag een patatje scoorde. Zo te zien heeft hij, onbewust, model gestaan voor de borden in de stad. Het was erg aardig van Arie Kopmeeuw om ons een retourtje Terschelling aan te bieden, maar meer moet je van hem niet verwachten. Zo’n jonge meeuw heeft geen boodschap aan een stel zandvlooien op leeftijd.  Als we al iets willen zullen we het zelf moeten bedenken en vervoer regelen.’


‘Als we iets willen? Jij zul je bedoelen. Ik hoef niet zo nodig, laat mij maar in Egmond er is hier in de zomerweken genoeg te doen. Braderie, alle winkels open, volle terrassen, flanerend publiek in de Voorstraat, demonstratie van de reddingsbrigade en niet te vergeten de strandzesdaagse. En dat zaakje van Sjef Kokkel in het duin levert misschien wel extra bezoekers op.’

 ‘Tjonge zeg, niet één nieuw evenement heb je genoemd. Elk jaar hetzelfde riedeltje.
Het laatste wat je noemt, daar zou ik me maar niet teveel op verheugen, bezoekers vanwege die handel zal Egmond geen goed doen en de nodige spanning opleveren. Daar kun jij nogal tegen.
Wat ben je toch een naïef wezen. Ik ga dat niet afwachten. Ik wil wat anders zien en beleven. Jij vond die kaasmarkt toch ook leuk? Of is één uitstapje voor jou al genoeg?
Als we nou eens als verstekeling in een caravan meereizen en zien waar zo’n huis op wielen strandt, dat is toch spannend. Kwaad kan het niet, je hebt onderdak, ziet wat van de wereld en op den duur kom je gewoon weer thuis. Op een camping is altijd wel zand te vinden om te overleven. Maar als je liever onder deze vlonder wilt toezien hoe het strand verandert in ligkuilen voor de Duitsers en de wandelaars zich de blaren lopen moet je dat vooral doen, maar dan wel in je eentje, want ik blijf hier niet.’

‘Chantage Miet, je weet heel goed dat ik in mijn eentje niet overleef. Zonder jou ben ik nergens, dus op deze manier dwing je me op avontuur te gaan. Meereizen in een caravan is nog tot daaraan toe, maar geen reisdoel weten vind ik doodeng. Wie weet in welk exotisch land je moet zien te overleven.’
Miet, met de Achterhoek als einddoel in het vizier, doet het laatste af als onzin.
Haar devies: ‘Overal waar zand is, kan een zandvlo aarden.'
De komende dagen Griet maar even in een aantal zaken haar zin geven, dat wil nog wel eens helpen. Te beginnen met het opschudden van hun eigen zandkuiltje.

Wie meer wil weten over het verlangen van Miet.
www.zwartecross.nl