zaterdag 31 december 2011

Ik ben geen psycholoog

Ik sluit dit jaar af met een schrijfveer

Ook al zijn ze hetzelfde
Mijn adviezen zijn minder waard
Dan die van de psycholoog

zondag 25 december 2011

Nummer 811 Vicky Brown

Stay with me till the morning

Mijn afsluiter
We waren het zoooo eens. Volgend jaar al 24 jaar.

zaterdag 24 december 2011

Nummer 557

Bob Marley and The Wailers

Een van mijn dromen was ooit te gaan paardrijden. Het bleef bij dromen en erover praten. Tot daden kwam het niet tot ik van collega’s een rijzweep cadeau kreeg. Toen moest ik dromen wel in daden omzetten. Vanuit Groningen reed ik wekelijks naar Annen waar ik in een manege les kreeg. Zeven jaar reed ik met veel plezier en niet alleen maar tijdens de lessen. Op een goed moment ben je voldoende amazone om ritten in het bos te maken en mee te gaan op prachtige tochten. Ik kijk er nog altijd met plezier op terug. Wat heeft deze herinnering met Bob Marley te maken? Onderweg naar de manege en later terug naar huis schoof ik steevast het bandje van Bob Marley and The Wailers in het cassettedeck. “Could you be loved”, “Stir it up” ik zong het keihard mee. Ik zal dus de komende dagen in gedachten nog wel eens in het zadel zitten. Voor mij is paardrijden verleden tijd, maar mijn kleindochter is een amazone in de dop. Blij mee.

donderdag 22 december 2011

Wens

Ravenna

foto ferrara

Een ieder die hier komt lezen wens ik
Prettige Feestdagen en een Inspirerend Schrijfjaar

dinsdag 20 december 2011

Nummer 482 The Who

My Generation

In 1965 werd de Provobeweging opgericht.
Ik herinner me de TV-beelden van happenings rond het Lieverdje in Amsterdam.
Het was allemaal zo ver bij ons dorp vandaan, maar toch voelde je de spanning en de verandering die in de lucht hing. Ik herinner me ook dat er door de volwassenen schande van werd gesproken.
Door het witte fietsenplan werden twee klasgenoten op het idee gebracht een fiets in elkaar te knutselen. Bij één van de jongens hadden ze een rijwielhandel en dus een werkplaats om fietsen te repareren. In die werkplaats ontstond een wonderlijke fiets. Een damesmodel met een heel hoog stuur waar je onderdoor moest kijken in plaats van erover. Twee zadels achter elkaar gemonteerd en voor de duopassagier twee stepjes om de voeten op te zetten. Het geheel werd wit geverfd zoals de provobeweging dat bedacht had.
De eerste keer dat de heren met de fiets het schoolplein kwamen opfietsen was de hilariteit groot.
Hun uitvinding was een groot succes en dat de leraar wiskunde een rondje over het schoolplein fietste werkte daaraan mee. Als de heren je goed gezind waren mocht je de fiets wel eens lenen.
Beetje rondtoeren op een dergelijke fiets was in ons dorp al behoorlijk je nek uitsteken, we deden dat met groot plezier.
Zo jammer dat er toen nog geen telefoontjes waren waar je foto’s mee kon maken. De fiets is nooit op de gevoelige plaat vastgelegd.

zaterdag 17 december 2011

Nummer 1184 Monty Python

Always look on The Bright Side of Life

Jesus Christ Superstar was in 1973 een grote hit. In sommige kringen behoorlijk omstreden. Ik ging naar de bioscoop en kocht de plaat, zoals velen met mij dat deden.
In 1979 kwam The Life of Brian van Monty Phyton uit, dat kon natuurlijk helemaal niet. Dat was godslaterlijk.
Ik genoot van die humor en ging met het grootste plezier naar de bioscoop. Voor mezelf probeer ik dagelijks The Bright Side of Life te zien. Op kleine schaal lukt dat meestal wel.
Ik las op internet dat de heren, die voor deze film verantwoordelijk waren, dat nu niet meer zouden durven. Daar word ik niet vrolijk van.

Het trapje voor de caravan

Het trapje voor de caravan
Dat staat niet waterpas
Voor ik het bevatten kan
Lig ik in het gras

donderdag 15 december 2011

Nummer 1795 Robert Palmer

Can we still be friends

In 1977 zegt één van mijn vriendinnen: “Ik ga nog een keer naar de kibbutz voor ik me echt ga settelen.”
We besluiten met de vaste vriendenclub afscheid van haar te nemen tijdens een weekend op Terschelling. Er komen ook vrienden van vrienden, vanuit een ander circuit, mee. We hebben fantastische dagen. Eten, drinken, wandelen en we spelen uren het kaartspelletje canasta. Ik kom tot over mijn oren verliefd van het eiland en na een poosje blijkt dat wederzijds. Wat volgt is een knipperlichtrelatie die een aantal jaren zal duren. Aan en uit, aan en uit. Aangezien we nu samen tot dezelfde vriendenkring behoren is het moeilijk elkaar te ontlopen en eigenlijk willen we dat ook helemaal niet. Uiteindelijk wordt het niets tussen ons maar “Can we still be friends”, is nog van toepassing.
Ik zei het al eerder, Groningen, ik maakte er vrienden voor het leven.
De vriendin, waar het weekend voor bedoeld was, woont nog steeds in Israël.

maandag 12 december 2011

Nummer 2 Eagles

Hotel California

Nadat ik me vier jaar gespecialiseerd heb in neurologie start ik 1977 met de opleiding tot
B-verpleegkundige. Dat betekent werken in de psychiatrische kliniek zowel op de open als gesloten afdelingen. In eerste instantie is de kliniek een soort Hotel California voor me. Ik wil graag die opleiding doen en toch voel ik me er niet gelukkig. Ik zou het liefst mijn biezen pakken.
“You can check out any time you want, you can never leave.” Het lijkt voor een aantal patiënten de waarheid. Ik hou vol en leer veel, ook over mezelf. Ik maak de vreselijkste dingen mee, maar er valt ook te lachen. Als in 1978 Paus Paulus Johannes na 33 dagen pontificaat overlijdt, meldt zich een jonge man met een bezemsteel in de hand bij de gesloten afdeling. Hij zegt de nieuwe paus te zijn.
Wij laten hem binnen en na een gesprek met de psychiater lijkt het verstandig hem voorlopig op te nemen. Het duurt enige tijd voor hij van zijn waan is verlost.
Ik heb dan nog een jaar te gaan in de opleiding en ben inmiddels vast besloten ook dat diploma te halen. Naar aanleiding van dit verhaal heb ik de cijferlijst nog eens opgediept en ik moet zeggen, zelfs met terugwerkende kracht, kan ik tevreden zijn over die jaren. Na het voltooien van de opleiding heb ik nog een jaar in het crisiscentrum gewerkt. Kortdurende opnames en snel een oplossing zoeken voor de klanten in kwestie.
Ik ben, tot op de dag van vandaag, blij dat ik volhield in “Hotel California”

zondag 11 december 2011

Nummer 88 ABBA

Dancing Queen

Het moet me toch van mijn hart. Het schaamrood op de kaken… waarom eigenlijk?
ABBA, tot nu toe niemand van de vaste Top 2000 leveranciers die ook maar iets van die groep noemt.
Ze wonnen in 1974 het Eurovisie Songfestival en daarna waren ze niet meer weg te meppen.
Ik ging ter wintersport met vrienden en vriendinnen, dat waren onder andere de Gouden Tijden die ik al noemde. En ABBA reisde met ons mee, althans met mij. The Dancing Queen, Fernando, The winner takes it all. Het knalde over de terrassen langs de skipistes en ‘s avonds in de kroegen. LOL! Het zweet en bloed in de skischoenen, wat was dat werken in de lessen, staat me ook helder voor de geest. Maar, tijdens de lunchpauzes en ‘s avonds georganiseerd in de arrenslee naar een kroeg in de bergen, maakte dat harde werken van overdag goed.
Pas later doe je de ontdekking dat je voor het skiën komt, maar dan ben je jaren verder.
Je boekt een appartement, doet tussen de middag boodschappen voor het eten ’s avonds of bent de hele dag onderweg, rugzakje met een boterhammetje en onderweg ergens in een hut een kopje soep.
Ook dat waren Gouden Tijden, ik ben blij dat ik beide ervaringen heb bijgeschreven in het boek der herinneringen.

donderdag 8 december 2011

Nummer 494 Bob Dylan

Times they are a-changin

Grote veranderingen op komst. In Slochteren, Delfzijl en Ten Boer is gas gevonden en niet zo’n klein beetje ook. De gasunie wordt opgericht en het einde van het kolentijdperk lijkt in zicht.
Alle kachels, gastoestellen, centrale verwarmingen enz. moeten omgebouwd en aangesloten op de aardgasleidingen die door het hele land worden aangelegd. Als dat geen vooruitgang betekent. Natuurlijk zijn de kolenboeren niet blij en houden ze in Limburg, waar in de mijnen de kost wordt verdiend, hun hart vast.
Maar voor mij en de rest van ons gezin betekent het het einde van kolen scheppen in de schuur, de kachel opporren met de pook en de as uitstrooien over het straatje wat glad is van het ijs.
Geen zorgen meer over voldoende gasflessen in huis voor het kooktoestel, nee straks komt het gas gewoon uit de muur.
Gouden tijden voor de verkopers van de nieuwe gaskachels. Qua kleur en omvang zijn er monsterachtige ontwerpen te koop. Eigenlijk zien de kolenkachels er gezelliger uit.
Bob Dylan zal vast iets anders bedoeld hebben met de verandering der tijden, maar voor mij is de komst van het aardgas een absolute mijlpaal.

woensdag 7 december 2011

Nummer 215 Janis Joplin

Me and Bobby McGee

1971 “Freedom ‘s just another word for nothing left to lose.”
Mijn eerste vliegreis, vakantie naar Torremolinos, wie ging er niet naar toe indertijd.
Ik heb de foto’s nog eens bekeken. Prachtig weer, nog strak in mijn vel, veel strandfoto’s, een ezelsafari naar Mijas en veel kroegfoto’s. We roken en ik drink Martini on the Rocks.
En toch als je goed kijkt, met de wetenschap van nu, zie je de breuklijntjes in de relatie.
Jonge mensen officieel verloofd, al stevig gesetteld, dat geldt ook voor het stel waar we die vakantie veel mee optrekken. Ongelooflijk vind ik dat nu. De twee blonde dames die we alleen op het strand treffen, bezoeken andere kroegen en vieren een geheel ander soort vakantie. Dat horen we van ze als we uitgestrekt op de strandstoelen liggen en waar zij vooral bijtanken van nachten doorhalen.
Dat jaar lijdt mijn relatie schipbreuk, ’t is even slikken, maar de ring gaat af, ik raap mezelf bij elkaar en de regel uit Janis Joplins song: ”Freedom ‘s just another word for nothing left to lose”, zet me op het goede been.
Van mijn spaarcenten koop ik een tweedehands Austin Seven. “Een karretje dat loopt als een tiet”, zegt mijn broer die me bij deze belangrijke aankoop steunt.
Uiteindelijk verhuis ik naar de studentenstad Groningen, beleef daar Gouden Tijden en maak er vrienden voor het leven.

dinsdag 6 december 2011

Nummer 862 Beatles

She's leaving home

Ik ben 18 jaar heb dik verkering en mijn eerste baantje na het behalen van mijn ULO-diploma is een complete mislukking. Totaal ongeschikt voor het kantoorleven dat blijkt al snel. Ik word er ongelukkig van. Op een dag zie ik een advertentie in de krant waarin leerling-verpleegkundigen voor de opleiding worden gevraagd en ik weet het vanaf dat moment zeker, daar ligt mijn toekomst, althans tot ik ga trouwen, daar ben ik op dat moment nog geheel van overtuigd. In die tijd de gewoonste zaak van de wereld. She’s leaving home wordt waarheid.
Mijn moeder, altijd al een vooruitziende blik, blijkt al tijden handdoeken en washandjes voor mij te hebben gespaard op de zegeltjes van de margarine.
Ik word aangenomen en zo begin ik de opleiding tot verpleegkunde A.
Verplicht in het zusterhuis wonen en onderworpen aan strenge regels.
Voor 23.00 uur binnen en laat verlof tot 24.00 uur schriftelijk aanvragen. Als je het waagt dat drie keer in de maand te doen kun je het de derde keer wel vergeten.
Als ik mijn vriendje wil ontvangen moet er schriftelijk toestemming van thuis komen. Alsof dat ene briefje een garantie is dat we in kuisheid leven zullen volhouden. Het zusterhuis en die kamer alleen biedt eindelijk meer vrijheid dan thuis.

zondag 4 december 2011

Nummer 1947 Jim Reeves

I love you because

De jaren 60 ULO-tijd, spannende tijd. We trekken in een hele groep met elkaar op.
Er is altijd wel iemand jarig en dus is er veel te vieren. Bij sommigen van ons zijn er strobalenfeesten op de boerderij. Met een pick-up en verlengsnoeren wordt de muziek verzorgd. We drinken cola.
We twisten, doen de rock en roll op bescheiden wijze en bij diegene waar de eerste liefdes ontluiken, zijn de schuifplaatjes favoriet. Er zal vast ook wel eens een stelletje achter de strobalen beland zijn.
Het is de tijd van de groene jagersjas en de geblokte sjaal. Sommigen durven zich aan de minirok en
op-artkleding te wagen. In ons dorp is vooral dat laatste knap gewaagd.
Qua muziek is er van alles te beleven. Van Beatles tot Duitse Schlager. Van Rob de Nijs tot Rolling Stones. Zo’n beetje alles passeert de revue.
Een van mijn klasgenoten, een populaire knul en al een jaartje ouder dan wij, is groot fan van Jim Reeves. Hij komt uit de nabij gelegen stad en woont bij familie in het dorp. Zijn ouders hopen dat hij zijn grote liefde zal vergeten en dat zijn schoolprestaties zullen verbeteren.
Hij rijdt een brommer met een hoog stuur en heeft duidelijk meer zakgeld dan wij want hij gooit met de regelmaat van de klok geld in de jukebox van de plaatselijke cafetaria waar we na schooltijd wel eens verzamelen.
Jim Reeves met “I love you because”, heeft duidelijk zijn voorkeur.
Wij begrijpen hem wel, hij ontmoet zijn vriendinnetje stiekem in die cafetaria.

zaterdag 3 december 2011

Nummer 183 Queen

The show must go on

De dood van Freddy Mercury in 1991 brengt bij onze puberdochter het nodige teweeg.
Blijkbaar wordt er op school veel over gesproken want ze komt met allerlei verhalen thuis.
Het gaat over hits, homofilie, aids en de leefwijze van Freddy.
Ze vraagt honderd uit over genoemde ziekte en de gevolgen daarvan en ik geef zo eerlijk mogelijk antwoord.
Het concert van Oueen dat op TV wordt uitgezonden moet bewaard blijven. Ik ben verbaasd want ik heb tot nu toe niet gemerkt dat ze iets met Queen heeft. Queen is van “mijn tijd”.
Ten tijde van Bohemian Rhapsody moest zij nog geboren worden.
Feit is dat de dood van Freddy haar aan het denken zet en dat kan geen kwaad. Dat hij beroemd is speelt een grote rol mee.

vrijdag 2 december 2011

Nummer 699 Shadows

Schrijven en de Top 2000.
Ik meldde me meteen, geweldig idee.
Inmiddels is mijn hele leven alweer zo’n beetje aan me voorbij getrokken. Net als ieder jaar tijdens het luisteren naar de Top 2000. Nu heb ik enkel de lijst nog maar bestudeerd en weet niet welk nummer ik zal kiezen. Ik ben van het Beatles en Stonestijdperk met een voorkeur voor de Beatles. Maar ik danste op feestjes maar wat graag op Percy Sledge, nou ja wat heet dansen.

Apache

Toch start ik met Apache van de Shadows, zo’n beetje mijn eerste kennismaking met rock and roll.
Ik ben 11 jaar en langzaam de gebreide kniekousen met patroon en zwarte lakschoentjes ontgroeid.
De plakboeken vol met foto’s van Romy Schneider bewaar ik nog jaren.
Ik krijg mijn eerste petticoat en korte sokjes. Bij mijn vriendin Anneke leer ik wat de muziek van die tijd is. Zij heeft een oudere broer van het type nozem, hij rijdt op een brommer, draagt een vetkuif en bezit een pick-up met een wisselautomaat. Er passen een aantal 45 toeren plaatjes in die automatisch gedraaid worden. Nu ik het intik herinner ik me dat ik daarover in opperste verbazing was.
Op die pick-up hoorde ik voor het eerst Apache van de Shadows. Ik hoorde er ook veel Elvis Presley en Cliff Richard en niet te vergeten, snoeihard Peter Koelewijn met “Kom van dat dak af.”
Vooral als ik Elvis hoor, maak niet uit welk nummer, denk ik aan de broer van mijn vriendin. Hij leek wel een beetje op Elvis.

zaterdag 26 november 2011

Naar de mensen kijken

Er is veel te zien op gebied van kunst maar ook de museumbezoeker is het bestuderen waard. Mensen in de meest uiteenlopende kleding. Van chique, slordig, sportief tot extravagant, in allerlei poses voor de kunstwerken. De één rechtop kritisch kijkend, de ander in een scheve houding, sommigen met een dromerige blik. Stapje voorwaarts, stapje achterwaarts. Kunst kijken is voor volwassenen blijkbaar een serieuze zaak.

Kinderen zijn er ook van klein tot groot. Er is duidelijk een categorie die mee moet omdat de ouders een culturele middag in het opvoedpakket hebben. Het stel pubers dat ik op het oog heb deelt de belangstelling van pa en ma niet. Met verveelde gezichten volgen ze hun ouders, onderling klierend en elkaar dwarszittend.

Ik zie een jonge vader met een kind van ongeveer vier jaar in een knalroze pakje, flesje Ranja aan de mond. Vader zet het kotertje voor een schilderij, wijst iets aan en begint zijn uitleg.
Het kind in kwestie strekt zich uit en rolt van haar rug op de zij en door naar de buik en vervolgens het hele traject terug. Intussen blijft het flesje tussen de tandjes geklemd. Ik kan helaas niet verstaan wat vader allemaal vertelt. Gezien het gedrag van het kind lijkt het totaal niet geïnteresseerd of het mag zijn dat ze op deze leeftijd al weet dat je kunst “ruim” moet zien.

Voor een ander schilderij staat een vader met twee jonge speelse kinderen. Ook deze man doet serieus zijn best het kroost de schoonheid van het doek duidelijk te maken. Zoonlief is nog wel bereid te zeggen dat hij het blauw van de lucht mooi blauw vindt, maar daar houdt zijn belangstelling op.
Een houten vloerrooster trekt de aandacht en spreekt meer tot zijn verbeelding.
Broer en zus zijn al snel verdiept in een hink-stap-sprong terwijl vader het schilderij bestudeert.
Spelen met een vloerrooster, dat is pas Kunst.

maandag 21 november 2011

Wie niet waagt...

Slot: Bemin de passie die je sloopt.

Tegen middernacht komt Johan thuis. Als hij zijn vriend op de bank ziet zitten, weet hij dat hij geen enkele smoes hoeft te verzinnen en maar beter alles kan opbiechten.
Desiree geeft hem niet de kans ook maar iets te zeggen. Ze wil weten hoe lang hij alweer aan zijn verslaving toegeeft. Hoeveel geld hij vergokt heeft en of er nog meer leningen lopen. Rens probeert haar af te remmen, maar Desiree is niet meer te stoppen.
Ze gooit hem alles voor de voeten van de afgelopen weken. Het late thuiskomen, de redenen die hij heeft opgegeven, allemaal leugens zeker, je zat natuurlijk ergens te gokken. Ze wil weten hoe het zit met die benzine die hij niet betaald zou hebben. Hij heeft het dus goed begrepen, die politiewagen stond er voor hem. Als Desiree is uitgeraasd laat Johan zijn tranen de vrije loop en vertelt dat hij het gokken nooit helemaal heeft opgegeven, terwijl dat voor Desiree een voorwaarde is geweest, toen hij haar ten huwelijk vroeg. Al die jaren is het hem gelukt het in de hand te houden en geen schulden te maken. Maar na de geboorte van Josefientje, twee jaar geleden, ging het mis. De kraamverzorgster die hem verweet te weinig naar Desiree en de kinderen om te kijken. De doorwaakte nachten omdat Josefientje een huilbaby bleek te zijn, de moeder van Desiree die vindt dat Johan niet genoeg verdient nu er twee kinderen zijn. Allemaal redenen die hem naar de gokhal en het casino hebben gedreven.
En dat van de benzine was niet met opzet geweest, gewoon vergeten te betalen.
Desiree is niet onder de indruk van zijn tranen en maakt korte metten met hem.
“Morgen neem je vrij en maakt een afspraak bij de huisarts en je vraagt een verwijzing voor de verslavingszorg. Een kans geef ik je Johan, één kans. Je laat je behandelen en als je dat niet doet start ik een echtscheidingsprocedure.”
Rens geeft haar gelijk. Hij zegt dat hij nog wel een poos op zijn geld wil wachten, nu ze grote zorgen hebben. Als Johan hem uitlaat zegt zijn vriend: “Ik trap er niet in, dat verhaal over die benzine. Leer er nou eens van man, pak de kans die zij je geeft.”

De volgende dag belt Johan met de huisarts. Hij vertelt Desiree niet dat de assistente op het antwoordapparaat laat weten dat de huisarts met vakantie is. Hij zal haar zeggen dat hij ’s middags al terecht kan en als ze naar de verwijsbrief vraagt zal hij zeggen dat hij die al heeft weggebracht en een afspraak heeft voor een intakegesprek. Als hij die middag de straat uitrijdt om naar zijn zogenaamde afspraak te gaan, wordt hij klemgereden door een politieauto.

zondag 20 november 2011

Bemin de passie die je sloopt

vervolg

Als Rens zijn auto parkeert ziet hij dat de politiewagen net wegrijdt. Hij is er blij om want zonder agenten praat het makkelijker met Desiree. Dat het met Johan niet goed gaat is Rens wel duidelijk, maar hoe legt hij dat aan haar uit. Desiree steekt meteen verontwaardigd van wal, dat die agenten met hun strafbare feit beogen dat Johan een oplichter is.
Rens probeert haar te kalmeren en vraagt hoe het precies zit met die bonus die Johan zou hebben gekregen. Desiree doet verslag van de cadeautjes en ook van haar gevoel dat ze de wasmachine liever had afbetaald.
Nu weet Rens helemaal zeker dat er hier iets aan de hand is en hij besluit Desiree over de lening van duizend euro te vertellen.
“Duizend euro, dat kost die wasmachine samen met de droger niet eens, het is een aanbieding die we in termijnen kunnen afbetalen. Waarom zou Johan duizend euro van jou moeten lenen. We staan de laatste tijd wel vaak rood, maar Johan zegt dat de bank daar toestemming voor geeft en sinds hij elektronisch bankiert heb ik minder zicht op de administratie.”
“Denk eens goed na, Desiree, is er de laatste tijd iets veranderd in zijn gedrag. Komt hij later thuis dan anders, is hij nerveus?”
Ze realiseert zich dat Johan de afgelopen weken nauwelijks thuis heeft gegeten. Hij heeft altijd een verhaal waarom hij later thuiskomt. File, uitgelopen vergadering, nog even bij een belangrijke klant langs. Goed beschouwd aannemelijke redenen. Ze vertelt dat hij in de weekenden ongedurig is.
Het enige dat hem lijkt te kalmeren is een spelletje op de computer. Onschuldig vermaak, zolang hij dat maar thuis doet. En dan dringt de volle waarheid tot haar door.
“Hij gokt weer. Allemachtig Rens, dat ik dat niet heb gezien, hij gokt weer.”
Wat heeft de liefde voor hem, haar blind gemaakt. Deze passie zal haar nog eens slopen.
Verslagen kijkt ze voor zich uit.

vrijdag 18 november 2011

Rens

Vervolg op bemin de passie die je sloopt.

Rens doet de deur open en reageert verbaasd als hij Johan ziet staan.
“Joh, ik heb vanmiddag Desiree gevraagd of jij en ik weer eens samen naar de sportschool kunnen gaan. Dat je zo snel op de stoep zou staan had ik niet verwacht. Kom binnen man, je ziet er uit of je een geest hebt ontmoet.”
Johan weet met de hartelijke ontvangst niet goed raad. Hij had verwacht dat zijn vriend nou eindelijk weleens zijn geld zou opeisen. Razend snel besluit hij het onderwerp niet aan te roeren. Als Rens nergens over praat kan hij die vijfhonderd euro ook nog in zijn zak houden. De wasmachine moet tenslotte afbetaald, misschien is het beter dat eerst te doen. Of zal hij Rens de helft van het bedrag betalen? Eerst maar eens afwachten wat Rens zijn plannen zijn.
Als ze aan een biertje zitten herhaalt zijn vriend de vraag samen weer eens te gaan sporten. Johan, al lang blij dat het niet over geld gaat, hapt toe. Ze spreken af elkaar de volgende avond in de sportschool te ontmoeten. Als ze bij de voordeur afscheid nemen zegt Rens: “We moeten dan ook maar eens overleggen over die duizend euro die ik je heb geleend. Ik zit er niet echt om verlegen maar ik wil het wel terug. Voor mijn part zonder rente, maar ik geef ze niet cadeau. Je had ze nodig voor een wasmachine, ik vond dat toen al veel geld voor een dergelijk huishoudelijk apparaat, maar met kinderen draai je extra was en dan moet je goede spullen hebben, dat begrijp ik zelfs, als vrijgezel.”
Johan belooft zijn schuld zo snel mogelijk te voldoen. Hij is vast besloten het geld de volgende avond in de sportschool te overhandigen.
Op weg naar huis bedenkt hij dat Desiree wel boos zal zijn dat hij weer niet heeft meegegeten en niet, zoals afgesproken, de kinderen naar bed heeft gebracht. Als hij de straat indraait ziet hij de politiewagen staan en Johan besluit een blokje om te rijden, hij heeft vanmiddag getankt en dus benzine genoeg. Hij neemt de afslag naar de stad en stalt zijn auto voor de gokhal. Wie weet heeft hij geluk en wint hij een leuk bedrag dat zou een deel van zijn problemen oplossen.

Bij Rens gaat de telefoon. Een boze en ongeruste Desiree vraagt hem Johan onmiddellijk naar huis te sturen. Er zitten twee agenten op hem te wachten. Ze beweren dat Johan vanmiddag bij een tankstation is weggereden zonder te betalen. “Stel je voor” zegt Desiree: “Mijn Johan, waar ik zielsveel van hou zou een strafbaar feit hebben gepleegd, dat geloof je toch niet. Geldgebrek kan het niet zijn want hij heeft vandaag een bonus van de baas gekregen. Hij moet nu thuiskomen om te vertellen dat het een vergissing is.”
Rens begrijpt direct dat er meer aan de hand moet zijn en zegt: “ Johan is al een tijd weg, ik kom naar je toe. Zeg tegen die agenten dat Johan zich zal melden zodra hij thuiskomt.”

woensdag 16 november 2011

Desiree

vervolg op bemin de passie die je sloopt.

Terwijl Desiree de rozen in een vaas schikt, denkt ze na over de manier waarop Johan zijn bonus heeft gebruikt. Liever had ze er de wasmachine mee afbetaald. Maar ze had de opmerking snel ingeslikt ze wilde zijn plezier niet bederven. Hij was zo trots geweest op de extra beloning van de baas.
Josefientje was haast bedolven onder de grote knuffel en Robin, die toch al bijna zat vastgeplakt aan zijn nintendo, was helemaal uit zijn dak gegaan.
Daar moeten ze eens over praten, het speelgedrag van Robin. Zou een kind van acht al verslaafd kunnen zijn?
Over het geld dat ze altijd tekort lijken te komen wil Johan het nooit hebben, als ze al de moed heeft te zeggen dat ze weer eens rood staan, zegt hij steevast dat de bank toestemming geeft voor een bepaald bedrag.
Toen Desiree vertelde dat Rens had gebeld, was Johan zo snel naar zijn vriend vertrokken, dat het leek alsof hij op de vlucht sloeg. Ze had niet eens de kans gekregen de reden van het telefoontje te vertellen.
Ze brengt de rozen naar de kamer en ziet dat Josefientje naast haar knuffel in slaap is gevallen. Robin kijkt niet eens op van zijn nieuwe spelletje.
Ze pakt het boek dat ze heeft meegenomen uit de bibliotheek. Ze hoopt dat het avontuurlijke lectuur is. Want avontuur is sinds het huwelijk met Johan wel uit haar leven, het lijkt eerder zorgelijker te worden.
Desiree heeft het boek vooral op de titel uitgezocht.

Wie niet waagt…dat kan alle kanten opgaan.

vrijdag 11 november 2011

De hoeden die ik had

Deze hoed heb ik gedragen,
doet nu dienst als drager voor mijn verzameling hoedenpinnen
foto ferrara


woensdag 2 november 2011

Bemin de passie die je sloopt

Johan zijn mond voelt droog, zijn handen trillen en het klamme zweet loopt langs zijn rug.
Vanuit zijn auto kijkt hij naar de deur die uitnodigend draait. Het is hem een week lang gelukt niet toe te geven aan zijn drang tot gokken, waarom zou hij die tijd niet meer uitsmeren, denkt Johan. Als het een week lukt, moet langer toch ook kunnen.
De volgende gedachte is: “Een gokje, wie weet win ik net genoeg om Rens van mijn lijf te houden.”
Hij besluit nog een kwartier te wachten en als er in dat kwartier drie mensen naar binnen gaan mag hij ook van zichzelf. Als op de valreep van het kwartier een vierde auto naast hem stopt haast Johan zich naar de draaideur.

Hij besluit tot de roulette en zet 100 euro in. Terwijl het balletje rolt voelt Johan zich opknappen.
Het geluk lacht hem toe en als hij 1000 euro rijker is vindt hij zowaar de moed om te stoppen.
Hij laat zijn winst in kleine coupures uitbetalen en rijdt naar de stad.
Bij een speelgoedzaak koopt hij voor zijn dochtertje een knuffel groter dan het kind zelf en voor zijn zoontje het nieuwste spel voor de playstation. Bij de kiosk haalt hij vijf sloffen sigaretten voor zichzelf. Nog even langs de bloemist voor een flinke bos rozen en hij kan huiswaarts keren in een betere stemming dan hij de laatste dagen was, dat zal Desiree ook fijn vinden.
Zijn winst is weliswaar geslonken tot 700 euro maar nog altijd een mooi bedrag om Rens mee tevreden te stellen. Als hij nou eens begint met 500 euro af te betalen dan houdt hij zijn vriend voorlopig buiten de deur met vragen die Johan liever niet gesteld krijgt.
Onderweg stopt hij even voor een kroketje en gooit en passant voor 20 euro in de fruitautomaat, jammer dat geld is hij kwijt. Nou ja, hij voelt zich gelukkig een stuk beter dan een paar uur geleden.
Zijn dag is goed.

Gek, hoe komt hij toch aan die rare zin in zijn hoofd: “Bemin de passie die je sloopt.”

donderdag 27 oktober 2011

Over mijn vader

Mijn vader, ik weet niet veel over hem.
Ze zeggen dat hij een aardige vent was.
Dat zal gerust, anders waren hij en mijn moeder niet met elkaar getrouwd.
Ze zeggen dat het zo’n leuk koppel was.
Dat is waar, als je de oude foto’s bekijkt.
Mijn vader was een man met ambities en veel idealen
Hij bracht er niet één tot een goed einde.
Mijn vader liet ons gezin in de steek toen ik zeven was.
Tijdens mijn puberjaren was ik daar heel boos over.
Nu denk ik wat genuanceerder.
Mijn vader kon de verantwoording voor een gezin niet dragen.
Maakt hem dat een slechte vader?
Ach nee, hij was een man die zijn idealen najoeg.
Mijn vader had vrijgezel moeten blijven.

maandag 24 oktober 2011

Een grote ring

Op verzoek van echtgenoot en mijn schoonzussen heb ik de sieraden van schoonmoeder laten taxeren.
Wij hebben er geen hoge verwachtingen van, haar sieraadkeus was absoluut de onze niet.
Zaterdag zijn we voor het eerst, sinds het overlijden van schoonmoeder, weer bij elkaar en ik heb alle sieraden op tafel uitgestald. Het taxatierapport laat een niet gering bedrag zien.
Niet mooi, wil niet zeggen, niets waard.
Echtgenoot, in de rol van executeur, geeft ons de opdracht allemaal iets uit te zoeken voor 1/3e van het bedrag.
Zuchtend brengen we de opdracht tot een goed einde. Ik hou er onder andere een hanger met bijpassende ring aan over. Een stel wat schoonmoeder dagelijks droeg en waarvan de ring de laatste weken veel te groot werd. Mijn maat is het evenmin en mijn smaak al helemaal niet.
Ik vraag nog aan haar dochters willen jullie het echt niet hebben, misschien iets voor een kleindochter? Zelfs de term, emotionele waarde, levert niets op.
De sieraden liggen nu in mijn sieraadkistje en voorlopig bewaar ik ze daar. Mocht er een kleindochter van gedachten veranderen dan mag ze de spullen hebben.
De ring zal te groot zijn, maar daar kan de juwelier wel iets aan doen.

zondag 23 oktober 2011

Slavenkoor

Jaren geleden heeft een anonieme gulle gever ervoor gezorgd dat de dames van de activiteitenbegeleiding het Volendams Operakoor kunnen arrangeren voor een optreden in het verzorgingshuis waar ik dan werkzaam ben.
Het kost aardig wat organisatie om ongeveer honderd personen te ontvangen en ruimte te bieden, om vooraf en in de pauze van het concert, rustig bij elkaar te kunnen zitten. Gelukkig is dit huis wat betreft hoofdgebouw ruim opgezet en met enige improvisatie lukt het om een aardige pauzeruimte te creëren.

Om de grote zaal vol publiek te krijgen is totaal geen probleem. Vrijwel alle bewoners zijn er die avond en het personeel laat een gratis concert van dit beroemde koor niet aan zijn neus voorbijgaan.
Kortom volle bak.
Ook Dhr. Steen scharrelt de zaal in. Wij weten dat hij onrustig gedrag kan vertonen en zoeken voor hem een plaats aan het gangpad zodat hij, mocht dat nodig zijn, zonder al te veel verstoring de zaal kan verlaten. We spreken af dat ik naast hem ga zitten om hem in de gaten te houden.
Hij geniet zienderogen van de goed gevulde zaal en ziet dat het koor op het toneel plaatsneemt.
De dirigent spreekt het publiek toe en vertelt hoe bijzonder het is om dit optreden te mogen verzorgen.
Vanaf de eerste tonen is het genieten. Het is ontroerend om te zien hoe de bewoners dit concert ondergaan. Zo hier en daar komen zakdoeken tevoorschijn. Waar mag en kan wordt er vanavond meegedeind en gezongen. Aanvankelijk doet Dhr. Steen dapper mee maar geleidelijk aan sukkelt hij in slaap en ik laat het maar zo.

Als voor de pauze het Slavenkoor van Verdi een donderend applaus oplevert schiet hij wakker kijkt naar het toneel en zegt:
” Verrek heel Volendam is uitgelopen”.

woensdag 19 oktober 2011

Voor Hella


Aalten

foto ferrara

vrijdag 14 oktober 2011

Ga rustig zitten

De aanstaande vader ijsbeert heen en weer.
Zijn vrouw heeft flinke weeën en staat dapper haar mannetje.
Dat kun je van hem niet zeggen, hij weet zich met de situatie geen raad.
Rondjes lopend in de verloskamer werkt hij de verloskundige enigszins op de zenuwen.
Ze probeert de man aan het hoofdeind van het bed te krijgen, waar vrouwlief de zweetdruppels op het voorhoofd heeft staan. Hij zwabbert ongericht met de natte washand die hij in zijn handen krijgt gedrukt en na wat lauwe halen probeert hij voorzichtig de deur van de verloskamer te bereiken.
Ik onderschep hem en zeg dat zijn vrouw hem toch echt nodig heeft, hij kan haar niet alleen laten onder deze omstandigheden. Ik zeg: “Ga rustig bij uw vrouw zitten, u hoeft niet mee te kijken als u dat niet durft, maar weggaan, nee, dat kunt u haar niet aandoen.”
Met een bleek gezicht en een grote zucht neemt de kraamvader weer plaats naast zijn vrouw, die van hem niet echt steun kan verwachten. Bij de volgende perswee wordt het hem te machtig en is er van rustig zitten geen sprake meer. Langzaam glijdt hij van de stoel op de grond waar hij stil blijft liggen.
Ik druk op de noodknop voor assistentie want de baby besluit op dat moment het levenslicht te aanschouwen.
Terwijl de vader bij zijn positieven wordt gebracht krijst zijn zoon de hele verloskamer bij elkaar.

woensdag 12 oktober 2011

Dat liep verkeerd af

Sloten
Zeven stuks
Met open ogen
Liep ik er pardoes
In

dinsdag 11 oktober 2011

Macaroni met boterhamworst

Het is zomer 1976
Ik zit tegenover mijn vriendin aan tafel.
Haar dochtertje van twee zit naast haar in een knalgroene kinderstoel.
We eten macaroni met boterhamworst en gesmolten kaas.
We zijn druk in gesprek want we hebben elkaar een tijd niet gezien en gesproken.
Dochtertje kucht en kokhalst, ik zie dat een stukje macaroni verkeerd schiet.
Mijn vriendin blijft gewoon doorpraten en haalt, zonder naar het kind te kijken, in één beweging met haar wijsvinger het stukje macaroni uit het kinderkeeltje.
Ik verslik me bijna bij dit tafereel.
Vriendin zegt nuchter, zoals gewoonlijk, “oh dat gebeurt altijd als ze macaroni eet.”
De tranen worden van de wangetjes geveegd en wij vervolgen al kletsend onze maaltijd.

Het meisje is inmiddels een volwassen vrouw met twee kinderen die macaroni eten met gehakt en de mix die de firma Knorr heeft uitgevonden.

woensdag 5 oktober 2011

Als ik vroeger op straat liep

Als ik vroeger op straat liep
Kon ik het verschil tussen straat en stoep zien
Er waren vriendjes, minstens tien

Als ik vroeger op straat liep
Ging ik op zoek naar een geschikte knikkerstek
De straat was toen een veilige plek

Als ik vroeger op straat liep
Was er altijd wat te snaaien
In de boomgaard bij de boer een appeltje graaien

Als ik vroeger op straat liep
Leek het leven gewoon
Dat lijkt het weer in de straat waar ik woon.

dinsdag 4 oktober 2011

Voor Brechtje


foto Ferrara

 
Spelden en oorknoppen gemaakt van knopen

woensdag 28 september 2011

Heer van Stand

Het landhuis ligt verscholen achter de bomen van de lange oprijlaan.
Voorzichtig loop ik door het hek en begin de tocht naar de voordeur.
Ik ben benieuwd wie straks de deur zal openen.
Ik verwacht een soort Joost uit de strip van Ollie B. Bommel.
Als ik voor de trap sta blijkt die minder treden te hebben dan ik dacht. De stoep is zeker geen bordes en de bel een gewone drukknop.
Naast de afgebladderde voordeur staan geen fleurige bloembakken en ik word niet begroet door een vrolijk kwispelende chique hond.
De hoge verwachtingen, die ik van deze missie heb, beginnen danig te slinken en ik vraag me af of ik niet beter rechtsomkeert kan maken.
Het idee dat ik mijn klasgenoten onder ogen moet komen met een formulier waar geen bestelling uit het geheimzinnige landhuis op prijkt, weerhoudt me.
Ik heb immers met veel bravoure aangekondigd dat ik daar naar toe zal gaan, in de verwachting er een flinke slag te slaan. Wie in een dergelijk mooi huis woont, is vast rijk.
De bel laat hetzelfde geluid horen als onze voordeurbel, daar is ook al niets deftigs aan.
Als de deur eindelijk wordt opengedaan staat daar geen Joost. Een man van stand kan ik de figuur in de deuropening ook niet vinden.
Mijn fantasie slaat nog verder op hol en ik denk dat het de tuinman is.

Op zijn norse vraag wat ik kom doen antwoord ik met een beverige stem dat ik meneer of mevrouw graag wil spreken.
“Ik ben meneer en zeg nou snel wat je wilt want je hebt me gestoord in mijn middagdutje”.
Ik slik en piep: “Wilt u kinderpostzegels kopen?”
“Heb je me daarvoor wakker gemaakt, voor kinderpostzegels? Ik verstuur al jaren geen post meer wat moet ik met die dingen. Wegwezen van mijn erf af en waag het niet me nog eens lastig te vallen met dergelijke fratsen. Kinderpostzegels, het idee alleen al.”
Met een ferme klap valt de deur voor mijn neus dicht.
Beduusd en teleurgesteld in de landadel druip ik af. De oprijlaan lijkt nu wel langer. Mijn zorgen zijn groot want hoe praat ik dit goed in de klas.

Mijn Opa brengt uitkomst. Hij plaatst een dubbele bestelling terwijl hij niet eens in een landhuis woont. Heer van Stand, mijn Opa.

dinsdag 27 september 2011

Wilhelmina Dubbeltje

“Gutentag, ik plof hier zomaar neer, mijn naam is Tinus Eurocent, ik kom uit Duitsland.”
“Oh hallo, welkom hier ik ben mevrouw Vijftig en naast mijn ligt juffrouw Twintig. Verderop ligt mijn neefje Vijf Cent, hij is wat afwijkend van kleur.
De neven Een en Twee uit de familie Rooie Cent zien we niet veel meer die zijn in Nederland in de ban gedaan.”

“Interessant zeg, bij ons zijn ze nog volop in bedrijf.”

“De familie Tweekleur ligt in het vakje hier achter. Ons apart houden schijnt bij betalen handiger te zijn. Met de duurdere leden uit het eurogeslacht komen wij niet veel in aanraking die hebben weer een andere plek.
Meestal worden wij ingeruild tegen die slappe figuren, dat trekt nogal een wissel op dit vak maar vooral de familie Tweekleur is daarbij vaak aan de beurt. Wij zijn meer geschikt voor parkeermeters en de centenbak van de orgelman.”

“Zeg wie is dat kleintje in de plooi van dit vak?”

“Oh, dat is Wilhelmina Dubbeltje, al heel oud en bijna niets meer waard. Past in geen enkele meter en niemand wil haar hebben als wisselgeld. Ze is alleen nog geschikt voor de verkoop op Marktplaats.
Ik moet gaan de parkeermeter wacht. Succes hier.”

maandag 26 september 2011

Snelle Jelle

sneller dan het licht
rent Neutrino heel gericht
wetenschap op drift

zondag 25 september 2011

Websores

foto ferrara

Boris heeft zijn web gespannen tussen waslijn en schuur.
Bovenin hangt een ingesponnen wesp te wiegen op de wind.
Boris huist in het midden van zijn onderkomen en hangt daar wat lui te wezen.
Ik neem hem in observatie en ben er na verloop van tijd getuige van dat hij de wesp naar het midden van het web sleept.
Daar begint hij, na later zal blijken, een uren durende maaltijd. Als ik na verloop van tijd weer eens ga kijken blijkt de omvang van het wespenpakketje behoorlijk geslonken, zo ook het web.
Boris hangt nog met twee poten aan het restant en klemt zijn voedsel voor die dag nog stevig tussen zijn kaken. Na weer enige tijd, zijn voedsel en web verdwenen en ligt Boris als een bolletje op de waslijn uit te buiken. Als ik met de lijn beweeg komt hij tot leven en lijkt zich op de kermis te wanen.
Hij klemt de lijn stevig vast en wacht tot de achtbaan tot stilstand is gekomen, vervolgens gaat hij aan de wandel op weg naar een kant-en-klaar web wat, zo op het oog, onbeheerd is achter gelaten.
Maar dat blijkt schijn want als hij het web heeft bereikt en even aanraakt zit er binnen de kortste keren een kleiner exemplaar dan hijzelf middenin de behuizing.
Vanmorgen zie ik vanuit de keuken dat er tussen raam en vuilnisbak een nieuw web is gespannen, wie zit er op de uitkijk, inderdaad Boris. Een onmogelijke plek want ik zie mij geen kans, zonder het web te beschadigen, mijn vuilnis te dumpen. Ik hoop maar dat er snel een nieuw voedselpakketje hangt dat Boris dan met web en al kan oppeuzelen om daarna elders in de tuin aan de wederopbouw te beginnen. Voor mijn part aan de waslijn.

Taalcuriosa

zaterdag 24 september 2011

Een lucifer afstrijken

Het zal halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw geweest zijn dat we, wegens omstandigheden, bij mijn Opa gaan wonen.
Naast zijn huis ligt een stuk braakliggend terrein met bramen, droog gras en wat er zoal op zo’n landje wil groeien. Aan dat stuk grond kleeft een “vurige” herinnering.
Op een middag besluit ik samen met vriendin Anneke een vuurtje te stoken, kan nog net voor we “Dappere Dodo” gaan kijken.
Om het vuur in toom te houden maken we eerst een cirkeltje van water, maar al snel blijkt dat dit een zinloze handeling is met het windje dat er staat. Het vuur breidt zich snel uit en wij beginnen in paniek met emmers water het bluswerk. Helpen doet het niet en bramen en gras gaan in vlammen op.
Mijn moeder krijgt, bij het zien van de vuurzee, de slappe lach. Anneke en mij staat het huilen nader dan het lachen en we begrijpen haar reactie totaal niet. Wij zien in gedachten de brandweer al komen. Later zal blijken dat mijn moeder de bestemming van dat stukje grond kent, maar dat houdt ze wijselijk voor zich.
Met hulp van een buurjongen lukt het uiteindelijk de vlammen te doven.
Wat rest is een zwart geblakerd veld dat Opa direct zal zien als hij op zijn fiets van het station komt. Dat ik deze zonde moet opbiechten is duidelijk en met angst in de schoenen sta ik hem bij het tuinpad op te wachten. Anneke is dan al naar huis want het is inmiddels etenstijd.
Oh wonder, de man is niet eens boos bij het zien van zijn grond en het aanhoren van mijn verhaal.
Wat blijkt, Opa heeft de grond verkocht en binnenkort start de bouw van een nieuwe woning.
Anneke en ik hebben ongewild goed voorwerk verricht en mijn moeder, met haar slappe lach, heeft dat geweten.
Dappere Dodo heeft die dag twee kijkertjes minder, maar kijkcijfers zijn dan nog niet van belang.

donderdag 22 september 2011

Bosbrandrisico

Droogte
Brandbaar materiaal
De rokende natuurliefhebber
Speelt onbewust met vuur
Bosbrandrisico

woensdag 14 september 2011

Het horloge van mijn grootvader

Mijn opa in driedelig pak
De ketting op zijn buik
Leidde naar zijn horloge
Dat hij met een elegant gebaar
Uit zijn vestzak toverde
Opa al jaren uit de tijd
Maar niet zijn horloge
Dat hangt bij mij te pronk
Niet meer bij de tijd

maandag 12 september 2011

Ik stel mij gereserveerd op

"Ik ben gereserveerd opgesteld."
zei de sporter vanaf de reservebank.

zondag 11 september 2011

Ik en Jan

Wie herinnert zich het boek niet.
De knul uit Enschede die onverbloemd vertelde hoe het allemaal in zijn werk ging.
Wie had ze niet, rooie oortjes van het lezen, jong en oud, wedden? En stiekem lezen natuurlijk.
Want wat Jan Cremer durfde en schreef, foei toch, dat was uit den boze…Terwijl al die ouderen wel wisten hoe het werkte, of ben ik nou gek.

Een klasgenoot las het boek tijdens de huiswerkcursus en ik vertelde hem dat ik dat boek mocht lezen van mijn moeder, onder voorwaarde dat thuis te doen en niet ergens stiekem.
Vooruitstrevend mens, mijn moeder.
De klasgenoot sprak er schande van, dat ik dat mocht. Ik vroeg naar het verschil, want we lazen toch allebei hetzelfde boek, alleen de omstandigheden waaronder, waren anders.
Ik geloof niet dat ik Cremer tot de laatste bladzij heb gelezen. Op een goed moment vond ik het wel genoeg, het kwam allemaal op hetzelfde neer. Inderdaad op en neer…

dinsdag 6 september 2011

Prominent (vervolg)

Vandaag is onze nieuwe tafel afgeleverd. De firma Prominent heeft zowel telefonisch als schriftelijk de komst aangekondigd met dag, datum en tijdstip.
De heren komen keurig binnen de afgesproken tijd en zetten met groot gemak de tafel in elkaar en op de vertrouwde plek.
Deze tafel is iets langer dan de oude, waaraan we elkaar tijdens het lezen van de krant, enigszins in de weg zaten. Dat euvel is voortaan verholpen.
Als we nu met het complete gezin willen tafelen, kunnen we ruimer zitten. Dat is geen dagelijks gebeuren maar de keren dat het voorvalt, zal het beslist prettig toeven zijn.
Aan de lengte van de tafelkleden hebben we geen moment gedacht.
Ik haal de stapel tevoorschijn en gelukkig blijken er drie stuks ruim te passen.
Alleen met Kerst wordt het zeuren, dat kleed is tekort. Nog ruim drie maanden de tijd om daar een oplossing voor te zoeken of te maken.
Ik stop een briefje in de portemonnee met de maten van de tafel zodat ik, wanneer ik iets vind wat me geschikt lijkt, mijn slag kan slaan. Misschien al in de najaarsvakantie in België of Frankrijk.
Echtgenoot sleutelt de oude tafel uit elkaar en we brengen hem samen naar de garage.
Bij mooi weer volgende zomer mag hij dienst gaan doen in de tuin.

Als we de kamer binnenstappen is de aanblik even wennen. De nieuwe tafel is prominent aanwezig.

donderdag 1 september 2011

Op zijn beloop gelaten

Kleinzoon beklaagt zich:
“Oma, mijn zus wil niet dat ik met haar nintendo speel.”
Kleindochter: “Ja maar, hij is vergeten zijn eigen spelletje mee te nemen.”
Kleinzoon: “Jij hebt beloofd dat ik wel op die van jou mocht.”
“Nietus.”
“Wellus.”
De belofte is niet in mijn bijzijn gedaan.
De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen en is moeilijk te achterhalen.
Kleinzoon: “Ik wil meekijken op het scherm?”
Kleindochter: “Ja maar dan zit je bijna bovenop me.”
Kleinzoon: “Anders kan ik het niet zien.”

Ik besluit me terug te trekken in de keuken.
Even later bouwt kleinzoon met lego aan een parkeergarage en is zijn zus bezig de auto’s daarvoor aan te leveren.
De nintendo ligt vergeten op tafel.
Soms kun je maar beter de zaken op zijn beloop laten.

dinsdag 30 augustus 2011

Versieren

Mijn sieraadkist heeft vele laadjes.
Voor kettingen, ringen, armbanden, oorknoppen, horloges en spelden die ik in de loop der jaren heb gekocht. Sommige sieraden heb ik geërfd en hebben emotionele waarde.
Helaas kan ik de ringen en armbanden niet meer dragen en horloges voelen ook niet prettig.
Om bij de tijd te blijven stop ik horloges in mijn zakken.
Oorknoppen, een hanger om mijn hals en een speld op de revers van mijn jasje, alles met elkaar in overeenstemming, kan ik goed dragen.
Elke ochtend oogschaduw op de oogleden, oorknoppen in mijn oren en zonder gestifte lippen ga ik de deur niet uit. Ik hou ervan mezelf op “bescheiden” wijze te versieren.

maandag 29 augustus 2011

Emotioneel exhibitionisme

Real life soap,
een mengeling van voyeurisme en
emotioneel exhibitionisme

dinsdag 23 augustus 2011

In de knoop

Bij de Hema in het winkelcentrum in een buitenwijk van de stad ga ik op zoek naar witte knopen.
“We hebben alleen kleine overhemdknoopjes op een kaartje”, zegt de verkoopster. Als ik mijn zoektocht heb gestaakt.
Bij Zeeman vraag ik het maar meteen. “Knopen?” zegt de verkoopster. Op een toon van. “Daar heb ik nog nooit van gehoord.”
“Ja, ordinaire witte knopen van een niet te klein formaat wat is daar nou moeilijk aan.”
De Wibra dan ook een soort Winkel van Sinkel waar van alles te koop is.
“Nee”, zegt de mevrouw, “Ik moet er zelf morgen ook voor naar de stad.”
“Zeg me waar u uw knopen haalt en ik zal u volgen.”
“Dan moet u bij de stoffenkelder zijn.”
Daar zou ik niet aan hebben gedacht want ik naai mijn kleding niet zelf.
Eigenwijs als ik ben, eerst nog proberen bij een handwerkzaak. “Het spijt me mevrouw, wij verkopen geen knopen.”

Waar is toch de ouderwetse fourniturenzaak gebleven? Zo’n winkel boordevol elastiek, knopen, ritsen, gespen, garen en band.
Ik beland, ook weer op advies, in een zaak voor naaimachines en zie wanden vol knopen te kust en te keur.
Maar goed dat ik weet wat ik wil anders zou het moeilijk kiezen zijn geweest.
Ik ben blij met mijn gewone witte knopen, hoewel... gewoon, pittig aan de prijs blijkt bij afrekening, maar dat durf ik niet te zeggen. Nou ja, een nieuw gilet is duurder.

vrijdag 19 augustus 2011

Schoolvakantie

Echtgenoot en ik passen alleen op de kleinkinderen als de schoolvakanties niet matchen met de werktijden van hun ouders.
Aan de bak dus de afgelopen week, gedurende drie dagen. En… nog twee weken te gaan.
Schreef kleindochter begin van de week nog een lief elfje, vandaag stond de pet bij haar en broerlief in standje dwars. Niet een beetje dwars, nee flink dwars. Behang te weinig om het, als het ze uitkwam, samenspannende stel achter te plakken.
Wat een aanslag op je eigen humeur. Ik kon zelfs met mezelf niet meer uit de voeten.
Niet reageren en vooral niet toegeven was het enige dat restte.
En het hielp, langzaam kozen ze eieren voor hun geld en werd het uiteindelijk toch nog gezellig.

donderdag 18 augustus 2011

Stoepkrijt

in pasteltinten
is de stoep volgeschreven
ik wacht op regen

woensdag 17 augustus 2011

Taalcuriosa


Als dat maar goed komt met de huizenmarkt
Amsterdam

foto ferrara

zondag 14 augustus 2011

Trots

Kleinzoon viert zijn achtste verjaardag.
Supertrots is hij op zijn nieuwe fiets met zes versnellingen die hij in de buurt wil showen.
Of er iemand uit het verjaardagsgezelschap zin heeft om met hem mee te fietsen.
Maar iedereen zit nog aan de taart en niemand ziet een tochtje door de buurt met regen op komst als een uitje.
Ik herinner mij mijn eigen verjaardag en het paarse doortrappertje wat ik toen kreeg.
Niks zes versnellingen maar wel zo trots als mijn kleinzoon. Ik bied hem aan met het mee te fietsen.
Nou ja, met Oma fietsen is waarschijnlijk niet helemaal wat hij bedoelt, maar hij neemt het aanbod aan.
Het hele traject dat we afleggen, door de straten waar klasgenootjes wonen, fietst hij ondanks zijn zes versnellingen achter me. Pas als we bijna thuis zijn komt hij naast me fietsen.

vrijdag 12 augustus 2011

De dood en de gladiolen

Hier lig ik
ooit frivool en fiere gladiool
de bodem te bedekken
tussen maagdenpalm
en andere lage stekken
geknakt nu lig ik stil terneer
vergaan mijn glorie door het weer
verwelken zal ik heel terstond
zo liggend op de koude grond
de dood vind ik ten langen leste
tussen de andere groene resten

woensdag 3 augustus 2011

Kniekousen

Oma breide kniekousen
Met kabelpatroon
Zwarte lakschoentjes
Schots geruit rokje
Bijpassend vestje
Oh wat was ik mooi

dinsdag 2 augustus 2011

Even over het kerkhof lopen

Schoonmoeder is bijgezet in het familiegraf en nu ook zichtbaar aanwezig op de steen.
Het zal jaren duren voor haar letters, net als die van haar familie, groen zijn uitgeslagen.

vrijdag 29 juli 2011

Taalcuriosa

Ossenzijl

foto ferrara

dinsdag 26 juli 2011

Klassieken

Terwijl ik in de bibliotheek op zoek ben naar een boek voor de leesclub, valt me een stel jonge meiden op dat speurend de kasten afgaat. Hun manier van doen doet vermoeden dat de gang naar de bibliotheek niet een wekelijks gebeuren is.
Een van de dames is met een opdracht bezig zoveel is me duidelijk. Ik kan het niet laten om ze af te luisteren en stop mijn eigen zoekactie.

“Wat moet je hebben dan.?”
“Nou zoiets als van oude dingen en die dan voorbij gaan.”
“Wie heeft het geschreven?”
“Weet ik niet precies, Kuperus of zo.”
“Nou laten we dan de K maar pakken.”
Die zoektocht levert niets op en dus besluiten de dames het onder de C te proberen.
En jawel uiteindelijk vinden ze de juiste titel. “Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan.”
“Jemig wat een dik boek, 460 bladzijden moet ik die allemaal lezen?”
“Ach joh, zoek dan gewoon op Internet daar staan vast uittreksels op en als je die leest weet je genoeg.”

Toen mijn kinderen naar de middelbare school gingen bestonden er bulkboeken, dat maakte het lezen van verplichte kost wel wat aangenamer. Deze jonge blommen hebben daar geen weet van.
Dit “oude” mens neemt haar zoektocht naar een boek weer op en gaat aan de dames voorbij.
Couperus? Misschien iets voor de leesclub?

Een ouwetje, met dank aan Ram in Ravels

zaterdag 23 juli 2011

Noorwegen

Na het zien van het journaal vanavond nergens meer zin in.

donderdag 21 juli 2011

Op blote voeten

Jeugdherinnering.

Mijn broer zit te vissen aan de rand van de vijver in onze buurt. Ik verveel me en hou hem, tot zijn ergernis, gezelschap.
Ik probeer een steentje uit mijn sandaal te schoppen. Met een sierlijke zwaai belandt de schoen middenin de vijver en ik sta verbaasd met één blote voet toe te kijken.
Mijn broer, die goed begrijpt hoe de financiële situatie thuis is, ontsteekt in woede en geeft mij er verbaal van langs. Samen keren we huiswaarts waar ik moet opbiechten wat er is gebeurd.
Nog zie ik mijn moeder, gewapend met de hark en op blote voeten, te water gaan in die vijver. Ze vist mijn schoen, onder de modder, boven water.
Schoonboenen moet ik zelf doen. De rest van de dag breng ik door op blote voeten want ik heb maar één paar zomerschoenen. Gelukkig is het stralend weer.
Het humeur van mijn moeder is dat na enkele uren ook, als blijkt dat de schoen geen nadelige gevolgen heeft ondervonden.
Mijn broer is weer gaan vissen, ik waag het maar niet hem opnieuw gezelschap te houden.

maandag 18 juli 2011

Hubertus

Dresden

foto ferrra

Voor alle Hemelgangers.

Ik had Hubertus graag in de Herberg gehangen, maar dat lukt niet.
In Dresden aan jullie gedacht.

maandag 13 juni 2011

Idool

Voetbal is populair, voetbalplaatjes ook. Je kunt AH niet meer in of uit zonder belaagd te worden door hordes jongetjes belust op voetbalplaatjes. Jammer voor ze maar ik heb twee kleinzoons die ook aan die gekte meedoen. De tijden van de kauwgumplaatjes liggen ver achter ons, je kon er niet tegenop kauwen. Nu zitten er 5 voetballers in een pakje, dat schiet lekker op. Hoewel ook nu weer die ene fel begeerde wel sporadisch verstopt zal zijn.

Maar er wordt niet alleen verzameld. Op het pleintje voor ons huis wordt naar hartelust tegen de bal getrapt, de garagedeuren doen daarbij dienst als doel. De ene keer zijn het de broertjes van een paar huizen verder, de andere keer zijn er meer knulletjes verzameld en gaat het er serieus aan toe. Vandaag spelen ze wereldkampioenschap en de idolen worden onderling verdeeld. Het valt me op dat ze allemaal voor Oranjespelers kiezen. “Ik ben Klaas Jan Huntelaar en ik Wesley Snijder”.
De volgende kiest voor Rafaël van der Vaart en zo gaan er meer namen over en weer. Dat wordt dus een wedstrijd tegen elkaar, een kniesoor die daarop let.
Het jongste talent in dit gezelschap zegt, als hij eindelijk mag kiezen: “Ik ben Sven Kramer.”
Dit voetballertje begeeft zich op glad ijs en zal snel het onderspit delven. Een speels karakter heeft het duel niet: er wordt geschreeuwd, geduwd en getrokken en Sven Kramer verlaat zwaar getackeld, huilend het veld, hij mag niet meer meedoen. In een echte wedstrijd had dit een rode kaart opgeleverd, maar we spelen hier zonder scheidsrechter en dat er een vrouw op de tribune zit hebben deze voetballers al helemaal niet in de gaten.

Als de wedstrijd ten einde is hebben ze blijkbaar besloten dat ze de beker hebben gewonnen, want de hele club stelt zich op voor de garagedeuren en heft ons volkslied aan.
Mocht dit talent doorstoten tot “Oranje” dan kunnen ze in elk geval vier regels van het Wilhelmus meezingen.

zondag 12 juni 2011

Taalcuriosa

donderdag 9 juni 2011

Zelfoverschatting

Zelfoverschatting
Willen schrijven
Wil niet zeggen
Dat je het kunt
Helaas

woensdag 8 juni 2011

Puber

Fier wandelt een jong kauwtje over het pleintje voor ons huis. Rank en slank hoog op de pootjes.
Het scharrelt tussen de stoeptegels zijn kostje bij elkaar.
Zijn ouders zijn onrustig en soms in paniek. Ze vliegen af en aan en maken een hoop herrie.
Zodra de mens een poging doet het pleintje over te steken, nemen Pa en Ma krijsend een duikvlucht en scheren rakelings over de mensenhoofden.
Het kind dat beschermd moet worden is zich van geen kwaad bewust en vermaakt zich uitstekend op het pleintje. Soms loopt Pa Kauw op de garagedakranden geagiteerd heen en weer en legt zijn kind op luide toon uit wat de bedoeling is. Ma zit in de Lindeboom en ziet het met zorg aan.
Het kind beneden gaat zijn eigen gang en voelt zich blijkbaar veilig. Als Pa en Ma tesamen landen en voordoen hoe de vleugels werken, scharrelt het eigenwijze vogeltje zonder om te kijken een andere kant op. Vliegen? Wat is dat? Heb ik dat nodig?
Een puberkauw lijkt verdraaid veel op een mensenpuber.
Ik doe waar ik zin in heb, bekijk het maar.
Even later doet Pa het nog een keer voor, het jong fladdert wat met de vleugels maar komt, ondanks een aanloopje, niet van de grond.

Deze puber heeft iets te vroeg het nest verlaten, nog net niet vliegklaar.

vrijdag 3 juni 2011

Prominent

De firma Prominent verkoopt comfortabele sta op stoelen en tafels op maat.
Voor het eerste product voelen wij ons nog te dynamisch, maar een tafel op maat spreekt wel aan.
De lundiatafel, die al meer dan 30 jaar meegaat, is zelfs na een renovatiebeurt uiteindelijk toch aan vervanging toe.
In de ruime winkel valt het assortiment stoelen meteen op. Ze staan prominent opgesteld. De tafels bevinden zich achterin de zaak.
Wij zoeken ons een plek aan een tafel die ons wel wat lijkt en hebben onderling de afspraak gemaakt dat we vandaag niets kopen. We zijn hier ter oriëntatie.
De twee verkopers zijn druk met stoelklanten en laten ons voorlopig met rust.

Er zit een wat ouder echtpaar in een stel stoelen weggedrukt, zij lijkt extra klein in haar zetel, hij ziet het wel zitten, een degelijke sta op stoel.
Terwijl de verkoper, type “snelle prater”, de werking van de lanceerknop uitlegt zie ik haar nog kleiner worden en denken. “Ik lig straks met één druk op de knop halverwege de kamer.”
De verkoper vertelt over de mogelijkheden van bekleding en de kleuren die er zijn. Hij informeert naar de kleur van de vloerbedekking en de huidige kleur van het meubilair.
Opnieuw hoor ik haar denken: “Oh je mijn vertrouwde groene velourtje staat straks bij het grof vuil, dat wil ik helemaal niet.”
Ook de verkoper raadt haar gedachten en hij ratelt er lustig op los.
“We hebben een actie mevrouw, meneer. Als u twee van deze prachtige stoelen koopt, koop ik uw oude stoelen in.”
De vrouw fleurt er enigszins van op, zij realiseert zich niet dat ze hiermee eigenlijk de gang naar de gemeentelijke stortplaats betaalt. Je maakt mij niet wijs dat ze bij Prominent iets anders met tweedehands meubilair doen. Die brengen dat heus niet naar de kringloopwinkel.

Verkoper twee voegt zich bij ons nadat hij zijn klant met een kop koffie in een relaxstand heeft gemanoeuvreerd.
“Wat kan ik voor u doen?”
“Wij zijn hier ter oriëntatie en hebben belangstelling voor een tafel op maat. We zijn benieuwd naar de mogelijkheden.”
Houtsoort, afmetingen, kleur alles passeert de revue en ook wij krijgen de vraag wat de kleur van de vloerbedekking is. “Berkenparket”, zeggen we. Helaas aan een berkentafel kan de man ons niet helpen. Alternatieven heeft hij genoeg. Wij blijven volhouden dat we die dag geen aankoop zullen doen.
“Groot gelijk” zegt de slimme verkoper. “t Is tenslotte geen kilo suiker wat u aanschaft.”
Al pratend trekt hij een kladje, waarop hij afmetingen, houtsoort, kleur, levertijd en de prijs van de tafel noteert.
“Maar, mevrouw, meneer, deze week hebben wij een actie en mag ik u de tafel voor 15% minder verkopen, mits u voor zaterdag beslist.”
Wij nemen de deal in overweging en op weg naar de deur zien we het echtpaar nog steeds zitten wikken en wegen, maar de verkoper heeft al een koopcontract op schoot.
De andere klant ligt geheel relaxed in zijn stoel en inmiddels is een nieuw echtpaar in comfortabele stoelen neergestreken.

Vandaag hebben we de tafel besteld, die krijgt, net als de oude nu, een prominente plek in de kamer.

donderdag 2 juni 2011

Taalcuriosa

maandag 30 mei 2011

Bert en Ernie

Ik ben ik
Nee, dat ben ik
Jij bent jij
Nee, dat ben jij
Hoe kun jij ik zijn
Als ik dat ben
Omdat jij, jij bent en niet ik
Ik ben niet jij, dat ben jij
Ik ben ik
Jij bent jij
Nee andersom
Oh, nou ja
Ik ben Bert en
Jij bent Ernie
Ja dat is goed


Een oude schrijfveer om te zien of mijn blog echt nog werkt.

woensdag 25 mei 2011

Limousine

De kleinkinderen en hun ouders wachten bij de kerk op ons.
Wij arriveren in een zwarte volgauto achter de auto waarin hun overleden Overoma ligt.
Onze kleinkinderen hebben nog nooit een uitvaart meegemaakt en het eerste wat ik aan mijn “stoere” kleinzoon van acht zie, is zijn knuffelkonijn. Het is het joch aan te zien dat hij het hele gebeuren reuze spannend vindt.
Zijn zus van tien stelt zich wat verlegen op en weet zich geen raad met de dominee die haar de hand komt schudden. Deze kinderen komen nooit in de kerk dus van zang, preek en andere rituelen weten ze niets. Het gezin zit pal achter ons en ik verbaas me over de rust die er in die bank heerst. Het lukt ze om een uur muisstil te zijn en amper te bewegen. Zo ken ik ze niet. Knap hoor.

Op de begraafplaats staan ze vooraan. Je ziet ze bijna denken: “Eindelijk de kans om eens in een graf te kijken.” Ook dat verbaasd me want ik kan me voorstellen dat dat “doodeng” is.
Als we na de condoléance aan de soep en broodjes zitten, komen de vragen los.
Kleindochter: “Oma wie betaalt dit allemaal, jij en Opa?” Ik leg haar uit dat je voor een begrafenis geld kunt sparen en dat Overoma dat ook keurig heeft gedaan.
Mijn schoonmoeder is bijgezet in een familiegraf en de volgende vraag luidt: “Oma, waarom zagen we al die anderen niet liggen?”
Ik begrijp nu waarom ze zo mooi vooraan stonden. Lastige vraag trouwens maar met mijn antwoord dat de medewerkers van de begraafplaats hebben gezorgd voor een gladde ondergrond voor de kist van Overoma is ze tevreden.

Als we nog even bij ons thuis nazitten klautert kleinzoon bij mijn man op schoot en komt de leukste vraag voor de dag: “Opa, als jij doodgaat, mag ik dan ook in zo’n limousine zitten?”

dinsdag 17 mei 2011

De emoties voorbij

met droge ogen
indringend gesprek gevoerd
emoties voorbij

woensdag 4 mei 2011

Voor je gouden verloofde het uitmaakt

Gouden verloofde
Valt in gebruik nogal tegen
Voor hij zich bedenkt
Wijs ik hem de deur

dinsdag 3 mei 2011

Wat beklijft van de doorreis

Mirandela-Portugal
 foto ferrara


Op doorreis in Portugal.
Ik heb het idee van een foto plaatsen gepikt van Heldinne

maandag 2 mei 2011

Droogte

weer voor pyromaan
hoog oplaaiende vlammen
zwartgeblakerd duin

zaterdag 30 april 2011

Rolschaatsen

Als kind was ik gek van rolschaatsen. Je kon die tak van sport nog op straat beoefenen. In ons dorp was dat de stationsweg, daar lag mooi asfalt en er was een lichte helling waar je kon uitrollen. Mijn rolschaatsen kreeg ik van Oma en ik herinner me dat ik niet bereid was een dag te wachten om die felbegeerde dingen in de stad te gaan kopen. Ze werden dus aangeschaft in de plaatselijke ijzerhandel die alleen het merk Gloria verkocht.
Mijn oudere broer, die van dezelfde Oma rolschaatsen van het merk Hudora had gekregen, vond dat ik op minderwaardig materiaal zou rijden en begreep niets van mijn ongeduld. Mij deerde het niet. Ik wilde rolschaatsen en wel meteen. Ik was helemaal in de Gloria met mijn aanwinst en heb er naar hartelust gebruik van gemaakt.

Enkele jaren geleden, met vakantie in Californië, raakte ik opnieuw in de ban van rolschaatsen en besloot na rijp beraad, ik dacht er een jaar over na, rolschaatsen te kopen. Dit keer waren het hele chique, zwartleren schoenen, rubberwielen en een stop onder de neuzen.
Als een kind zo blij toog ik met mijn aankoop huiswaarts, waar ik op de plavuizen in de gang en de keuken, met behulp van trapleuning en aanrecht overeind probeerde te blijven. Dat lukte aardig maar waar vind je glad terrein met dergelijke hulpmiddelen. En nog belangrijker, waar zet ik mijn eerste streken zonder publiek. Op het industrieterrein in de buurt oefende ik enkele avonden en geleidelijk aan ging het steeds beter. Zelfs de bochten begonnen goed te gaan en ik zag me al tochten maken in de polder.
Het is er helaas niet van gekomen. Blijkbaar stond ik toch niet stevig genoeg op de wielen want een val maakte een vroegtijdig einde aan de rolschaatscarrière. Beschadigde enkelbanden deden me weken kreupelen, brachten de lachers op mijn hand en scheurden mijn zelfvertrouwen aan flarden.
Mijn kleindochter ruilt haar knalroze rolschaatsen in voor die van mij als ze schoenmaat 39 heeft.

vrijdag 29 april 2011

Feest

Vanavond, we gaan even de stad in.
Ik hoor een vader tegen zijn kind zeggen.
“Als je me zoekt, ik ben die man in dat Oranje T-shirt.”

maandag 25 april 2011

Roddelen over jurkjes

Maastricht
foto ferrara


Gezien bij een kringloopwinkel.
Er staat echt Christian Dior.
Helaas is de foto niet scherper te krijgen

zondag 24 april 2011

Voorjaar

het echtpaar Merel
bouwt aan een onderkomen
voor eitjes in mei

zaterdag 23 april 2011

Wachten

De de dood is een gevoelig jongetje
Hij houdt van dansen en van kunst
Evenzogoed is de dood hopeloos
Tenzij je in het hiernamaals gelooft
Dan is er juist hoop op een leven, vol dansen en kunst misschien
Ik vind het gevoelige jongetje mooier dan de man met de zeis
De laatste is zo dreigend in zijn verschijning
Mijn hoogbejaarde schoonmoeder ligt in foetale houding op dat jongetje te wachten
Ze hoopt dat hij niet veel tijd meer nodig heeft en ze hoopt op hereniging met haar man
Ze voelt zich behoorlijk ziek maar hopeloos is ze niet

Zittend aan het ziekbed van mijn schoonmoeder combineer ik twee schrijfveren.
Ze zijn zo toepasselijk.

donderdag 21 april 2011

Even Weg

In De Kop van Overijssel, hebben we fantastische dagen.
Nog alle rust op de camping, we staan met de caravan op een veld, dat onderdeel is van een groter geheel.
In het hoogseizoen zouden we niet voor een dergelijke camping kiezen, te groot en te druk.
Nu zijn wij de enige kampeerders op dit veldje. We genieten van rust en vogelgeluiden.

Ik heb de CD met de vogeltop100 niet mee, dom, dom, want ik kan veel van de vrolijke fluiters, die we om ons heen hebben, niet thuis brengen. De uil die elke avond zijn weemoedige geluid laat horen lukt nog. Maar het verschil tussen kwikstaart, vink en pimpelmees wordt lastig. Kievit, tureluur en grutto moet ik minstens vijf keer horen, wil ik ze echt uit elkaar houden
We hebben zicht op een ooievaarsnest, voor ons westerlingen, een bijzondere ervaring. In dit deel van het land kijkt men daar niet meer van op. Het geklepper met die lange snavel herken je voor altijd als je het één keer hebt gehoord.

We wonen tussen de weilanden en het Noorddiep dat naar Giethoorn loopt.
Het dorp Blokzijl ligt op loopafstand. Daar, in het sluisje, is al het al een drukte van belang. Op het terras naast de sluis, is het goed toeven.
Fietsend verkennen we de omgeving en soms krijg je het gevoel zo een schoolplaat van Jetses in te rijden. Het uitbundige geel van de paardenbloemen en het lila van de pinksterbloemen kleuren goed bij elkaar. Het fluitekruid begint wit te schemeren. Overal bloeiende bloesem aan de bomen. Boerderijen onder aan de dijk, schapen en geiten in het weiland. Alleen Teun loopt niet met de schop op zijn schouder maar zit nu op een landbouwwerktuig dat diepe voren in de vette klei trekt.
Meeuwen en weidevogels in zijn kielzog want reken maar dat er veel lekkers naar boven wordt gewoeld.
Tot mijn verbazing is ook hier de bollenteelt opgerukt, gek genoeg vind ik het niet passen, dat hoort zo bij Noord en Zuid-Holland. Net als aspergevelden bij Limburg horen.

In een fluisterbootje varen we twee uur door de Weerribben, die er stil en schoon bij liggen.
Helder water, je kunt tot op de bodem kijken, waar de bladeren van de waterlelies bezig zijn zich een weg naar boven te groeien, sommigen is dat al gelukt, het wachten is op bloei.
Zo vroeg in het seizoen zijn wij ook hier de meeste tijd alleen. Een enkele kanoër peddelt voorbij.
Stilte is wat er heerst.
Op sommige velden naast het water is men doende het riet in schoven te zetten. Riet is de karakteristieke dakbedekking die je hier veelvuldig ziet.
Na het spelevaren, fietsen we over het prachtige fietspad tussen Ossenzijl en Muggenbeet, langs water en over smalle hoge bruggetjes, je moet de vaart er flink inhouden om niet halverwege te blijven steken. Als je aan dit water een vakantiehuisje huurt is dat enkel per fiets of boot te bereiken.
Bij de meeste huizen ligt dan ook een bootje in het water. Via bos en polder bereiken we Blokzijl.
Met een glaasje rosé en voor echtgenoot een biertje zakken we heerlijk onderuit onder ons luifeltje.
De vogels zingen de top 100.

donderdag 14 april 2011

Taalcuriosa

woensdag 13 april 2011

Even weg

Caravan
Weekje weg
Huis op wielen
Doorbreekt de dagelijkse sleur
Sleurhut?

dinsdag 12 april 2011

Een kapotte grasmaaier

In andermans tuin is het gras altijd groen
Moet toch eens wat aan die grasmaaier doen.

maandag 11 april 2011

Diaz

Daar zat hij, in zijn witte overhemd met het rolletje dat een verrekijker moest voorstellen, om zijn knuistje geschoven. Zijn klasgenootjes speelden en zongen, onder leiding van de juf, de sterren van de hemel. Twee meisjes in pyama en de rest uitgedost als zeerovers, op zoek naar de schat.
Diaz zocht niet mee. Even dacht ik dat hij de schat was. Maar hij bleef strak voor zich kijken en reageerde niet toen de juf hem over zijn blonde haar aaide. Diaz zat daar en leek zichzelf te zijn. Niet van plan deel te nemen aan schatzoeken en schipbreuklijden, laat staan de verrekijker te gebruiken. Toen na een half uur de schat was gevonden en alles toch nog goed was gekomen, schoot hij als een pijl uit de boog van de bank en nam, samen met zijn klasgenoten, met een diepe buiging het applaus van ouders en grootouders in ontvangst. Later zag ik hem achterop de fiets bij zijn moeder. Ik stak een duim naar hem op.
“Goed gedaan”. Een brede grijns viel mij tendeel.

dinsdag 5 april 2011

Je zult eraan moeten geloven

Mijn voeten gaan steeds meer pijn doen. Ik merk het voor het eerst bij de mooiste schoenen die ik heb, smalle leest en een klein hakje. Ik bombardeer ze tot zitschoenen. Maar als je naar de schouwburg wilt lopen, voldoen zitschoenen niet. Dit paar ruimt het veld, voor een wat degelijker stel met nog enige charme. Mijn werkschoenen zijn altijd al van het degelijke soort geweest en daar houd ik het nog een tijd op vol.
Zomerse sandaaltjes met van die kekke riempjes, worden op bepaalde plekken aan mijn tenen, helse riempjes. Ik zie het oerdegelijke schoeisel, ook voor de vrije tijd, opdoemen.
Ik heb er nachtmerries van.

Elders in mijn lijf beginnen er ook pijntjes te zeuren en de gang naar de huisarts is onvermijdelijk.
Ik zal hier niet mijn hele medische dossier lichten maar de zooltjes van de podoloog moet ik toch noemen. Want sinds ik die dingen kreeg aangemeten gaat het met de pijn in mijn voeten beter. Helaas passen de hulpstukken lang niet in alle schoenen. De tijd van pumps en ander charmant looptuig is voorgoed voorbij.
Ik moet eraan geloven, schoenen met veters of klittenband en zo weinig mogelijk versiering.
Als de stiknaadjes op de verkeerde plek lopen is het al mis. Dit weekend probeerde ik nog één dag mijn laatste paar zitlaarzen en die moesten er vandaag aan geloven, ik bracht ze naar de kledingbak, met pijn in hart en voeten.

maandag 4 april 2011

Ieder vervoert zijn eigen doden

Ik ben werkzaam geweest als zorgmanager in een verzorgingshuis en tekende daar de volgende anekdote op.
De grafdelver van de gemeente stapt mijn kantoor binnen en zegt:

“Ik ben bezig met het graf van meneer van E. Het is daar in de hoek aan de krappe kant, kan ik even de maat van zijn kist nemen, ik kan niet maken dat hij straks ruimte tekort komt.”
Samen gaan we naar de koelruimte waar meneer van E. in zijn kist op zijn uitvaart ligt te wachten.
De grafdelver trekt zijn duimstok en neemt vakkundig de maat terwijl hij mompelt: ”10 centimeter meer moet toch kunnen.”
Vervolgens tast hij onder het gedrapeerde satijn en zegt: “O jé, koperen hengsels, toch maar 20 centimeter extra graven. Ja hoor dat red ik.”
Opgewekt vertrekt hij weer naar zijn klus op de begraafplaats.
Meneer van E. wordt die week op “gepaste” wijze ter aarde besteld.

zaterdag 2 april 2011

Taalcuriosa

gevelstenen alom

Voor wie hier langskomt.
Klik eens op het schrijfveertje voor de voorjaarsspecial gevelstenen.

Terugkerende depressies

                                      
              Wolkenvelden
        Terugkerende depressies
                In je hoofd
             Of die met regen
                Somberheid

woensdag 30 maart 2011

Doodzonde

Nadat ik in een provinciaal ziekenhuis mijn opleiding tot verpleegkundige heb voltooid, ga ik werken in een academisch ziekenhuis. Ik begin mijn carrière in één van de klinieken op de klassenafdeling.
De werkkamer van professor K. bevindt zich op dezelfde verdieping. De hoofdzuster en mijn collega’s spreken met ontzag over deze man. Nou ben ik, vanuit het vorige ziekenhuis, wel gewend dat de heren specialisten met de nodige egards behandeld worden maar ik begrijp dat een professor nog meer eer verdient.

Op een dag vraagt de hoofdzuster mij of ik de hooggeleerde man zijn soep voor de lunch wil brengen. Een handeling die zij meestal zelf verricht.
Oef, ik moet dus die knappe kop onder ogen komen. Hij staat vast op een sokkel midden in zijn kamer. Op mijn kloppen nodigt een rustige stem mij binnen. Achter een gigantisch houten bureau zit een man met een vriendelijk gezicht en ik ben verbaasd dat hij er blijk van geeft mij niet te kennen.  Ik stel mij voor en beantwoord de vragen die hij stelt. Professor wil weten waar ik vandaan kom en in welk ziekenhuis ik heb gewerkt. En hij vertelt op zijn beurt welke specialisten hij daar kent. Kortom we hebben een aardig gesprek.
Waar ik de moed vandaan haal weet ik niet maar ik vraag of professor K. straks de lege kom in de afdelingskeuken wil zetten.

In die keuken tref ik de hoofdzuster en mijn collega’s eveneens aan de soep. Na enige tijd verschijnt de professor en zegt dat de nieuwe zuster hem heeft gevraagd de lege kom terug te brengen.
De hoofdzuster stikt bijna in de hap die ze net heeft genomen en mijn collega’s tonen enige verwarring. Ik begrijp dat ik een doodzonde heb begaan.
Tot ieders verbazing vraagt de prof of wij altijd op dat tijdstip een soepje nemen en als blijkt dat dit inderdaad het geval is, vraagt hij toestemming voortaan zijn soep samen met ons te nuttigen.
Het lijkt hem veel gezelliger.
Een dergelijk verzoek kun je niet weigeren dus vanaf die dag is de professor, als hij in de kliniek is, tijdens de lunchpauze in de afdelingskeuken te vinden. Hij geniet van de soep en een praatje met ons. Aardige man professor K.

dinsdag 29 maart 2011

Leesvoer

Echtgenoot en ik hebben een presentatie van een boek over gevelstenen in Maastricht bijgewoond en willen per trein terug naar huis.
We mogen nog niet instappen want eerst moet de schoonmaakploeg van voor naar achteren de trein van alle rommel ontdoen en de toiletten schoonmaken.
Aan de ene kant is het een prettig gevoel dat we straks in een schone trein kunnen reizen, aan de andere kant biedt het niet de kans een vergeten weekblad of de bijlage van een krant te vinden. Echtgenoot heeft straks zijn nieuwe aanwinst om in te lezen. Ik heb vergeten iets in die boekwinkel te kopen. Te druk geweest met bijkletsen.
Na enige tijd krijgen we toestemming om aan boord te gaan en inderdaad er is niets blijven slingeren. De heren hebben grondig opgeruimd.
Ik richt mijn blik op het perron juist als de schoonmaakploeg voorbij komt. Hun karretje is volgepakt met vuilnis, kranten en ander leesvoer. Maar niet alles gaat bij het afval.
Een van de mannen is verdiept in de Playboy en kijkt op als hij ter hoogte van de coupé is waar wij zitten. Onze blikken kruisen elkaar, hij ziet wat ik zie en grijnst breed. Daar gaat mijn vermaak voor de terugreis.

maandag 28 maart 2011

Taalcuriosa

Castricum
foto ferrara

 
Dit is een foto uit het niet digitale tijdperk.
Ik heb er vandaag een digitale copie van gemaakt.
Hij is niet helemaal scherp.

zondag 27 maart 2011

Taalcuriosa

foto ferrara
Ik verzamel al jaren curiosa op taalgebied.
Wat ik op straat zie of lees, leg ik vast

zaterdag 26 maart 2011

Wijsneusje

Kleinzoon is drie jaar geworden en bedolven onder cadeautjes.
Ik vraag mij af of een miniwasmachine voor zo’n knulletje nou een zinnig cadeautje is. Hij vindt blijkbaar van wel want hij speelt er graag mee. Het trommeltje maakt heel wat omwentelingen.
Een half jaar na zijn verjaardag moeten we op hem passen en het bewuste speelgoed is nog steeds favoriet en draait die dag naar hartelust. Op een goed moment hoor ik hem en het trommeltje sputteren, het wasmachientje geeft de geest en mijn kleinzoon neemt het toestel onder zijn kleine armpje en stevent richting voordeur. Ik hou hem tegen en vraag: “Waar ga jij naar toe?”
Hij houdt me het geval voor en zegt: “Batterijen leeg, naar Blokker nieuwe kopen.”
Ik zeg dat hij nog te klein is om alleen boodschappen te doen en beloof hem dat we die dag samen batterijen zullen kopen.
De volgende dag nemen we hem mee op familiebezoek en daar steelt de peuter de show door in de open keuken de boel aandachtig te bestuderen. Als hij alles heeft bekeken draait hij zich om en zegt met verbazing in zijn stemmetje: “Is nie magnetron.”
Mijn schoonzus valt bijna van haar stoel van het lachen. Ze heeft zich inderdaad nooit een dergelijk attribuut aangeschaft.
Thuis staat een piano in de kamer en dat hij er tijdens dit bezoek ook een op zijn pad vindt valt hem blijkbaar alles mee. Hij klautert op de kruk en timmert met zo’n gemak op de toetsen dat wij vermoeden dat hij dat thuis regelmatig doet.
Bij mijn schoonzus kan deze kleinzoon niet meer stuk.
We zijn jaren verder, hij is inmiddels tien. De miniwasmachine is vervangen door Nintendo en ander snel speelgoed...

vrijdag 25 maart 2011

Voorjaar

ijsheiligen komt
je wilt plantjes in je tuin
violen kopen

donderdag 24 maart 2011

Gratis

Vanaf de stadscamping in Groningen fietsen we naar het centrum van de stad.
Er is een rommelmarkt gaande en we slenteren op ons gemak langs allerlei prullaria.
We vinden niets waar we ons vakantiebestaan mee willen verrijken maar tussen de Stadjers lopen is voor mij al genoeg. Het is een beetje thuiskomen.
Ik heb hier jaren met veel plezier gewerkt en gewoond en kom nog regelmatig terug om te genieten van Stad en Ommeland.
Koffie aan de voet van de Oale Grieze. Een wijntje bij de Stadlander en ondertussen genieten van het taaltje en de droge humor, die ook hier op straat ligt.
Kijk,  Groningen is alweer met mij aan de sliert. Terug naar de rommelmarkt.
Op de grond ligt rijp en groen uitgestald,  waaronder een CD met een sticker met het woord gratis.
Een snuffelaar raapt het doosje op en vraagt in zijn dialect: “Kost dei gratis CD?”
Antwoord van de handelaar: “Twei vieftig.”
“Bist nait wies dat geef ik er nait veur.” zegt de klant.
“Zelf wait’n, koop j’um toch nait.” antwoordt de koopman en ziet erop toe dat de CD weer tussen de rommel belandt.

woensdag 23 maart 2011

Ik begrijp niet wat je zegt

Ze zat voor het bureau van de huisarts.
Stokdoof en licht dement.
Hij legde haar op luide toon uit wat de bedoeling van de medicijnen was.
Ik vroeg haar: “Kunt u verstaan wat de dokter u vertelt?”
Haar antwoord was: “Ik versta het wel maar begrijp het niet.”

dinsdag 22 maart 2011

De mond gesnoerd

Ik ga op de koffie bij schoonmoeder in het verzorgingshuis.
Dat betekent aanschuiven aan tafel bij een aantal dames, dat altijd in een vaste opstelling bij elkaar zit. Nieuwkomers zijn niet welkom, die zoeken maar een plekje elders.
Voor familie echter wordt ruim baan gemaakt want daar scoor je mee.
De gesprekstof varieert en hangt erg af van ziek en zeer binnen het huis.
Opnames in het ziekenhuis passeren regelmatig de revue en ook overlijden doet het goed aan deze tafel.
Kinderen en alles wat daarbij hoort aan nageslacht tot achterkleinkinderen aan toe, is uitermate geschikt voor een praatje.
Als mijn kleinkinderen meekomen, kunnen ze rekenen op een warm onthaal.
Soms wil een pakkende krantenkop ook nog wel eens stof doen opwaaien maar vandaag wil de conversatie niet erg vlotten en dus vraag ik iets te enthousiast: “En dames nog nieuws vandaag?”
Na een korte stilte zegt een tafelgenote. “Mevrouw wij vergeten hier zo veel, elke dag is nieuw.”