dinsdag 22 maart 2011

De mond gesnoerd

Ik ga op de koffie bij schoonmoeder in het verzorgingshuis.
Dat betekent aanschuiven aan tafel bij een aantal dames, dat altijd in een vaste opstelling bij elkaar zit. Nieuwkomers zijn niet welkom, die zoeken maar een plekje elders.
Voor familie echter wordt ruim baan gemaakt want daar scoor je mee.
De gesprekstof varieert en hangt erg af van ziek en zeer binnen het huis.
Opnames in het ziekenhuis passeren regelmatig de revue en ook overlijden doet het goed aan deze tafel.
Kinderen en alles wat daarbij hoort aan nageslacht tot achterkleinkinderen aan toe, is uitermate geschikt voor een praatje.
Als mijn kleinkinderen meekomen, kunnen ze rekenen op een warm onthaal.
Soms wil een pakkende krantenkop ook nog wel eens stof doen opwaaien maar vandaag wil de conversatie niet erg vlotten en dus vraag ik iets te enthousiast: “En dames nog nieuws vandaag?”
Na een korte stilte zegt een tafelgenote. “Mevrouw wij vergeten hier zo veel, elke dag is nieuw.”

3 opmerkingen:

  1. ja, dat (en later zitten wij daar) was ook mijn allereerste gedachte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar nu zitten we nog hier en zeggen: "Oeps".

    BeantwoordenVerwijderen