maandag 7 maart 2011

Sonnet

Mevrouw V. met haar frêle lijfje heeft de zoveelste wervelverzakking doorstaan.
De orthopeed hijst haar in een onmogelijk korset en snijdt daarmee de weg naar zelfstandig wonen in haar kamer voorlopig af.
Mevrouw V. belandt op de ziekenafdeling van het verzorgingshuis. De pijnstillers die ze krijgt helpen niet voldoende en er wordt naar een zwaarder middel gegrepen. Morfinepleister lijkt de oplossing, maar voor haar zwakke gestel blijkt dat al snel teveel van het goede. Ze wordt nog vrolijker dan ze van zichzelf al is en op een dag maakt ze melding van een poes die bij haar bed zit.
Ik vraag mevrouw: “Zag u die poes zonet?” Haar antwoord is verrassend…”Oh heet ie Sonnet, wat een leuke naam voor een poes. Het is een mooi beest.”
Ik doe geen poging de dwaling van haar geest te verwijderen want ze vindt het aangenaam gezelschap. Wel vraag ik de huisarts de dosering van de medicijnen aan te passen. 
Mocht ik ooit een poes aanschaffen dan weet ik nu al de naam van het beest.

4 opmerkingen:

  1. Dit vind ik van die fijne stukjes, Victoriene/Ferrara (ander punt: hoe wil je heten?) Ik kan zo heerlijk meekijken als toeschouwer.
    Jij schrijft zoals je zorgt. Met oog voor detail, zonder sentimenteel te worden.
    Knap!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat je aanhaakt!
    Ik blijf bij mijn eerste pseudoniem, Ferrara.
    Maar om op de goede blog te komen via Google doet Victoriene goede diensten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ontroerend stukje met een poëtische poes.

    BeantwoordenVerwijderen