maandag 11 april 2011

Diaz

Daar zat hij, in zijn witte overhemd met het rolletje dat een verrekijker moest voorstellen, om zijn knuistje geschoven. Zijn klasgenootjes speelden en zongen, onder leiding van de juf, de sterren van de hemel. Twee meisjes in pyama en de rest uitgedost als zeerovers, op zoek naar de schat.
Diaz zocht niet mee. Even dacht ik dat hij de schat was. Maar hij bleef strak voor zich kijken en reageerde niet toen de juf hem over zijn blonde haar aaide. Diaz zat daar en leek zichzelf te zijn. Niet van plan deel te nemen aan schatzoeken en schipbreuklijden, laat staan de verrekijker te gebruiken. Toen na een half uur de schat was gevonden en alles toch nog goed was gekomen, schoot hij als een pijl uit de boog van de bank en nam, samen met zijn klasgenoten, met een diepe buiging het applaus van ouders en grootouders in ontvangst. Later zag ik hem achterop de fiets bij zijn moeder. Ik stak een duim naar hem op.
“Goed gedaan”. Een brede grijns viel mij tendeel.

4 opmerkingen:

  1. Waarschijnlijk heeft hij genoten!
    Mooi verhaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig zinnetje "even dacht ik dat hij de schat was". Eigenlijk zou ieder verhaal zo'n ontregelend personage moeten bevatten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. dacht hetzelfde als Heldinne bij:"even dacht ik dat hij de schat was".
    Echt een heerlijke observatie, dank daarvoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja heerlijk zo iemand die zijn eigen rol speelt en eens reflexxus een mooie observatie uit het dagelijkse leven!

    BeantwoordenVerwijderen