donderdag 21 juli 2011

Op blote voeten

Jeugdherinnering.

Mijn broer zit te vissen aan de rand van de vijver in onze buurt. Ik verveel me en hou hem, tot zijn ergernis, gezelschap.
Ik probeer een steentje uit mijn sandaal te schoppen. Met een sierlijke zwaai belandt de schoen middenin de vijver en ik sta verbaasd met één blote voet toe te kijken.
Mijn broer, die goed begrijpt hoe de financiële situatie thuis is, ontsteekt in woede en geeft mij er verbaal van langs. Samen keren we huiswaarts waar ik moet opbiechten wat er is gebeurd.
Nog zie ik mijn moeder, gewapend met de hark en op blote voeten, te water gaan in die vijver. Ze vist mijn schoen, onder de modder, boven water.
Schoonboenen moet ik zelf doen. De rest van de dag breng ik door op blote voeten want ik heb maar één paar zomerschoenen. Gelukkig is het stralend weer.
Het humeur van mijn moeder is dat na enkele uren ook, als blijkt dat de schoen geen nadelige gevolgen heeft ondervonden.
Mijn broer is weer gaan vissen, ik waag het maar niet hem opnieuw gezelschap te houden.

5 opmerkingen:

  1. Marja, ik heb bij het herstellen van een tweede foutje, je reactie verspeeld. Wil je hem nog een keer geven?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik denk wel dat ik blij was.
    Gek genoeg herinner ik me dat niet.
    Toen ik ouder was heb ik pas begrepen dat er geen geld was voor nieuwe schoenen.
    Die schoen moest dus wel boven water komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig leuk beschreven herinnering, en precies lang genoeg.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Goh ja, 1 paar witte sandaaltjes. Wat lang geleden lijkt dat. En wat een verschil met nu. Mooi hoe jouw herinnering de mijne op gang brengt.

    BeantwoordenVerwijderen