maandag 21 november 2011

Wie niet waagt...

Slot: Bemin de passie die je sloopt.

Tegen middernacht komt Johan thuis. Als hij zijn vriend op de bank ziet zitten, weet hij dat hij geen enkele smoes hoeft te verzinnen en maar beter alles kan opbiechten.
Desiree geeft hem niet de kans ook maar iets te zeggen. Ze wil weten hoe lang hij alweer aan zijn verslaving toegeeft. Hoeveel geld hij vergokt heeft en of er nog meer leningen lopen. Rens probeert haar af te remmen, maar Desiree is niet meer te stoppen.
Ze gooit hem alles voor de voeten van de afgelopen weken. Het late thuiskomen, de redenen die hij heeft opgegeven, allemaal leugens zeker, je zat natuurlijk ergens te gokken. Ze wil weten hoe het zit met die benzine die hij niet betaald zou hebben. Hij heeft het dus goed begrepen, die politiewagen stond er voor hem. Als Desiree is uitgeraasd laat Johan zijn tranen de vrije loop en vertelt dat hij het gokken nooit helemaal heeft opgegeven, terwijl dat voor Desiree een voorwaarde is geweest, toen hij haar ten huwelijk vroeg. Al die jaren is het hem gelukt het in de hand te houden en geen schulden te maken. Maar na de geboorte van Josefientje, twee jaar geleden, ging het mis. De kraamverzorgster die hem verweet te weinig naar Desiree en de kinderen om te kijken. De doorwaakte nachten omdat Josefientje een huilbaby bleek te zijn, de moeder van Desiree die vindt dat Johan niet genoeg verdient nu er twee kinderen zijn. Allemaal redenen die hem naar de gokhal en het casino hebben gedreven.
En dat van de benzine was niet met opzet geweest, gewoon vergeten te betalen.
Desiree is niet onder de indruk van zijn tranen en maakt korte metten met hem.
“Morgen neem je vrij en maakt een afspraak bij de huisarts en je vraagt een verwijzing voor de verslavingszorg. Een kans geef ik je Johan, één kans. Je laat je behandelen en als je dat niet doet start ik een echtscheidingsprocedure.”
Rens geeft haar gelijk. Hij zegt dat hij nog wel een poos op zijn geld wil wachten, nu ze grote zorgen hebben. Als Johan hem uitlaat zegt zijn vriend: “Ik trap er niet in, dat verhaal over die benzine. Leer er nou eens van man, pak de kans die zij je geeft.”

De volgende dag belt Johan met de huisarts. Hij vertelt Desiree niet dat de assistente op het antwoordapparaat laat weten dat de huisarts met vakantie is. Hij zal haar zeggen dat hij ’s middags al terecht kan en als ze naar de verwijsbrief vraagt zal hij zeggen dat hij die al heeft weggebracht en een afspraak heeft voor een intakegesprek. Als hij die middag de straat uitrijdt om naar zijn zogenaamde afspraak te gaan, wordt hij klemgereden door een politieauto.

4 opmerkingen:

  1. En niet alleen hij...
    Wat een triest en realistisch verhaal, Ferrara. Keigoed geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. mooi realistisch eind Ferara.
    graag gelezen

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Met plezier gelezen! Zou de laatste regel weglaten. Dan beleven we het van dichterbij mee (anders doen we mét de uitleg-van-de-schrijver een stap achteruit).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank voor jullie positieve reacties.
    @Heldinne ik heb je raad opgevolgd. Is niet de eerste keer dat ik dit hoor.
    Ik lijd aan het "laatstezinsyndroom" ;0)

    BeantwoordenVerwijderen