dinsdag 24 januari 2012

Klompen

Voor mijn zevende verjaardag kreeg ik een paar blauwe klompjes met drie witte stippen bovenop geschilderd.
Dolblij was ik er mee en had ze het liefst in bed nog aangehouden.
Ik ging op schoenen naar school, maar zodra ik thuis kwam mochten de klompjes aan.
Dat ik er beroerd op liep en dat ze pijn deden aan één voet, vertelde ik niet.
Wie mooi wil gaan moet pijn doorstaan, hield ik als een soort zuster van Assepoes, stug vol.
Een verplicht bezoek aan de schoolarts maakte een einde aan de zelf verkozen martelgang.
De man constateerde dat ik doorgezakte voeten had en dat mijn linker wreef hoger was dan de rechter. En wat zegt deze geleerde tegen mijn moeder die uiteraard mee was.
“Mevrouw laat uw dochter nooit op klompen lopen want die zijn voor haar voeten ongeschikt.”
Het feit dat ik dat nu nog letterlijk kan opschrijven zegt genoeg over de dreun die het me gaf.
Dat ik de klompjes na een half jaar toch niet meer kon dragen omdat ze te klein zouden worden had ik niet bedacht.
Ze hebben nog heel lang in mijn slaapkamer gestaan.

2 opmerkingen:

  1. Wat lief! Bedenk opeens dat Harmke ook snoezige klompjes had toen ze twee was, die hebben we later aan een Indiaas buurmeisje gegeven, in ruil voor een enkelbandje geloof ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ach wat sneu voor dat meiske die je toen was.(glimlach)

    BeantwoordenVerwijderen