zondag 4 maart 2012

Een en een is twee

Zuchtend zit ik op de onderste traptrede.
Mijn moeder verdenkt me van protest. Het feit, dat mijn vier jaar oudere broer later naar bed mag, levert elke avond strijd op.
Maar dat is het dit keer niet, mijn problemen zijn vele malen groter. Ik ben vandaag voor het eerst naar de grote school geweest en mijn onbezorgde leventje staat behoorlijk op zijn kop.
Ik zit daar in een houten bank met rechtsboven in een inktpotje. Ernaast is een gleufje voor de kroontjespen. Van stukjes stof en een oude zeem heb ik van tevoren een inktlap gemaakt met een mooi knoopje er bovenop om de boel bij elkaar te houden. Dat er, elk nieuw schooljaar een verse lap gemaakt moet worden, weet ik dan nog niet. Onder het schrijfblad liggen mijn leesplankje en het blikje met letters opgeborgen.
Diep onder de indruk zwaaien wij kinderen naar de moeders die op de gang achter de ramen afscheid van ons nemen.
Het grote leven gaat beginnen. We gaan leren lezen, schrijven en rekenen, vooral dat laatste baart mij grote zorgen. Ik heb gehoord dat je tafels uit je hoofd moet leren en dat lijkt mij een onmogelijke opdracht. Geen idee wat dat betekent.
In tranen vertel ik mijn moeder: “Ik geloof niet dat ik overga naar de tweede klas.”
Zij schiet in de lach en verzekert me dat je over het vergaren van al die kennis een jaar mag doen.
Zij zal me daarbij helpen als dat nodig is. Enigszins gerustgesteld kruip ik in bed.
Maar tafels uit je hoofd leren houdt me nog lang uit de slaap


foto Ferrara

De basisscholen houden binnenkort open dagen
Een aankondiging zette deze herinnering in beweging

5 opmerkingen:

  1. Tafels uit je hoofd .... dat is voer voor een nachtmerrie. Ik zie er meteen een cartoon bij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. o arme kleine Ferara zo tobberig(glimlach)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. je hebt er schijnbaar nog nachtmerries van! fijn geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lief. Ik vind je stijl interessant, en ga meer lezen hier.

    BeantwoordenVerwijderen