zondag 28 oktober 2012

Skinny Jeans

Ik doe dienst als commissie van toezicht, zo noem ik tegenwoordig het oppassen.
Toezien en zorgen voor eten en drinken meer wordt niet verlangd. Kleine kinderen worden groot.
Kleindochter daalt in joggingbroek de trap af, wetend dat ze in deze outfit de straat niet op mag, vraag ik naar haar plannen. Ik ken haar goed genoeg dat ze het toch zal proberen. Denkt natuurlijk dat Oma dat niet weet.
‘Ik ga straks naar Paulien.’
‘Niet in die broek.’
‘Waarom niet?’
‘Het is geen gezicht en je mag van je moeder niet in die broek de deur uit.’
‘Oh jawel hoor, ik doe dat wel vaker.’
‘Dan ben je aan haar aandacht ontsnapt of ze is niet streng genoeg geweest. Vandaag gaat je dat niet lukken.’
Ze zucht, maar zij kent mij ook en ze neemt haar verlies.
Even later komt ze in spijkerbroek tevoorschijn en moppert:
‘Moet je kijken Oma, deze broek is me te klein, hij zit veel te strak.’
‘Dat hoort toch bij skinny jeans?’ zeg ik. Ze grijnst en begrijpt dat ik niet in haar smoes trap.
Ze komt nog gezellig bij me zitten en neemt de vorderingen die ze met paardrijden maakt met me door. Ik beloof dat we komen kijken als ze haar dressuurproef moet rijden.
Dan is het tijd om naar Paulien te gaan, ze zwaait nog even en ik zie haar de rest van de middag niet terug.

Mij rest het toezicht op haar jongere broer, die hevig geconcentreerd een computerspelletje online speelt. Hij heeft daarvoor een zogenaamd oortje in en is daarmee verbonden met een vriendje elders in het land dat hij op de vakantie heeft ontmoet. Ik denk er het mijne van, maar aangezien zijn ouders dit goed vinden houdt hier alle tegenspraak op.

2 opmerkingen:

  1. Gelukkig ben jij wel op de hoogte van de opvoedingsnormen van je kleinkinderen. Dat scheelt al een hoop misverstanden.
    Wij hebben totaal geen contact met de moeder van onze kleindochter. Nu is ze pas 4, maar dat gaat in de toekomst problemen opleveren. Ze gaat dan vast en zeker dingen uitproberen.

    BeantwoordenVerwijderen