zaterdag 24 november 2012

Sport

Op school had ik de pest aan sport.
Op de lagere school ging het nog, wat evenwichtsoefeningen op een lage bank, meer was het niet.
We bewogen voldoende op het schoolplein tijdens het spelen in de pauzes.
Op de ULO werd dat anders, verplicht aanschaffen van gymnastiekkleding. Een belachelijk zwart broekje met witte bies, T-shirts bestonden nog niet, dus de rest is vast een wit bloesje geweest.
We hadden de eerste jaren een lerares voor gymnastiek. Het eerste uur van de week op maandag was een ramp met haar in het gymlokaal. Haar humeur was altijd beneden nul en als de apenkooi klaar hing, nou dan wist je het al. Juf heeft geen zin vandaag. Erg stimulerend werkte het bij mij niet.
Later in de hogere klassen moesten we rennen en draven en wedstrijdsport beoefenen. Een homerun bij kastiebal, vergeet het maar. Ik raakte nooit ene bal met het slaghout. Dat klasgenoten mij nooit kozen voor een team vond ik best. Dat ik uiteindelijk werd ingedeeld was voor het betreffende team een ware plaag.
Korfbal dan, denk maar niet dat ik in de buurt van het korfje kwam, laat staan er een bal doorheen kreeg. Nee, mijn plezier begon pas als het zomer was en we ter zwembad togen. Kijk, daar deed je mij een plezier mee. Behalve als er wedstrijden gezwommen moesten worden dan verloor ik alle prestatiedrang. Tijdens sportdagen zorgde ik zeker niet voor het opschroeven van de puntentelling.
Gelukkig was sport geen examenvak. Ik zou er zeker voor gezakt zijn.
Later, veel later, ontdekte ik de wintersport. Raar maar waar. Met lange latten onder mijn voeten ben ik ettelijke jaren de nodige hellingen afgedaald. Zwarte pistes kostten wel wat moeite, maar toch. Zwart staat hier voor moeilijkheidsgraad.
En dat ik heb leren paardrijden is misschien wel het grootste wonder. Dat was een jeugddroom die op mijn dertigste in vervulling ging.

Beide takken van sport beoefen ik niet meer, maar kijk er met veel plezier op terug.
Volgend jaar koop ik een elektrische fiets. Ik heb er genoeg van dat ik op het fietspad word ingehaald door leeftijdgenoten.

4 opmerkingen:

  1. Ik had en heb ook een bloedhekel aan gym en sport. Werd ook als laatste gekozen.
    Nu beoefen ik alleen nog denksporten. ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sportief dat je het toegeeft dat sportief zijn niet vanzelfsprekend is. Glimlach van herkenning.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig deze laatste alinea van jou:
    "Volgend jaar koop ik een elektrische fiets. Ik heb er genoeg van dat ik op het fietspad word ingehaald door leeftijdgenoten."

    Ik heb er als senior hartelijk om moeten lachen. Glimlachen doe ik vaak als ik met één van onze MG's de leeftijdsgenoten voorbij rij. Die gezichten spreken boekdelen, zeker als ik dat doe met de oldtimer. Je kent dat vast wel neem ik aan.
    Tot blogs en groeten Albert

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jazeker ken ik de old-timers. Ik was vroeger in mijn austin-seven (machtig karretje) als eerste weg bij de stoplichten.
      Als ik goed oplet lukt me dat met de Opel-meriva diesel ook. :0))

      Verwijderen