dinsdag 4 december 2012

Top 2000

Nummer 66 Eagles
The Last Resort
www.youtube.com/watch?v=ekytTpFy96o

Kinderen
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.

De kinderen van mevrouw Joosten zijn ijverig bezig haar kamer in het verzorgingshuis in te richten.
Moeder moet noodgedwongen verhuizen. Sinds vader is overleden komt duidelijk aan het licht dat moeder niet meer voldoende voor zichzelf kan zorgen.
Haar geheugen laat haar regelmatig in de steek.
Zolang de verhuizing duurt, woont ze bij haar dochter. Het oude huis is al aardig ontmanteld, veel meubilair is opgehaald door de mannen van de kringloopwinkel. In de kleine kamer die ze straks gaat bewonen passen veel van de zware meubels niet.  Geen van haar kinderen of kleinkinderen wil er iets van hebben. Niet modern genoeg.

Ze heeft erop gestaan dat het dressoir en de fauteuil van haar overleden echtgenoot in elk geval mee verhuizen en ze wil zeggenschap over de plek waar zijn foto komt te hangen.
Bij de aanschaf van een kleine eettafel met bijpassende stoelen heeft ze uiteindelijk zelf kunnen besluiten. Ze was het liefst naar een degelijke winkel in de stad gegaan, waar ze ook haar oude meubels heeft gekocht, maar haar dochters besluiten anders.
Ze nemen moeder mee naar Ikea en lieten haar alle hoeken van de enorme winkel zien.
Mevrouw Joosten wordt er niet echt gelukkig van. Wel ziet ze zich kans in elk geval voor haar eigen smaak te kiezen, voor zover dat kan in deze winkel. Een kleine eethoek licht van kleur daar kan ze het wel mee eens zijn.
De discussie over gebloemde kussentjes op de stoelen, houdt lang aan. De dochters vinden het niet van deze tijd. “Ik ben ook niet helemaal meer van deze tijd”, zegt mevrouw Joosten.
 “Gebloemde kussens en anders wil ik die eethoek niet.”  Ze krijgt haar zin.
Een van haar zoons laadt de dozen in een boedelbak en rijdt naar haar nieuwe onderkomen.
Om de inrichting compleet te maken geven de kinderen haar een magnetron zodat ze gemakkelijk een bekertje melk warm kan maken.

Op de dag dat de kamer helemaal klaar is, arriveert ze opgewekt. Ze is vast van plan het naar haar zin te hebben in de nieuwe omgeving. Natuurlijk was ze liever in haar oude huis blijven wonen, maar iedereen zegt dat dit ideaal voor haar is. Een klein paradijsje.
De medewerker van de technische dienst sluit de TV aan en de werking van de afstandsbediening blijkt gelukkig nog goed in het geheugen van mevrouw Joosten te zitten.
Samen zoeken ze een geschikte plek voor het portret van meneer Joosten.

Als ik haar bezoek om haar welkom te heten en het cadeau van haar kinderen bewonder is haar reactie:
“Vroeger dacht ik te weten wat goed was voor mijn kinderen. Nu denken mijn kinderen te weten wat goed is voor mij. Je denkt toch niet dat ik dat nog ga leren? Nou ja, ik kan in elk geval mooi zien hoe laat het is.”
  

Dit verhaal berust gedeeltelijk op waarheid.  
Ik heb het in verkorte vorm al eens geplaatst.

5 opmerkingen:

  1. Een triest maar toch mooi verhaal, met humor zoals oudere mensen die vaak hebben.
    "The Last Resort" is er goed bij gekozen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi en herkenbaar met de verhuizing van pap net achter de rug.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ja, het laatste deel van ons leven loopt niet altijd hoe wij het wensen. De laatste zin van mevrouw Joosten vind ik fantastisch, want dat is de werkelijkheid!
    Het nummer The Last Resort denk ik niet te kennen en ga het zo beluisteren

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voor mij één van de beste nummers van The Eagles. De groep die een stempel heeft gedrukt op de 70's. Tot blogs Saludos Albert

    BeantwoordenVerwijderen