zaterdag 8 december 2012

Top 2000

Nummer 834 Dire Straits
Why Worry
www.youtube.com/watch?v=_03uXQiz6eY

Vreugde en Smart

Onderweg naar Pinhão, waar in de buurt Jacintha haar wijnboerderij beheert, vertelt Nico het verhaal van de Portugese weduwe.
Sinds het overlijden van haar man probeert ze het hoofd boven water te houden op haar wijngaard waar prima port vandaan komt. Ze heeft verstand van druiven en port, maar bedrijfsvoering is voor haar een onmogelijke opgave. Ze is afhankelijk van twee knechten die hun best doen en van Nico die helpt met de boekhouding. Ideaal is het niet en Nico ziet het bedrijf steeds verder afglijden.
Vooral als tijdens de pluk de seizoenarbeiders het met hun werk niet zo nauw nemen lijdt Jacintha meer verlies dan haar lief is. Nico heeft het onderwerp verkoop wel eens aangekaart, maar Jacintha wil, uit trouw aan haar overleden echtgenoot, niet opgeven. Ondertussen raken het huis en de schuren danig in verval. Veel geld voor renovatie schiet er niet over.

Nico draait een stoffig zandpad op. Aan het eind van de oprit met groene wijnranken ligt een haveloze boerderij. Zo hier en daar is nog wat gele verf te zien, de meeste luiken hangen scheef en ook daar zit geen verf meer op. Wel bloeien in grote potten azalea’s en oleander. Chris is op slag verliefd op de haciënda en weet dat hij zijn bestemming heeft bereikt.  De hond slaat aan, maar op de geruststellende woorden van Nico doet hij er het zwijgen toe. Jacintha verschijnt en is verbaasd dat ze Nico ziet. Hij stelt Chris voor en vraagt of ze een gesprek met haar kunnen hebben.
Binnen in de koele keuken schenkt Jacintha verse jus d’orange en neemt vervolgens een afwachtende houding aan. In rap Portugees doet Nico de reden van hun komst uit de doeken.
Chris heeft grote moeite het relaas te begrijpen, maar hij vertrouwt zijn nieuwe vriend blindelings.
Jacintha op haar beurt hoort het verhaal met verbazing aan en neemt haar eventuele weldoener met open blik op. Echt afkerig lijkt ze niet van het voorstel. Ze vraagt een week bedenktijd.

Die week benut Chris om alvast wat zaken te regelen. Hij beseft dat alleen een flinke som geld niet meteen alle bureaucratische deuren opent. Met hulp van Sjef, de advocaat, en Joop van het loonbedrijf, gaat het echter wel sneller dan gewoonlijk.
Jacintha wil Chris nog een keer spreken en hem over haar leven vertellen. Nico werpt zich op als tolk en via hem hoort Chris hoe gelukkig Jaime en Jacintha waren in hun huwelijk en op de haciënda, die Jaime van zijn ouders erfde.
Dat ze geen kinderen kregen was het enige verdriet in hun bestaan. Die vreselijke dag dat Jaime op weg naar de notaris in Porto verongelukt heeft alle geluk en vreugde weggevaagd. Al tien jaar werkt ze zonder hem aan de wijngaard en erg succesvol is het niet gebleken. Ze vindt het goed dat Chris geld in haar onderneming stopt, maar de wijngaard voortzetten zonder haar is niet aan de orde.
Ze wil in de haciënda blijven wonen en haar kennis en kunde aan het bedrijf geven. Van Nico heeft ze begrepen dat Chris de boerderij en de opstallen wil renoveren. Dat is goed en als hij zich kans ziet de boerderij in twee wooneenheden te splitsen of een onderkomen voor zichzelf op het terrein te bouwen wil ze morgen nog wel met hem naar de notaris gaan om de koop te sluiten. Chris kan zijn geluk niet op en stemt in met haar eisen. Onder het genot van een glas rode port, voor Chris is dat de eerste port in zijn leven, wordt de afspraak beklonken.

Om zijn laatste zaken af te handelen vertrekt Chris de volgende dag naar Nederland.
Zijn voormalig plaatsgenoten willen alles over zijn avontuur weten. En, eerlijk als altijd, vertelt Chris van al zijn belevenissen en de deal die hij met Jacintha heeft gesloten.
Over dat laatste raken ze in het dorp niet uitgepraat. Een zakelijke overeenkomst met een weduwe van zijn eigen leeftijd, dat gelooft niemand. Chris laat het maar zo.
Als de eerste liefhebber zich meldt voor een goedkoop vakantieadresje tijdens de zomervakantie zegt Chris dat deze welkom is van eind september tot half oktober.
Dan begint de pluk en is ieder extra paar handen meegenomen.

6 opmerkingen:

  1. Geef maar toe, je bent een boek aan het schrijven. Helemaal te gek.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik had hier gezegd; "Echt niet". Maar het is niet doorgekomen.

      Verwijderen
  2. dit lied heeft me vaak uit impasses gehaald tijdens de chemokuren(14)in 2008 gehaald pfft.Top lied!!! je schrijven lees ik nog een andere keer als mijn emoties zijn gezakt

    BeantwoordenVerwijderen
  3. nou het verhaal gaat door zie uit naar het vervolg Ferara

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het boeit me. Ga je er echt mee verder?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hai Ferrara,

    Ik heb echt moeite om jouw teksten te lezen door de kleuren die je op je blog gebruikt. Dat vind ik best jammer. Ik wil graag ook jouw bijdragen aan de SchrijfTOP2000 kunnen lezen! Nu kost het me zoveel inspanning dat ik het maar weer oversla...dat is vast niet de bedoeling?! ;-) groetjes

    BeantwoordenVerwijderen