dinsdag 31 december 2013

Top 2000 2013 Apotheose

Na dertig dagen go with the flow
Komt vandaag een einde aan de show

Ik eindig net als vorig jaar met
The Cats nr: 1670
“End of the show”

Bloemlezing

Heer Halewijn verliest zijn hoofd aan ’t laatste maagdekein, nu is hij in het hemelrijk verheven, zijn ziel in ’t eeuwig leven.
Mijn lief sinds ik u mis, verdrijf ik met mishagen d’ijdelheden hier beneden, dertel van veel overvloets: Jantje ziet de pruimen hangen, oh als eieren zo groot, in het diepst van het woud waar het krinklende winklende waterding weent om liefde die niet is ontloken en de waterlelie peinzend op het watervlak rust.
Hem treft soms, die zeker is van 't goed gemikte woord, in tere plek: zie je ik hou van je, kom dan en fluister, fluister iets liefs, maar er staan wetten in de weg en praktische bezwaren, alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen wanneer de tuinman snoeit in de rooshof loot na loot onder de wind in hulpeloos verdriet. Hij ziet een tuin en een kind dat daar staat, dag ventje met de fiets, dag stoel naast de tafel.
De woninglooze ziet breede rivieren die traag door oneindig laagland gaan: oh lieflijkheid van lucht en land, van Hollands vrije kust. Hij loopt vannacht de gangen in met opgetrokken schouders en toegeknepen ogen, zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden. Oote oote oote boe, kneu, kneu, kneu: gedrukte letters laat ik u hier kijken en tracht de ruimte van het volledig leven tot uitdrukking te brengen. Als ik oud word neem ik blonde krullen en niemand gaat ooit liegen tegen mij, alles kan ik verdragen daar ben ik werkelijk hard in.
Maar noem mij, bevestig mijn bestaan.

maandag 30 december 2013

Top 2000 2013

Voor wie ik liefheb wil ik heten
Bouwdewijn de Groot nr: 1660
“Een tip van de sluier”

Mijn moeder is mijn naam vergeten, hoe schrijnend is die zin.
Een demente moeder die haar kind niet meer herkent. 
Er zijn dagen dat het wat beter lijkt te gaan. 
Heldere momenten, maar daarna is het weer voor tijden voorbij.
Een gesluierde wereld waar je nauwelijks toegang tot hebt. Soms, met zingen of met foto’s van vroeger, kom je heel even over de drempel en dan gaat de deur weer dicht.
Zo moeilijk, zo onbegrijpelijk, zo verdrietig.

zondag 29 december 2013

Top 2000 2013

Jonge Sla
Kyteman nr: 148
“Sorry”

Met de dichter van dit gedicht heb ik gewerkt in zijn hoedanigheid als psychiater.
Ik herinner me hem als een rustige, bescheiden en vooral sympathieke man.
Op Google vind ik het laatste interview dat Daan Heerma van Voss voor Vrij Nederland met Rutger Kopland heeft. Het is een ontroerend gesprek. http://www.vn.nl/Archief/Samenleving/Artikel-Samenleving/Ik-ben-gewoon-uitgeteld.htm
Ergens in dat gesprek zegt de dichter dat hij misselijk is geworden van het gedicht “Jonge Sla” Hij noemt het een niemendalletje. Hij zou het waarschijnlijk niet prettig hebben gevonden dat hij uitgerekend met dit gedicht in de lijst van 30 mooiste gedichten is beland.
Omdat ik geen geschikt nummer kan vinden lijkt “Sorry” van Kyteman wel gepast.

zaterdag 28 december 2013

Top 2000 2013

Kinderspiegel
Bette Middler nr: 1445
“The wind beneath my wings”

Wat een heerlijk gedicht van Judith Herzberg.
Wat moet je daar als een dik tevreden 60-plusser nog aan toevoegen.
Nou ja die beestenbende misschien, die is in huize Ferrara niet welkom.
Haar echtgenoot is niet eens tamelijk beroemd, maar verder voldoet hij prima.
Deze is voor hem. Bette Middler: “The wind beneath my wings” één van mijn favorieten.
Ik vreesde dat ik haar dit jaar niet kon plaatsen, maar ’t is toch weer gelukt.

vrijdag 27 december 2013

Top 2000 2013

Lucebert
The Script and Will nr: 1330
“Hall of fame”

Ik tracht op poetisch wijze
Dat wil zeggen
Eenvouds verlichte waters
De ruimte van volledig leven
Tot uitdrukking te brengen

Dat ik de dichter in zijn woorden niet altijd kan volgen moge inmiddels duidelijk zijn
Ook hier begrijp ik de zin “eenvouds verlichte waters” niet.
Waarom niet gezegd:
Ik tracht op poëtische wijze
de ruimte van volledig leven
tot uitdrukking te brengen

Dichtregels van Lucebert staan letterlijk en figuurlijk in de ruimte, zoals deze bijvoorbeeld
In Gent:            “Alles van waarde is weerloos”
In Alkmaar:      “Van te veel spektakel wankel je allicht”
Lucebert zijn eigen Hall of fame

foto internet

Zo jammer dat de Zangeres Zonder Naam niet in de Top 2000 staat met de Soldatenmoeder, tekst Lucebert. Daar hoor je niemand over…

Tegenstelling

Licht-Donker
Klompen op de markt in
Barcelos-Portugal
foto ferrara

donderdag 26 december 2013

Top 2000 2013

Voor wie dit leest
Marianne Rosenberg nr: 1250
“Ich bin wie du”

“Gedrukte letters laat ik u hier lezen”

Wat zullen mijn volgers hiervan vinden.
Bij elk stukje dat ik hier schrijf vraag ik me dat af.
Soms zijn er leuke reacties, dat is altijd prettig. Soms reageert er niemand en slaat de twijfel toe, hoewel dat gevoel me steeds minder bekruipt. Al doende leer je en leer je af. 
Ik reageer zelf ook niet altijd op hetgeen ik bij anderen lees. Dus waarom zou ik dat van mijn volgers dan wel vragen.
Vroman wil zijn lezers graag bereiken. Dat wil iedere schrijver en blogger, want waarom zet je je anders aan het vel papier of het toestenbord.
Schrijven is een heerlijke bezigheid en een behoefte, dat je woorden gelezen worden is een soort beloning en maakt het geschrevene af.
Schrijver en lezer horen bij elkaar.
Ik hou absoluut  niet van Duitse schlagers maar de tekst is van toepassing en daar draait deze Top 2000 serie om.

woensdag 25 december 2013

Top 2000 2013

Oote
Gangnamstyle nr: 1311

Op voorhand mijn excuses. Ik kan hier niet serieus over nadenken.
Het past voor mij in de categorie:

Olleke Bolleke
Remisolleke
Olleke Bolleke
Knol

In de analyse van Jan Hanlo’s gedicht wordt er, in mijn ogen, echt van alles bedacht om het nog iets te laten lijken.
Als je tot de conclusie komt dat Ferrara er geen lor van begrijpt dan is dat volkomen juist.
De muziekkeus is ook vanwege het onbegrip, dat je daar wereldberoemd mee kunt worden is me een compleet raadsel. Roem is vergankelijk, dit nummer is in 2013 flink gezakt.

dinsdag 24 december 2013

Top 2000 2013

De idioot in het bad
City tot City nr: 1526
“The road ahead is empty”

Voor mij is dit gedicht helder.
Niet één keer komt de vraag in me op wat zou Vasalis met deze zin of dit woord bedoeld hebben.
Het wekelijkse bad geeft de idioot rust zodra hij in het warme water zit. Wat hem betreft wil hij daar de rest van zijn leven wel blijven.
Maar dat kan natuurlijk niet en de harde werkelijkheid is dat hij zijn kleren weer aanmoet en terug gaat naar de afdeling met meer lotgenoten.
Wat schuurt is het woord idioot. Het voelt als een scheldwoord. Wikepedia geeft de meest uiteenlopende synoniemen voor het woord. Maar in deze context is het een zelfstandig naamwoord en kom je op de uitleg dat het gaat om iemand met minder verstandelijke vermogens. Ik sla: “Hoofdsom der Psychiatrie” van Prof. Kuiper open en zoek het woord idiotie op. Kuiper zegt dat een idioot een IQ heeft onder de 40 en dat hem niets valt te leren.
Voor zo iemand moet een warm bad dat je aan alle kanten van je lichaam voelt een weldaad zijn. 

maandag 23 december 2013

Top 2000 2013

Thebe
http://www.koxkollum.nl/gedichten/thebe.htm
Ilse de Lange nr: 1784
"Puzzle me"
http://www.youtube.com/watch?v=aVjb7ye42xE

Als ik begin te lezen ben ik al snel op weg naar het mortuarium van het ziekenhuis waar ik heb gewerkt.
Ik duw een loodzware brancard met daarop een overleden patiënt.
Het hele gedicht ademt de sfeer van donkere koude gangen en ruimtes.
Ik kom daar niet van los en beleef opnieuw een aantal anekdotes uit die ziekenhuistijd. Misschien maar eens een schrijven aan wijden, maar niet nu.
Ik besluit de analyse van het gedicht op te zoeken en daarin is sprake van een opgraving van de oude stad.
Nu heb ik een troffeltje en kwastje in mijn handen en sta gebukt over vier schedels.
Ben weer vrijwilliger bij de archeologische dienst en assisteer bij een opgraving in de stad.
Alles wat we vinden en schoonmaken wordt gerubriceerd en daarna wetenschappelijk onderzocht.
Na lang zoeken en luisteren besluit ik tot "Puzzle me" van Ilse de Lange. Past bij de foto en het onderzoek.


zondag 22 december 2013

Top 2000 2013

Het lied der achttien doden
Nick en Simon nr: 1722 in 2012
“Vrij”

Ik ben in 1949 geboren en ken de Tweede Wereldoorlog net als andere oorlogen uit verhalen, geschiedenislessen en boeken. Zo heb ik ook het gedicht van Jan Campert geleerd.
Omdat je moet weten dat er mensen zijn die met gevaar voor eigen leven hun nek uitsteken voor anderen. Toen en nu nog steeds. Zoals de jonge mannen en vrouwen op missie.
Mijn kleinkinderen spreekt de Tweede Wereldoorlog niet meer zo aan. Voor hen is het al verre geschiedenis. Daarbij krijgen ze via de media zoveel oorlogen voorgeschoteld dat het, hoewel buiten hun deur, dagelijkse kost lijkt.
Ik hoop dat ze ooit zullen beseffen dat wij hier in Nederland in een gelukkige positie verkeren. Vrede, democratie, vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Kunnen uitkomen voor je geaardheid, onderwijs krijgen enz. enz.
Natuurlijk weet ik wel dat er nog veel valt te verbeteren of veranderen,  maar geen Nederlander die in een gammel bootje over de oceaan moet vluchten naar beter oorden of dagelijks onder vuur wordt genomen door landgenoten.
Vrijheid is een groot goed.

zaterdag 21 december 2013

Top 2000 2013

Herinnering aan Holland
In 2000 uitgeroepen tot gedicht van de Eeuw
De 3J’s nr: 549
"Watermensen"


Tijdens een fietstocht in het Land van Heusden en Altena  belanden we op de pont over de Merwede die de verbinding tussen Woudrichem en Gorinchem verzorgt.
Woudrichem met zijn geknotte toren achter ons latend en op weg naar Gorinchem, denk ik aan de dichter Marsman. Die, denkend aan Holland, breede rivieren traag door oneindig laagland ziet gaan.
Traag is de Merwede bij Woudrichem zeker niet. Terwijl wij zitten te wachten op de pont ploegt de scheepvaart, al of niet beladen met vracht, voortdurend voorbij. Het is daar een drukte van belang.
Pas als we in Gorinchem op de fiets stappen om langs de Linge onze weg te vervolgen komt het gedicht van Marsman tot leven zoals hij het heeft bedoeld. Traag meandert deze rivier door het landschap.
In het land achter de dijk zie je de boerderijen, boomgaarden, kerken en olmen.
Beide uitzichten Holland ten voeten uit. Prachtig land.



vrijdag 20 december 2013

Tegenstelling


Soms heb je tijd 
Teveel-Tekort
foto ferrara

Top 2000 2013

Wooningloze
Eric Clapton nr: 1309
“Let it grow”

Het eerste woord dat in me op kwam was dakloos.
Maar daar gaat dit gedicht niet over.
Ik lees eerder dat de dichter zich alleen thuisvoelt als hij kan dichten.
Blijkbaar geeft het hem rust. Zou het te vergelijken zijn met het rusteloze gevoel van het schrijverke dat ontstaat als er een thema of een verhaal in mijn hoofd rondspookt en ik krijg het maar niet goed genoeg geschreven. Schrijven, lezen, herlezen, schrappen, niets wil kloppen. Ik ga iets anders doen. Strijken, het schrijverke wil ook strijken. Afwassen, kan het schrijverke als de beste. Het zit graag een half uur naast me in de sauna. Mijn schrijverke is net een dreinende kleuter die bij alles wil helpen, liefst van de wal in de sloot.
Pas als het verhaal, hoe klein ook, is geschreven komt het schrijverke tot rust.
Is het onder dak, zoals nu.

donderdag 19 december 2013

Top 2000 2013

Marc groet ‘s morgens de dingen
Diana Ross nr: 1321
“A brand new day”

Zie hem gaan dat kleine ventje
Stapt rond in de wondere wereld
Groet alle dingen die op zijn pad komen
Avontuur ligt in de tuin en op straat
Elke dag is voor hem een nieuwe belevenis

woensdag 18 december 2013

Top 2000 2013

Het kind en ik
Chicago nr: 1841
“You’ re the inspiration”

Het kind van vroeger dat nog altijd onderdak bij mij vindt zorgt regelmatig voor inspiratie in de schrijverij. Er is altijd wel een verhaal uit mijn jeugd op te diepen om over te schrijven.
Wat ik mis is de onbevangenheid van toen, de durf om iets te doen zonder na te denken over consequenties of wat anderen ervan zullen denken.
Het kind in mij is de vijver waarin ik vis.


foto ferrara

dinsdag 17 december 2013

Top 2000 2013

Zwerversliefde
Otis Redding nr: 536
“I’ve got dreams to remember”

De weg in poëzieland is voor mij een moeizame gang. Ik kan niet alle dichters en hun nalatenschap even goed volgen. Mijn waardering en begrijpen is nogal wisselend van aard.
Toch is er een tijd geweest dat ik Adriaan Roland Holst hoog in het vaandel had. Ik kocht zelfs zijn verzamelde werken. Uitgegeven in dundruk 1971 bij Bert Bakker. Het boek staat nog steeds in de kast en ik heb er naar aanleiding van Zwerversliefde weer eens in gebladerd.
Er zijn een aantal dunne blaadjes wat meer verkreukeld en de reden daarvan staat me nog scherp voor de geest. Ik las “Zwerversliefde” en “Voor later” menig keer. Voor mij waren die twee gedichten toen onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Ze spelen nu geen belangrijke rol meer. Als ik in Bergen langs het standbeeldje van Roland Holst fiets denk ik nog wel eens aan die tijd.
Dreams to remember.

foto internet

maandag 16 december 2013

Top 2000 2013

De Tuinman en de Dood
Rob de Nijs nr: 1623
“Open Einde”

Je kunt nog zo je best doen op een gezonde leefstijl.
Op dieet, naar de sportschool of joggen na werktijd. Misschien houd je daarmee ziek en zeer wat langer op afstand, maar dit gedicht leert ons dat je, hoe dan ook, niet aan de dood kunt ontsnappen. Toen ik dit prachtige vers leerde op de middelbare school heb ik mij afgevraagd wat er van de Perzisch Edelman is geworden nadat hij de Dood ter verantwoording heeft geroepen. Nu vraag ik mij dat opnieuw af. Je kunt er alleen naar raden, maar eigenlijk weet je het wel. Toch heeft dit gedicht voor mij een open einde.

zondag 15 december 2013

Top 2000 2013

Domweg gelukkig in de Dapperstraat
Petula Clark nr: 1939
“Down Town”

Kamperen bij staatsbosbeheer, verscholen in het bos.
En klein sanitairgebouw met die faciliteiten die je nodig hebt.
Geen receptie waar je moet inchecken. Een standaard met inschrijfformulieren en een bak met een gleuf waar je eventueel je verschuldigde bedrag kunt achterlaten, voor het geval je het bezoek van de boswachter hebt gemist. Dat is alles. Geen winkel, geen kantine of restaurant. Buiten de camping je auto stallen.
Met een beetje geluk zijn er weinig of geen medekampeerders en heb je het rijk alleen.
Wandelen en fietsen naar hartelust. De vogels zingen de Top 100 en als je zelf geen herrie maakt komt er misschien wel een ree buurten. In elk geval zijn er konijntjes in overvloed.
Voor een poosje is al die rust en natuur heerlijk.
Vooral met mooi weer en lange avonden. Alleen de geluiden van het bos om je heen en als het donker wordt een waxinelichtje op tafel. Boven je hoofd een prachtige sterrenhemel. Meer heb je niet nodig.
Maar als het kampeerseizoen voorbij is en de caravan in de winterstalling staat dan is het in ons huis en straat met de stad op loopafstand goed toeven. Dat plekje zou ik voor geen goud willen ruilen. 

zaterdag 14 december 2013

Top 2000 2013

Het Huwelijk
Queen nr: 165
“Show must go on”

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d’ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven
haar wangen had verweerd, haar wangen had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt

Zou de man zich ooit hebben afgevraagd of hij misschien de oorzaak van haar verval was.
En dat voor haar de zwaarwegende praktische bezwaren als, kinderen en inkomen een rol speelden om te blijven. Soms moet je jaren dapper voorwaarts om die bezwaren tot het minimum terug te brengen. 
Dat is hard werken.

vrijdag 13 december 2013

Tegensteling

Op vrijdag de 13e deze foto in mijn verzameling vinden 
en ook nog eens aansluiten bij het gedicht van vandaag voor de Top 2000
is wel een beetje geluk hebben

Geluk-Ongeluk
foto ferrara

Top 2000 2013

O, als ik dood zal, dood zal zijn
Adele nr: 53
“Make you feel my love”

Ik kon met dit gedicht niet uit de voeten en houdt het vandaag alleen op muziek.
De keus is gebaseerd op de zin
“Kom dan en fluister, fluister iets liefs”

donderdag 12 december 2013

Top 2000 2013

Zie ik hou van je
Bee Gees nr: 712
Words

Gorter had zeker zijn dag niet, denk ik bij de eerste zin.
Voor ik de analyse van dit gedicht heb gelezen bekruipt me het gevoel dat het erg simpel in elkaar lijkt te steken. Ik zeg met opzet lijkt want ik heb geen verstand van poëzie en met de diepere lagen lig ik nu al dagen in de clinch.
Nog maar eens lezen. De zin van het kraagje en waar de hals zit vind ik erg mooi.
Nog maar eens lezen, ik zie het vast niet goed. Die derde strofe is toch ingewikkelder dan ik dacht, die bedenk je niet zomaar even. Omdat het een gedicht van Gorter is moet het wel goed zijn, toch?  Nog een keer lezen.
Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat het een mooie ode aan de geliefde is die toch minder makkelijk in elkaar steekt dan ik dacht.
Gorter krijgt de zinnen, helaas voor zijn geliefde, niet over zijn lippen.
Daarom Words van de Bee Gees.

woensdag 11 december 2013

Top 2000 2013

Lang rolt…
Art Garfunkel nr: 470
“Bright Eyes”
voor de hand liggend keus, iets anders heb ik niet kunnen vinden.

De dichter dèr Mouw heeft waarschijnlijk iets anders bedoeld, maar bij de eerste regel had ik associaties met de jacht en dat gegeven liet me niet meer los. Ik bleef in dat thema hangen.
Tegenwoordig is de jacht omstreden, hoewel in restaurants in het najaar de menu’s daar niet van getuigen.
Wildschotel, eendenborst, hertenbiefstuk, reerug, konijnenbont allemaal even smakelijk klaar gemaakt met als groente, rode kool en stoofpeertjes.
In mijn jeugd at ik haas, konijn en houtduif en vond het heel gewoon. Mijn Opa had grond in bezit waarop je mocht jagen. Opa’s broer had een jachtvergunning en een leuke jachthond. Een zogenaamde Drentse Patrijs.
We aten wat er op tafel kwam en dat Oom Evert samen met zijn hond daarvoor op jacht was geweest vonden we heel gewoon. Af en toe kwam je een kogeltje tegen en dat legde je dan op de rand van je bord.
Nu is jagen een discutabel gebeuren, maar in begin jaren vijftig van de vorige eeuw, was daar in mijn kinderogen niets bijzonders aan. Het zou maar zo eens kunnen dat dergelijk eten toen al “luxe” eten was, maar dat heb ik als kind niet begrepen.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het nog altijd smakelijk eten vind.

foto internet

Spelregels en gedichten voor schrijven met de Top 2000 vind je hier http://heldenreis.nl onder blog.

dinsdag 10 december 2013

Top 2000 2013

De Waterlelie
Joe Cocker nr: 518 in 2012
"You are so beautiful"

In al haar schoonheid
spiegelt de waterlelie
zich in het water
foto ferrara

maandag 9 december 2013

Top 2000 2013

Ik ween om bloemen in de knop gebroken.
Nazareth nr: 554
"Love Hurts"

Ik ween er al 35 jaar niet meer om. Mijn leven kreeg een gelukkiger wending.
Op de adreslijst voor de kerstkaarten kwam ik hem gisteravond tegen.


zaterdag 7 december 2013

Top 2000 2013

Het (bonte) Schrijverke
Willie Nelson nr: 949
“Always on my mind”

Er waart in mijn hoofd een schrijverke bont
Het krinkelt en blinkelt en dwerrelt er rond
Het vindt er geen einde, geen rust en geen duur
Het schrijverke maakt mij het leven soms zuur
Het kriebelt, het jeukt, het dreinst en het krast
Ja soms is het schrijverke mij tot een last
Het laat er mijn penneke niet stille staan
Het schrijverke drijft mij tot schrijven steeds aan
Het krinkelt en blinkelt en dwerrelt wat rond
Er waart in mijn hoofd een schrijverke bont.

station Haarlem
foto ferrara 

Top 2000 2013

De zelfmoordenaar
Guus Meeuwis nr: 218
“Geef mij nu je angst”

Piet Paaltjes pseudoniem voor François Haverschmidt, predikant en dichter.
In de bundel “Snikken en Grimlachjes” bestreed hij zijn neiging tot depressiviteit door het sentimentalisme in zijn gedichten belachelijk te maken. Na het overlijden van zijn vrouw werd Haverschmidt dermate depressief dat hij een einde aan zijn leven maakte. http://nl.wikipedia.org/wiki/Piet_Paaltjens

Eerlijk gezegd kan ik de humor van dit gedicht niet inzien.
Sinds het bericht in de krant heeft gestaan dat je tien jaar dood in je huis kunt liggen zou het mij niet verbazen dat je een jaar in een dicht bos kunt hangen. De eenzaamheid ten top.
In mijn werk als psychiatrisch verpleegkundige heb ik het nodige gezien en gehoord.
Hoe diep een doodswens kan zitten en hoe verdrietig het kan zijn als een poging tot zelfmoord mislukt. 
De geestelijke en soms lichamelijke verminking die dat kan opleveren en waar je dan verder mee moet leven. Dat is keihard werken, voor sommigen is dat niet op te brengen.

vrijdag 6 december 2013

Tegenstelling

Dit is in de Top 2000 serie van de afgelopen dagen, 
een vreemde eend in de bijt, maar ik wil 
ook aan de tegenstelling meedoen.

Sinterklaasfeest-Kerstfeest
sommige kaarten moet je bewaren
omdat ze zo leuk zijn

Top 2000 2013

De Pruimeboom
Allain Clark nr: 387
“Father and Friend”

Ik moet bij dit gedicht meteen aan John O’Mill denken
Pseudoniem voor Johan van der Meulen de leraar Engels die bekend werd door zijn nonsensgedichten. 
Hij schreef kort maar krachtig een minder stichtelijke versie van de Pruimeboom met de titel

Pruimejantje

Jantje zag eens pruimen hangen
Oh, als eieren zo groot
De tuinman zag zijn bolle wangen
Sloeg de vuile gapper dood

In het gedicht van van Alphen vergaat het de brave Jantje gelukkig beter.
Hij zou het liefst een handvol pruimen hebben gepikt, zoals wij kinderen dat vroeger ook deden toen er nog tuinen en boomgaarden waren waar al dat lekkers in de vrije verstrekking hing.
Je moest er wel de nodige capriolen voor uithalen, maar als het lukte om droog over een sloot te komen en daarna onder de heg kon doorkruipen, werd je rijk beloond. Tenzij je werd betrapt dan verliet je de boomgaard via de officiële weg onder het strenge en toeziend oog van de eigenaar in kwestie. Uiteraard met achterlating van de gestolen waar die je nog niet had kunnen eten.
Jantje’s vader is de beroerdste niet hij schudt aan de boom zodat het ventje zijn hoed kan vullen.
Wij hadden geen hoeden en mijn generatie droeg zelfs al geen pet meer.
Wij moesten ons ter plekke misselijk eten. Ik denk toch dat de gestolen pruimen lekkerder waren.

donderdag 5 december 2013

Top 2000 2013

Kinderlijk
http://www.gedichten.nl/nedermap
Eric Clapton nr: 65
“Tears in Heaven”
Eric Clapton schreef dit nummer naar aanleiding van een ongeluk waarbij zijn zoontje overleed.

Constantijntje ‘t zalig kijntje
Cherubijntje, van omhoog
d’ijdelheden hier beneden
uitlacht met een lodderoog

Deze vier regels kan ik na vijftig jaar nog uit het hoofd opzeggen, de rest heb ik moeten opzoeken.
Constantijntje van Joost van den Vondel was een gedicht dat we bij het vak Nederlands moesten leren op de ULO. Ik praat over de jaren zestig van de vorige eeuw. Hoewel de inhoud van het gedicht uiteraard uitvoerig is besproken is de verdrietige inhoud destijds wel een beetje aan me voorbij gegaan. Ik was jong en als een droge spons zoog ik vooral de leuke dingen van het leven op.
Nu, vijftig jaar ouder, is dat anders. In mijn werk en naaste omgeving heb ik, wat betreft verlies en verdriet omtrent het overlijden van kinderen, zowel jong als oud, veel meegemaakt.
Zelf heb ik niet aan de lijve ondervonden wat het betekent om een kind te verliezen.
Naar het, tot in het diepst van je ziel voelen om een deel van jezelf te verliezen, kan ik alleen maar raden.
Constantijntje troost zijn moeder, hij zegt dat hij het goed heeft. Het lijkt mij een uitermate schrale troost.

woensdag 4 december 2013

Top 2000 2013

Sonnet van P.C. Hooft
aan Christina van Erp
Jim Croce nr: 360
"Time in abottle"
http://www.youtube.com/watch?v=fyTfbtZeGeU

Zit uren al voor mijn PC
op P.C. Hooft te staren
de tijd verslindt, veslokt, verteert
dat is wat dit sonnet mij leert
dat geldt ook voor de dure straat
waar heel rijk Holland wink’len gaat


Spelregels en gedichten voor Schrijven met de Top 2000 vind je hier www.heldenreis.nl onder blog.

dinsdag 3 december 2013

Top 2000 2013

Wilhelmus

Queen nr: 555
“We are the champion”

Oef, dat is een lastige opgaaf. Wat moet je daar nou van zeggen.
Ja, dat we allemaal toch minstens twee coupletten kennen en dat we die op gezette tijden zingen.
Ik zal ze ooit hebben geleerd op de lagere school. (wie niet?) Toch kan ik me dat niet herinneren terwijl ik nog heel goed weet hoe we andere liedjes uit de bundel “Kun je nog zingen zing dan mee” bijna met de paplepel kregen ingegoten.
Toen ik vandaag het Wilhelmus in de oude versie bekeek moest ik aan Maxima denken.
Ze had dat lied toch maar snel onder de knie. Zou ze meteen al geweten hebben wat ze zong of verging het haar net als ons in de kindertijd. Geen idee wat je uit volle borst stond te zingen op Koninginnedag.
Zo verging het de voetballende jeugd op het pleintje tegenover ons huis denk ik ook. Ik haal dat oude verhaal in het kader van het Wilhelmus nog een keer van stal. Waarschijnlijk zijn sommige voetballers al uitgespeeld bij het Nederlands elftal, maar voor het verhaal maakt dat niet uit. Sven Kramer doet nog volop mee en als alles meezit, zal het Wilhelmus voor hem zeker klinken tijdens de Olympische Spelen.

In de herhaling
Aangepaste versie van “Idool” juni 2011.

Op het pleintje voor ons huis wordt naar hartelust tegen de bal getrapt, de garagedeuren doen daarbij dienst als doel. De ene keer zijn het de broertjes van een paar huizen verder, de andere keer zijn er meer knulletjes verzameld en gaat het er serieus aan toe. Vandaag spelen ze wereldkampioenschap en de idolen worden onderling verdeeld. Het valt me op dat ze allemaal voor Oranjespelers kiezen.
“Ik ben Klaas Jan Huntelaar en ik Wesley Snijder.” De volgende kiest voor Rafaël van der Vaart en zo gaan er meer namen over en weer. Dat wordt dus een wedstrijd tegen elkaar.
Een kniesoor die daarop let.
Het jongste talent in dit gezelschap zegt, als hij eindelijk mag kiezen: “Ik ben Sven Kramer.”
Dit voetballertje begeeft zich op glad ijs en zal snel het onderspit delven. Een speels karakter heeft het duel niet er wordt geschreeuwd, geduwd en getrokken en Sven Kramer verlaat zwaar getackeld, huilend het veld. Hij mag niet meer meedoen. In een echte wedstrijd had dit een rode kaart opgeleverd, maar we spelen hier zonder scheidsrechter en dat er een vrouw op de tribune zit hebben deze voetballers al helemaal niet in de gaten.
Als de wedstrijd ten einde is hebben ze blijkbaar besloten dat ze de beker hebben gewonnen want de hele club stelt zich op voor de garagedeuren en heft ons volkslied aan.
Mocht dit talent doorstoten tot “Oranje” dan kunnen ze in elk geval vier regels van het Wilhelmus meezingen.

maandag 2 december 2013

Top 2000 2013

Egidiuslied
Karin Bloemen nr: 395
“Geen kind meer”

Op de dag dat mijn moeder plotseling overleed stond ook mijn leven even stil.
Het voelde alsof er een hapje uit mij was genomen. Er was leegte in en om mij.
Maar je ontdekt al snel dat de wereld naast die van jou gewoon doordraait en je gaat weer mee op het ritme van de dag. Of zoals zo mooi beschreven in het Egidiuslied “Ic moet noch zinghen een liedekijn”.
E zijn inmiddels twintig jaren verstreken. In die jaren zijn er heel wat liederen gezongen, mooie en minder mooie melodieën, zoals dat gaat in het leven.
Ik lees het Egidiuslied en zie dat de vertaling van Willem Wilmink is. De dichter/tekstschrijver uit Twente waar mijn moeder groot fan van was en waar haar roots lagen.
Het dorp waar ik opgroeide en waar zij is blijven wonen is, sinds haar overlijden, mijn dorp niet meer.

Egidius, waar ben je gebleven
Ik mis je zo, mijn kameraad
Jij koos de dood liet mij het leven
Je vriendschap was er vroeg en laat,
maar ’t moest zo zijn, een van ons gaat.

zondag 1 december 2013

Top 2000 2013

Heer Halewijn
http://www.cambiumned.nl/poeziehalewijn.htm
Rolling Stones nr: 196
"You can't always get what you want"
www.youtube.com/watch?v=WbjZA3aAH3s

Nadat ik het liedeke van Heer Halewijn twee keer goed had gelezen kon ik in eerste instantie alleen nog maar aan "Killer Queen" van Queen denken. Die keus was enkel gebaseerd op de titel, na bestudering van de tekst inclusief de slechte Nederlandse vertaling besloot ik op zoek te gaan naar een andere song en vond "You can't always get what you want" van de Rolling Stones. Heer Halewijn kreeg uiteindelijk het laatste maagdekein dat hem bezocht ook niet.
Het werd hem zelfs noodlottig het kostte hem letterlijk en figuurlijk zijn kop. Ook in de song van de Rolling Stones gaat het er op het eind nogal bloederig aan toe.

Spelregels voor schrijven met de Top 2000 vind je hier www.heldenreis.nl onder blog.

vrijdag 29 november 2013

Een ledikant

Ik pieker al de hele dag over deze schrijfveer.
Ik zit met de vraag: wat is een ledikant en wat is een bed. Waar zit het verschil?
Bij het woord ledikant denk ik steevast aan de grote donkerbruine ombouw die in moeder’s slaapkamer stond. 
Aan weerskanten twee kastjes dat het slaapkamerameublement compleet maakte.
Het ledikant verhuisde mee naar diverse locaties. Toen, na een zoveelste verhuizing, haar slaapkamer wat aan de krappe kant bleek, raakte één van de kastjes in ongenade.
Afstand doen van het bruine gevaarte zelf, was niet aan de orde. Als het nodig was werd de matras vervangen, maar de ombouw bleef. 
Ondanks het feit dat, naarmate ze ouder werd en opstaan vanaf de lage matras meer moeite ging kosten, wilde ze het vertrouwde ledikant niet kwijt. 
Als het aan mijn moeder had gelegen was het ledikant meeverhuisd naar haar seniorenflat.
Ze kreeg echter van een bevriende beddenfabrikant een hoog seniorenbed cadeau dat ze niet kon weigeren. Ze vond het wat aan de smalle kant, maar verder bood het alle comfort dat ze nodig had.
Naar mijn idee sliep mijn moeder na haar laatste verhuizing niet meer in een ledikant maar in een bed.
Voor mij zit het verschil toch in de ouderwetse houten ombouw.


foto internet

Tegenstelling

Wel-Niet
foto ferrara

donderdag 28 november 2013

Schoon geweten

Vandaag was het een "van alles nog wat dag.”
Voor de laatste keer naar de fysiotherapeute, die het opspelende gewricht nog een keer flink manipuleerde. Nu moet ik het verder op eigen kracht en discipline in het gareel zien te houden.
Bij thuiskomst had echtgenoot de koffie klaar en vervolgens togen we voor de wekelijkse bulkboodschappen naar de supermarkt. Oh jé, ik moet nog suddervlees maken, bedenk ik nu.
Nou ja moet vanavond maar. Het strijken van een handvol overhemden is inmiddels klaar.
De andere handvol mag wachten tot morgen tenzij echtgenoot er heil inziet de rest ter hand te nemen. Kan hij goed hoor, strijken.
Na het raadplegen van buienradar kon ik met een gerust hart op de fiets naar de schouwburg om een paar theaterbonnen om te zetten in avondjes uit. Ik verheug me op Scapinoballet met uitleg vooraf.
Helaas konden niet alle wensen vervuld worden, maar voor 1e Paasdag volgend jaar zijn we met de cabaretvoorstelling “Buutvrij” onder de pannen.
Voor veel leeftijdgenoten is Pasen een periode om de caravan uit te proberen of op zijn vaste plek te stallen. Druk dus op de meeste campings. Voor ons een reden om nog een weekje thuis te blijven.
Na de schouwburg peddelde ik ter stomerij, daar was vorige week niet van gekomen.
Mijn schone goed hing al aardig achter in de rij. En nu zit ik verslag te doen van mijn “van alles nog wat dag” terwijl het suddervlees in de koelkast is beland.
Heerlijk hoor, dat mijn geweten dat zomaar goed vindt.

vrijdag 22 november 2013

Een boom omhakken

een boom omhakken
is iets geheel anders dan
een boom opzetten

Tegenstelling


Zilver-Goud
orgel Grote Kerk Alkmaar
foto ferrara

dinsdag 19 november 2013

Leren dansen

onderdeel van een fontein in 
Trier-Duitsland
foto ferrara 

Samen met echtgenoot heb ik leren stijldansen en heb het ook weer afgeleerd. 
Ik geloof niet dat we er na jaren stilstand nog een Engelse wals of Tango kunnen uitpersen.
Dansen is plezier voor twee staat op het certificaat voor zilver.
Engelse wals 7,5   Tango 7,5  Quickstep 7,5 
Zoals het hier staat lijkt het een puntentelling voor ijsdansen. De dansvloer was inderdaad spiegelglad, maar daar houdt alle vergelijk op.
Na het behalen van dat ene certificaat vonden we dat we genoeg hadden laten zien en besloten alleen nog voor de gezelligheid naar de dansschool te gaan. We hadden daar inmiddels vrienden gemaakt en we beleefden wekelijks veel plezier aan bewegen en napraten aan de bar. Dansen werd plezier voor acht in plaats van twee. We leerden nog de Rumba, Chacha, Slowfox en de Jive, waarvan de laatste bij mij het minst favoriet was. 
Toch kwam er een moment dat we een beetje uitgedanst raakten en dat de nazit meer boeide dan het dansen van de variaties die steeds ingewikkelder werden. We maakten het seizoen af en zeiden de dansschool vaarwel. 
Dansen doen we niet meer, maar de vriendschap bestaat nog steeds.

zaterdag 16 november 2013

Een verbod overtreden

‘Beste collega’s, ik moet jullie iets vertellen.
Vaak gaat het tijdens de koffie en lunchpauze over het uitgeven van geld.
De een gooit het over de balk, de ander geeft zijn geld uit met beleid of is extra zuinig om te kunnen sparen.
Onderling zijn we het oneens over loterijen en het steunen van goede doelen.
Velen van jullie kopen loten en zeggen daarmee tegelijkertijd geld te doneren, jullie hebben geen idee aan welke organisatie jullie je zuurverdiende geld geven. Je weet niet eens of het wel op de goede plek terecht komt en hoeveel geld er aan de strijkstok blijft hangen.
Ik ben één van de weinigen die daar negatief over oordeelt, omdat ik vind dat al die bekende Nederlanders ook betaald worden van geld wat je beter zou kunnen besteden.
Trots vertel ik in die discussies dat de collectant, die bij mij aan de deur komt, altijd een bijdrage in de bus krijgt naast de donaties die ik per bank betaal. Ik heb echter nooit verteld dat ik dat laatste op een manier doe dat het aftrekbaar is van de belasting. Het is een kwestie van slim boekhouden en de regels zijn nou eenmaal zo gemaakt dus het mag, vind ik.
Maar wat ik nu ga vertellen zullen jullie me niet in dank afnemen. Ik heb uiteindelijk geen weerstand kunnen bieden aan de lokkende reclame van de staatsloterij en heb mijn geweten in slaap gesust met de smoes dat alleen de Staat er aan verdient en indirect de belastingbetaler ook. Dat zijn wij tenslotte allemaal. Nou ja laat ik er maar niet langer omheen draaien, ik heb bij de trekking van gisteravond een half miljoen gewonnen. Belastingvrij wel te verstaan. Zoiets blijft natuurlijk niet geheim, dus kunnen jullie dat nieuws maar beter uit mijn eigen mond vernemen. Jullie geloven vast niet dat het mijn eerste en tevens laatste lot is.’

vrijdag 15 november 2013

Tegenstelling

Luid-Stil
 Pauze tijdens het muziekfestival in Dokkum
foto ferrara

dinsdag 12 november 2013

Nederland leest

Het stukje over de bibliotheek heb ik herschreven.
Met toestemming van Pasquali de suggestie van de beleids en uitwaaidagen verwerkt.

Sinds kort is de plaatselijke bibliotheek geheel vernieuwd. Ze werd tweede in de landelijke competitie Beste Bibliotheek van Nederland. Geen idee wat de criteria zijn geweest voor de grootschalige herinrichting van alle bibliotheken, maar blijkbaar heeft mijn bieb voldaan aan de meeste eisen.
Behalve de twee sleuven, waar je de boeken in laat glijden die je terug komt brengen, is niets meer hetzelfde. Ik verdwaal bij elk bezoek en na raadplegen van de computer kom ik toch bij de informatiebalie uit waar ze mij, na het opnieuw intikken van mijn vraag, op het juiste pad zetten.
“Mevrouw, het boek van Frank Westerman over het Lipizzaner paard vindt u in de categorie dieren.”
Huh? Westerman stond altijd gewoon onder de W. was niks mis mee. Wat nu als hij het in zijn hoofd haalt een liefdesgeschiedenis te schrijven moet ik hem dan bij Romantiek zoeken? 
Stel dat die liefdesgeschiedenis eindigt met een moord, dan staat dat boek misschien wel in de kast Spannend? 

Wie bedenkt zoiets? Hoeveel heidagen zijn daarvoor nodig geweest?
Ik stel me voor dat een handvol bibliotheekmanagers een paar dagen in een conferentieoord heeft gebivakkeerd. Brainstormend over de herininrichting van alle bibliotheken in den lande komen ze tot de conclusie af te willen van het stoffige imago en dat men met zijn tijd moet meegaan. Frisse kleuren, design meubilair en een onoverzichtelijke omgeving moet de lezer weer massaal naar de bibliotheek brengen.
Ik hoor Harlingen zeggen dat de hele indeling op de schop moet. Er moeten gezellige zitjes komen, zodat je ter plekke al met een boek kunt gaat zitten.
Groningen vindt dat je moet kunnen afspreken met vriendinnen, maar dan moet er ook een koffiecorner zijn met liefst alle Italiaanse varianten.
Alkmaar stelt voor meer computers te plaatsen zodat de jeugd na schooltijd kan gamen en dan vooral de spelletjes die ze thuis niet mogen spelen. Zo trek je jeugdig publiek. Dat heeft tenslotte de toekomst.
Assen voelt daar niets voor, voor je het weet fungeer je als buitenschoolse opvang.
En die zitjes…alle kans dat de plaatselijke daklozen er bij slecht weer hun dutje komen doen.
Harderwijk vindt alle voorstellen zo gek nog niet want je maakt de bibliotheek wel voor iedereen toegankelijk en dat is toch wat ze willen. Mogelijk dat de bejaarde doelgroep voor problemen zorgt, maar als we nou de Grootletterboeken buiten schot laten…
Eindhoven brengt de indeling van de kasten in. We moeten meer naar het idee van een boekhandel. Indelen op categorie bijvoorbeeld en die aangeven met strakke letters en gekleurde logo’s boven de kasten. Echt design dus.
Heerlen raakt daardoor geïnspireerd en stelt voor bij de ingang een lage tafel te zetten waarop alle teruggebrachte boeken komen te liggen en op een andere tafel de aan te raden titels. Nadeel is dat je de ruggen van de boeken dan niet meer kunt lezen, maar ach daar moet de lezer maar aan wennen.
Zierikzee vraagt zich af of je met een speelse heropstelling van de kasten ook niet wat willekeurige titels tegen de wanden kunt zetten. Je moet dan wel afstappen van het zoeken op alfabet, maar dat laat je toch al voor een deel los als je op categorie gaat indelen.

De heidagen worden succesvol afgesloten en men gaat landelijk enthousiast aan de slag.
De ene na de andere bibliotheek sluit tijdelijk om na de herinrichting weer feestelijk open te gaan. In mijn bibliotheek lijkt het erop dat ze alle mogelijkheden die zijn ingebracht ook hebben uitgevoerd. Ik kan er moeilijk aan wennen. Voel me net een kat in een vreemd pakhuis.

zondag 10 november 2013

Schrijfcursus

Opdracht:
Schrijf een verhaal voor kinderen over verdriet en verlies.
Commentaar schrijfcoach: "Een krul van de Juf." Was ik blij mee.
Persoonlijk had ik er graag wat tekeningen bij gemaakt, maar helaas beschik ik niet over tekentalent.

Ansje en het paarse fietsje

Ansje heeft een paars fietsje.  Er zit geen bagagedrager op en ook geen rem.
Het is een zogenaamd doortrappertje. Ansje ziet niet dat het een gewoon fietsje is. 
Voor haar is de fiets heel bijzonder.
Niemand van haar klasgenootjes heeft een paarse fiets met een bel met Mickey Mouse erop.
Elke middag fietst ze over het paadje langs de spoorlijn naar haar vriendin Anneke.
Aan het eind van het paadje is een steile helling en Ansje moet daar altijd op de pedalen staan om boven te komen.
Het kost haar nu moeite, maar als ze straks samen met Anneke dezelfde weg terugfietst om naar school te gaan, suist zij keihard met wapperende haren langs de spoorlijn.
Anneke remt dan altijd af op haar fiets met terugtraprem en grote wielen, maar Ansje kan helemaal niet remmen en is daarom altijd als eerste bij school.
Op een dag als Ansje weer op de pedalen staat, hoort ze een knal en voor ze het weet ligt ze op de grond.
Haar paarse fietsje ligt in drie stukken naast haar, het is zomaar uit elkaar gespat.
Huilend raapt ze de brokstukken bij elkaar en gaat terug naar huis waar ze haar moeder snikkend vertelt wat er is gebeurd.
Ansje hoopt dat haar lieveling gemaakt kan worden, maar moeder zegt dat het fietsje niet meer is te redden.
De volgende dag gaat ze met Ansje naar de fietsenwinkel en koopt een blauwe fiets met terugtraprem en grote wielen.
Het is een tweedehands fiets, maar dat vindt Ansje helemaal niet erg. Ze heeft de fietsenmaker gevraagd of hij de Mickey Mousebel op het stuur wil maken. Zo heeft ze toch nog een herinnering aan haar paarse fietsje.
Als ze langs de spoorlijn fietst op weg naar haar vriendin bereikt ze met gemak de top van de steile helling, ze hoeft niet eens op de pedalen te staan.
Op de terugweg vergeet ze te remmen. Ook op haar nieuwe fiets is Ansje het eerst bij school.

Op en Rond de Deur

Een impressie van deurraampjes
klik voor het blog op de deurklink re. op de pagina

vrijdag 8 november 2013

Tegenstelling

Gratis-Betaald
voormalig weeshuis 
Hotel De Abdij
Friesland -Dokkum
foto ferrara

woensdag 6 november 2013

Schrijfcursus

Schrijfcursus vervolg:
Zoals beloofd de volgende opdracht schrijf over de handtas in romantische/bouquetreeksstijl
Hier was het commentaar van de schrijfcoach:
Mooi verteld, precies de goede beelden, maar romantiek en bouquetreeks werkt net even anders.
Voor deze stijl mag je zoeter, spannender en overdreven formuleren. Leef je uit!
Ze schreef er een paar voorbeeldzinnen bij, die ik zelf nooit bedacht zou hebben.
Al doende leer je, nietwaar?
Volgende keer een verhaaltje voor kinderen over verdriet en verlies.

Louis Vuitton 2

Italië, land van wijn, kerk, corruptie en mode.
We reizen door de povlakte en zijn een dag zoet in Milaan.
Tegenover de imposante kathedraal ligt het overdekte winkelcentrum Galleria Vittorio Emanuelle.
Hier vind je, voor de krappe beurs niet te betalen, pracht en praal.
We zijn hier nu en ach ook die sfeer wil je wel eens proeven, nietwaar.
Voor de winkel van Louis Vuitton staat een enorme bewaker. Hij ontneemt je het zicht op de prachtige tassen in de etalage. Ik probeer me zo chic mogelijk te gedragen en zie kans langs hem heen te komen. Vervolgens sta ik in stille bewondering naar al dat moois in de bekende bruine kleur te kijken.
Ik droom weg en zie me zelf in een Versace outfit en met een LV-enveloptas onder mijn arm door Milaan flaneren. Echtgenoot is veranderd in George Clooney en samen drinken we, op een duur terras aan het grote plein tegenover De Dom, een Nespresso.(What else?)
Ik heb de tas voor me op het tafeltje gelegd en strijk er liefdevol met mijn hand over. Voel hoe zacht en soepel het leer is. De goudkleurige letters LV lichten op in de Italiaanse zon. Eigenlijk zou ik nog een zonnebril van Dolce Gabbana moeten hebben, dan is het plaatje compleet.
Zucht, wat zullen mijn vriendinnen zeggen als ik hiermee thuiskom, een echte Louis Vuitton.
Emmy zal scheel zien van jaloezie en er negatief op reageren. “Dat Gerrit je zoveel geld laat uitgeven voor een tas.”
Denise zal hem vol bewondering betasten en vraagt vast of ze hem mag lenen voor een feestje in haar kennissenkring. En Beatrijs? Beatrijs laat meteen haar nieuwste aankoop zien, waarbij mijn LV-tas bleek zal afsteken.

Iemand tikt op mijn schouder, ik kijk om en zie de blauwe ogen van echtgenoot. “Ben je uitgekeken?  Het kleinste portemonneetje kost hier 300 euro en dat bedrag past er niet eens in.” 
Ik zie de zeepbel nog net de McDonald’s tegenover de winkel van Louis Vuitton binnenzweven.

“George, George, waar ben je?”


dinsdag 5 november 2013

Lente

De spreeuwen landden vorige week op doortrek naar het Zuiden als vanouds voor een paar dagen in hun eigen boom. Pas als ze daar over enkele maanden weer neerstrijken op weg naar het Noorden weet je dat het voorjaar in aantocht is.
In de tuin staat de fuchsia nog een beetje in bloei en kun je de knoppen in de muurhortensia al zien zitten, maar verder ziet het erg herfstig uit.
Terwijl het hemelwater gestaag neerkomt en oude kerstkaarten op mijn werkplank liggen om tot nieuwe te worden gemaakt, is het lastig schrijven over de lente.
Misschien moet ik Vivaldi eens draaien, dan komen de jaargetijden in één rondje voorbij.
Neemt niet weg dat de Lente nog even op zich laat wachten.

foto ferrara

maandag 4 november 2013

Wat viel bij u niet in goede aarde

Het toontje van de zin doet me denken aan “Man bijt Hond”
Maar eer ik voor de camera uit de doeken zal doen wat er bij niet in goede aarde viel, moet er heel wat gebeuren.
Toch zijn er van die momenten dat je denkt, wat moet je hier nou mee?
Mij overkwam het in de bibliotheek, die sinds kort geheel opnieuw is ingericht.
Het hele interieur is op de schop geweest en het is zo goed gedaan dat ze er de tweede prijs mee hebben gewonnen in de landelijke competitie. Wat de criteria zijn geweest is mij een raadsel, maar mijn bieb heeft er blijkbaar voor een groot gedeelte aan voldaan. Sinds die herinrichting verdwaal ik bij elk bezoek en kom na raadpleging van de computer uiteindelijk toch bij de balie uit, waar ze mijn vraag opnieuw intikken om mij vervolgens de weg te wijzen naar de juiste kast. Want daar zit het euvel, waar je vroeger op alfabet kon zoeken begint je speurtocht nu op genre.
Je moet voortaan weten in welke categorie de titel van je keuze valt. Literatuur, Waargebeurd, Romantiek, Spannend enz. Gewoon lekker struinen is er niet meer bij, want de kans is groot dat je de schrijver niet kunt vinden omdat zijn of haar boek in een ander gedeelte van de bibliotheek staat.
Zo kon het gebeuren dat ik Frank Westerman’s boek over het Lipizzaner paard bij de categorie dieren moest zoeken. Ik kan jullie zeggen dat het bij mij niet in goede aarde viel.
Tot voor kort stond Westerman gewoon onder de W, maar als hij het in zijn hoofd haalt een liefdesgeschiedenis te schrijven moet ik hem dan bij Romantiek zoeken? 
Stel dat die liefdesgeschiedenis eindigt met een moord, dan staat dat boek misschien wel in de kast Spannend?
Het zal aan mij liggen, ik zie er de logica niet van. Bij mijn volgende bezoek aan de bibliotheek ga ik mijn ergernis aankaarten. Ik kan hier wel mopperen, maar daar worden ze in de bieb niet wijzer van.

vrijdag 1 november 2013

Tegenstelling

Alweer een week voorbij
tijd voor de tegenstelling
Hier-Daar
 Schouwerzijl Groningen
foto ferrara

dinsdag 29 oktober 2013

Schrijfcursus

Schrijfcursus vervolg:
De schrijfcoach vertelde over het boek van Raymond Queneaux waarin verschillende stijloefeningen over hetzelfde onderwerp worden behandeld. Ze had vier voorbeelden daaruit overgenomen.
We gingen met de opdracht naar huis haatdragend en romantisch over je handtas te schrijven.
Haatdragend plaats ik al eerste. Schrik niet van de woordkeus, dat viel me in eerste instantie niet mee, maar eenmaal op dreef was het leuk om te doen. Beoordeling: Je kunt vals en vilein zijn. Goed gedaan. Mooi van beeld en detail.


Louis Vuitton

Moet je dat vale kreng daar aan het tassenhaakje onder de kapstok zien hangen.
Een eersteklas nylonvod met een geniepig karakter. 
Dat begon al bij die kolerewinkel van Bristol. Daar hing ze met haar grote dichtgeritste bek vooraan in het rek. Een nepmerkje als een grijns op haar voorklep die met klittenband vastzit.
Een ordinaire, niet te missen schreeuwende prijskaart, prominent in het zicht. Je hoorde haar dwars door het verrekte klittenband heen roepen.
“Koop mij, ik ben de Louis Vuitton onder de Bristoltassen. Ik ben die 15 euro meer dan waard.
En ik stomme sukkel, ik trap in haar doortrapte lokroep.

Thuis hevel ik de inhoud uit de oude tas over in haar diepzwarte vakken, die helemaal niet zo groot zijn als ze voor liet komen. Mijn agenda, notitieboekje en portemonnee passen maar net en in het voorvak zit de mobile telefoon klemvast opgesloten, dat neemt lekker op als de ringtoon gaat.
Later zal blijken dat in die inktzwarte kleur haar meest vuile karaktertrekken zitten. En die vier ritsjes met evenzo vele vakjes daarachter zijn niets dan holle frases, er past niet eens een lipstick in. Het valse loeder heeft mij belazerd en zichzelf bevrijd uit die goedkope rotwinkel.

Bij de eerste beste regenbui haalt die trut nog even alle trucs uit haar pikzwarte ziel en laat een spoor van zwarte strepen achter op mijn lichte regenjas. De rekening van de stomerij kan ik niet op deze hufterige meelifter verhalen. Zodra ik een nieuwe tas heb gekocht schraap ik die triomfantelijke grijns van haar voorklep, ruk nog een keer extra aan haar klittenband, dat ze het maar zal voelen en gooi haar bij de vuilnis. Daar mag ze stinkend wegrotten tot de kraakwagen zijn vernietigende werk zal doen.

zondag 27 oktober 2013

Stormy weather

Om in beweging te zijn ga ik elke dag een rondje om.
Vandaag loop ik met windkracht zes over het bolwerk van de stad.
Veel bomen staan nog vol in het blad en hebben het zwaar te verduren. Het geluid is onheilspellend. 
Morgen is windkracht 9 voorspeld dan kies ik toch maar een andere route.
Ik heb me vermaakt aan de watervogels in de gracht die tegen de storm opzwemmen.
De eenden doen net of er niets aan de hand is en roeien wat langzamer dan normaal tegen de stroom in. 
De waterhoentjes daarentegen strekken hun nekjes, liggen bijna plat op het water en lijken moeizaam voort te ploeteren.
Die ene zwaan heeft het beter bekeken. Zij drijft op topsnelheid in tegenovergestelde richting, de veren een beetje uitgezet, windkracht 6 eronder en varen maar. 
Deze vogel kan het nog een eind volhouden op deze manier. Pas op het open water in het kanaal, waar de gracht uitkomt, krijgt ze de wind van voren.

vrijdag 25 oktober 2013

Uit de roulatie


plaatje internet

Momenteel blijf ik in dagelijkse bezigheden steken, waaronder schrijven/bloggen.
Ik weet nu wat het betekent niet op of neer te kunnen omdat je rug daar domweg niet aan wil meewerken. Lang zitten, staan en lopen gaan me slecht af. Ik wissel die houdingen dus af met gestrekte stand waarin ik de E-reader hanteer. Alle tijd voor Het Bureau van Voskuil, wat ik nooit helemaal heb uitgelezen.
Met het idee dat het met een paar dagen wel bekeken zou zijn was ik niet van plan hier melding van te maken. Maar het duurt langer dan me lief is. Er is me geadviseerd het toch maar even rustig aan te doen. Vandaar dat jullie weinig (re)actie van mij zien. 

Tegenstelling


Onbewolkt-Bewolkt
Mont Blanc
vanuit Italië
foto ferrara

zondag 20 oktober 2013

Stuitend

In Leeuwarden is tijdens de brand in de binnnenstand een 24-jarige mens op gruwelijke wijze om het leven gekomen. Hoe triest. Het NOS-journaal doet er melding van.
In hetzelfde item wordt vervolgens  geneuzeld over Mata Hari en trekt haar geschiedenis in zwart-wit foto’s voorbij. Wat een piëteit.

vrijdag 18 oktober 2013

Mijmeringen

Schrijfcursus 
Schrijf het verhaal dat bij je opkomt als je naar het meisje in de keuken kijkt.
Het commentaar van de schrijfcoach is geel


Daar sta ik, als oudste dochter in ons gezin, aan de zoveelste vaat van deze week.
Een heel andere dan ik gewend ben te doen in de pastorie.
Het servies in de pastorie is van fijn aardewerk en beschilderd met afbeeldingen. Mevrouw zegt dat het Wedgwood heet. Ik ben altijd bang geweest iets te breken. Hier in huis is dat niet mogelijk met alle borden en kommen van email.
Mijn vader en twee broers hebben zich na het eten terug getrokken. Denk maar niet dat ze de moeite hebben genomen hun eigen spullen naar de keuken te brengen, laat staan dat ze iets over het eten hebben gezegd. Dat doen ze alleen als het ze niet zint. Zoals vorige week toen ik raapsteeltjes had gekookt met een sausje. Dat vinden ze maar dure fratsen die ik heb overgenomen uit de pastorie en die horen hier niet thuis. Mooi!
Het lijkt of voor de mannen hier in huis het leven niet is veranderd na het overlijden van moeder.
Voor mij is het leven er niet leuker op geworden. Afgezien van het feit dat ik moeder moet missen ben ik ook mijn dienstje in de pastorie kwijtgeraakt. Vader wil dat ik het huishouden hier verzorg. Hier komt alles samen, goed gedaan!

Dominee en zijn vrouw hebben nog geprobeerd hem op andere gedachten te brengen, maar het leek wel of vader daar nog dwarser van werd. Hij is er altijd op tegen geweest omdat mevrouw mij ook andere dingen leerde dan alleen huishouden. Vader vindt dat voor vrouwen niet nodig, daar worden ze maar eigenwijs van zegt hij. Moeder was er juist blij mee, dat ik na de lagere school nog iets bij leerde. Ze vroeg me vaak haar voor te lezen uit de boeken die ik meekreeg uit de pastorie. Ze negeerde vaders commentaar en nam het voor me op. Moeder zou nooit hebben toegestaan dat ik nu voor mijn vader en broers zorg.

Vader moest eens weten dat ik elke woensdagmiddag naar de pastorie ga om aan een boek te schrijven. Mevrouw helpt me daarbij en haar neef, die uitgever is, heeft na het lezen van de eerste hoofdstukken gezegd dat hij het boek, als het klaar is, wil uitgeven.
Dat boek moet de springplank naar mijn vrijheid worden. Vader zal woedend zijn en me pas laten gaan als ik meerderjarig ben. Ik heb nog drie jaar om me voor te bereiden op een zelfstandig bestaan. Ooit zal ik voor mezelf kunnen zorgen en zal mijn droom uitkomen.
Schrijven en daarmee de kost verdienen. Desnoods betaal ik de huishoudelijke hulp, die mij moet  vervangen, uit eigen zak.
Moeder zou trots op me zijn geweest.

Je weet een sfeer te scheppen, medeleven aan de lezer te ontfutselen en een situatie haarfijn uit de doeken te doen. In een verhaal van deze omvang gaat een schrijver snel vertellen, zorg toch dat door enkele details een beeld gegeven wordt van de personen: hoe zien ze eruit? Hoe ruikt de pastorie enz. Dat geeft levensadem aan je tekst.


·       

Tegenstelling


Vierkant-Rond
Kroningsputdeksel
Culemborg
foto ferrara

zondag 13 oktober 2013

Alles kan weg/tweedehands leven

Twee schrijfveren gecombineerd

alles kan weg of
geef ik het bij de kringloop
tweedehands leven

vrijdag 11 oktober 2013

Tegenstelling

Spreken-Zwijgen
Vrouwe Justitia
Stadhuis Haarlem
foto kerninventarisatie gevelstenen
www.gevelstenen.net

donderdag 10 oktober 2013

Bemiddelen

In verzorgingshuis "Oosterhout" heeft een leerling verzorgende mevrouw Koster haar wasbeurt gegeven en maakt aanstalten om haar de elastische kousen aan te trekken. Mevrouw is vandaag in een dwarse bui en onder het motto dat het veel te warm is voor die ondingen, staakt ze elke medewerking. De leerling doet haar best om haar op andere gedachten te brengen, maar dat mislukt. Ze vraagt mij om hulp en ik start een bemiddelingspoging.

“Mevrouw Koster u weet toch dat dokter de Vries u dringend heeft geadviseerd elastische kousen te dragen.”
“Dokter de Vries kan me wat met zijn elastische kousen. Hij heeft geen idee hoe die dingen knellen om je benen. Met dit warme weer is dat geen doen.”
“Maar u weet toch welk risico u loopt als u ze niet draagt. Over een dag of drie kunt u geen schoenen meer aan omdat uw voeten helemaal zijn opgezet. Er is maar een klein stootje nodig om uw huid te beschadigen en dan is Leiden helemaal in last want voor zo’n wondje dan weer dicht is bent u weken verder en zit u al die tijd aan uw stoel gekluisterd.”
“Gut, gut, dat je nog niet zegt dat het voor mijn eigen bestwil is. Met die opmerking staan jullie voortdurend klaar. Ik bepaal mijn bestwil zelf wel, daar heb ik jou en je collega’s niet voor nodig.
Ik snap wel dat jij dat arme kind hier te hulp moet komen omdat ze de verantwoordelijk nog niet mag dragen, maar ook jouw gezag zal me een worst zijn vandaag. Ik doe die kousen niet aan.”

De strijdlustige blik waarmee ze me aankijkt spreekt boekdelen en ik weet dat we de kousenstrijd vandaag niet gaan winnen. Ik stel voor om de beensteunen van haar stoel horizontaal te zetten zodat haar benen niet afhangen en dat ze dan vandaag zonder kousen de dag doorbrengt op voorwaarde  dat ze zoveel mogelijk blijft zitten. Dat laatste klinkt haar als muziek in de oren, want bewegen is niet haar favoriete bezigheid. Uiteindelijk laat ik mijn gezag toch even gelden en zeg dat ik ervan uitga dat ze de volgende dag niet opnieuw de strijd aanbindt.
Voor dit moment ziet ze de winst en lichtelijk mokkend zegt ze; ”Nou ja voor wat hoort wat.”