woensdag 23 januari 2013

Slordig

Johanneke is twaalf jaar, zoals veel meisjes van haar leeftijd, doet ze enthousiast aan paardrijden.
Regelmatig is zij in de manege te vinden, ze slaat geen les over.
Op een dag is ze ver genoeg gevorderd dat ze kan meedoen aan dressuurproeven.
De eerste keer doet ze dat zo goed, dat ze de eerste prijs in een vorm van een beker, mee naar huis kan nemen.
Apetrots is ze en de beker krijgt een plaatsje op haar kamer, waar de paarden vanaf de muur tevreden toekijken.
De volgende keer dat Johanneke aan de dressuurproeven meedoet haalt ze de tweede prijs en ook deze beker, die ietsje kleiner is, krijgt een plek.
Dan volgt een derde proeve van bekwaamheid en Johanneke is weer van de partij.
De toeschouwers aan de rand van de bak zien het gebeuren. Ze denkt haar kuur wel even te rijden en vergeet daarbij dat slordigheid in je nadeel werkt. Ze wendt te vroeg af, kijkt te weinig vooruit en de teugelvoering laat te wensen over. Haar moeder, die de kuur voorleest, sist haar toe dat ze slordig rijdt, maar dan is het onheil al geschied.
Bij de prijsuitreiking blijkt dat ze voldoende punten heeft gehaald, maar voor een beker komt ze niet in aanmerking. De teleurstelling is groot. Hoe kan dat nou, het ging toch zo goed, vindt ze zelf.
De jury dacht daar toch echt anders over en terecht.
En zo leert Johanneke dat je met slordigheid geen prijzen wint.

2 opmerkingen:

  1. Hoe hoger je komt, des te strenger de jury wordt. Dat Johanneke dat ook weet. ;-)
    Ik ben trouwens meer van de buitenritten (zie mijn laatste logje). :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Niet alleen Janneke maar ook ik moet soms (op mijn leeftijd)nog door schade en schande wijs worden ;-).

    BeantwoordenVerwijderen