woensdag 10 april 2013

Schrijfcursus

Ik heb beloofd dat ik af en toe verslag zal doen van de schrijfcursus.
Een opdracht was: Schrijf een verhaal over je lievelingsspeelgoed waarbij je een verband maakt tussen: aanspreken speelgoed, beelden speelgoed, spelen (actie) en het nu.
Wat zou je nu tegen je speelgoed willen zeggen.
Door mijn vakantie raakte ik in tijdnood om deze opdracht goed uit te werken en koos ervoor een oud verhaal te gebruiken. Uiteraard heb ik geprobeerd de genoemde elementen te verwerken.
Wie denkt dat ik met rolschaatsen in herhaling val, die heeft voor een groot gedeelte gelijk.
Ik plaats het verhaal inclusief (in geel) commentaar van de schrijfcoach dat tijdens de les is besproken.
Over spreektaal zei ze nog dat dit, in geval van een column, is toegestaan.
Wie wil vergelijken, kijk onder het label herinneringen april 2011.

Rolschaatsen.

Als kind was ik gek van (spreektaal) rolschaatsen. Er was nog niet veel autoverkeer zodat je die tak van sport op straat kon beoefenen. In ons dorp was de stationsweg de favoriete plek. Daar lag mooi asfalt en er was een lichte helling waarvan je kon uitrollen. Mooi, plaats en tijd is helder
Mijn rolschaatsen kreeg ik van Oma en ik herinner me dat ik niet bereid was een dag te wachten om die felbegeerde dingen in de stad te gaan kopen. Ze werden dus aangeschaft in de plaatselijke ijzerhandel die alleen het merk Gloria verkocht.
Mijn oudere broer, die van Oma rolschaatsen van het merk Hudora had gekregen, vond dat ik op minderwaardig materiaal zou rijden en begreep niets van mijn ongeduld.
Mij deerde het niet. Ik wilde rolschaatsen en wel meteen. Ik was helemaal in de Gloria met mijn aanwinst. Leuk Voor het sleuteltje waarmee je de beugeltjes om de neuzen van je schoenen moest vastdraaien had ik een koordje gehaakt zodat ik het, tijdens het rolschaatsen, om mijn nek kon hangen. Er bestonden toen nog geen spijkerbroeken met een overvloed aan zakken.
Als het even kon was ik met vriendin Anneke op de stationsweg te vinden. We draaiden rondjes, deden beentje over in de bochten en rolden voor en achteruit. Van sprongen en pirouettes bleven we dromen.
De overgang naar de middelbare school was reden om de rolschaatsen, met enige weemoed, aan de wilgen te hangen.

Enkele jaren geleden, met (toen ik met vakantie was, of tijdens mijn vakantie) vakantie in Californië, raakte ik opnieuw in de ban van die sport.
Langs het strand van Redondo Beach liep een asfaltpad waarop het een drukte van belang was met rolschaatsers. Ik kreeg dat beeld niet meer uit mijn hoofd en besloot bij thuiskomst rolschaatsen te kopen. Dit keer waren het hele chique met rubberwielen, leren schoenen en om tot stilstand te komen, een stop onder de neuzen.
Als een kind zo blij toog ik met mijn aankoop huiswaarts. Op de plavuizen in de gang en de keuken probeerde ik, met behulp van trapleuning en aanrecht, overeind te blijven. Dat lukte aardig.
Maar waar vind je glad terrein met dergelijke hulpmiddelen. En nog belangrijker, waar zet ik mijn eerste streken zonder publiek. Op het industrieterrein in de buurt oefende ik enkele avonden en geleidelijk aan ging het steeds beter. Zelfs de bochten begonnen goed te gaan en ik zag me al tochten maken in de polder. Ik sprak mezelf en mijn rolschaatsen bemoedigend toe. Wij zouden samen een sportief duo vormen en al schaatsend zou me de gang naar de sportschool bespaard blijven.

Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Blijkbaar stond ik toch niet stevig genoeg op de wielen want een val maakte een vroegtijdig einde aan de vriendschap die ik dacht te sluiten.
Beschadigde enkelbanden lieten me dagen kreupelen, brachten de lachers op mijn hand en scheurden mijn zelfvertrouwen aan flarden. De bedrijfsarts sprak zijn verbazing uit: ”Wie stapt er op uw leeftijd nog op rolschaatsen?”  De opmerking schoot me, toch al gefrustreerd, in het verkeerde keelgat en ik antwoordde: “Ik zie ze ouder op skeelers in de polder, wat is het verschil?”
Tja, daar kon de man niets op zeggen. punt achter polder, dit zegt genoeg, rest weglaten
 
“Mijn mooie rolschaatsen, waar ik zo trots op was, ik stopte jullie terug in de doos en jullie liggen op de zolder stilletjes te wachten tot mijn kleindochter haar knalroze rolschaatsen kan omruilen als ze
schoenmaat 39 heeft.”

Een mooi verhaal, het is eigenlijk meer een column, met een kwinkslag en een knipoog.
Een lang uitgerekte anekdote die je vertelt. Goed gedaan.

Volgende keer over een oude muur en een fiets die samen gaan verhuizen.

6 opmerkingen:

  1. aaaaahh rolschaatsen ik herinner me ze nu ook .....leuk leuk.
    Ik vind dit een leuk verhaal om te lezen Ferrara
    Een schrijfcursus doen lijkt me ook wel wat nu ik dit zo lees.
    Is je kleindochter ook zo dol op rolschaatsen ?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk om dit nog eens terug te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja leuk, ik herinner het me ook nog. Moest toen... en nu weer lachen. Sorry!
    groet Sa!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heeeeeeeeel leuk verhaal! ook ik was als kind een fervente rolschaatser, dus ik zie het helemaal voor me ;-) !

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, zeer herkenbaar, ik was ook een fervent rolschaatsster als kind, later op skeelers bracht ik er niets meer van terecht.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een leuk verhaal Ferrara.
    Het roept ook mijn herinneringen op en nu nog steeds het gevoel dat ik zo graag weer zou willen. Maar je verhaal heeft me nu helemaal genezen.

    BeantwoordenVerwijderen