zondag 12 mei 2013

Een kanarie in een kooitje

foto ferrara

Mevrouw Laarman heeft een indicatie voor het verzorgingshuis.
Ze is in afwachting van meneer Fluitsma die met haar een intakegesprek zal hebben.
Haar grootste zorg betreft de poezen Bert en Ollie die ze van een vakantiereis in Italië heeft
overgehouden. Zij en de poezen zijn onafscheidelijk.
Als meneer Fluitsma zijn opwachting heeft gemaakt en aan de thee zit, confronteert ze hem meteen met haar twee metgezellen. Wat haar betreft hoeft het gesprek niet lang te duren als Fluitsma niet bereid is haar twee poezen ook op te nemen in zijn tehuis.
Hij probeert haar uit te leggen hoe moeilijk het is om huisdieren te houden in een verzorgingshuis. Honden moeten worden uitgelaten en poezen geven veel werk als de kattenbakken gereinigd moeten worden. 
Een kanarie in een kooitje mag, maar daar ligt ook de grens.
Mevrouw Laarman gruwt bij het idee.
Toen haar echtgenoot overleed heeft ze daar veel verdriet van gehad, maar dat ze de volière met inhoud kon opruimen heeft een enorme opluchting gegeven.
Ze kreeg de zenuwen van het gefladder en getjilp dat de hele dag was te horen.  Het was de grote liefde van haar man en die heeft ze hem gegund. Dat haar liefde voor de kat erbij inschoot heeft ze op de koop toegenomen. 

Als ze na zijn overlijden samen met een vriendin met de bus naar Italië gaat valt ze daar pardoes voor een stel zwerfkatten dat dagelijks hun appartement bezoekt.
Ze ziet zich kans de beestjes mee te smokkelen naar Nederland en daar liggen ze nu al vijf jaar naar tevredenheid in haar vensterbank.
Meneer Fluitsma zet alle zeilen bij om haar te overtuigen van de gezelligheid die een zingende kanarie toch kan bieden. En dat het schoonmaken van een vogelkooitje minder belastend is dan het schoonmaken van de kattenbak. Twee katten zal ook vast stank geven in de kamer waar ze gaat wonen.
“Ik ga helemaal nergens wonen”, zegt mevrouw Laarman. “Geef die indicatie maar aan iemand die van kanaries houdt.”
Zonder Bert en Ollie komt ze niet naar het verzorgingshuis, laat dat Fluitsma duidelijk zijn.
Dat zijn naam haar ook niet bevalt laat ze achterwege.

5 opmerkingen:

  1. Heerlijk verhaal. Mevrouw Laarman heeft er een fan bij en Fluitsma krijgt een wandelkaart.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wat een briljant laatste zinnetje! (verder ook heel mooi van toon)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ja hij kan fluiten naar zijn eigen kooitje.Zij wil haar katten .....leuk verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo is het helemaal! Er gaat niets boven katten en al helemaal niet na haar jarenlange volièretrauma.
    Het verhaal is prachtig maar wat is het verdrietig dat het ook zo vaak de realiteit is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. verhuisbericht:
    volgde je mijn blog Heldinne's Reis?
    Wil je me dan nu volgen naar http://heldenreis.nl/blog?
    Bedankt!
    Hella

    BeantwoordenVerwijderen