dinsdag 7 mei 2013

Schrijfcursus

Vandaag was de laatste keer en kregen we ook ons laatste huiswerk terug
De opdracht:
Laat een schoen of schoenen over jou vertellen.
Ik heb het commentaar deels verwerkt. Aan het begin van het verhaal had ik onvoldoende duidelijk gemaakt wie tegen wie sprak en dat heb ik inmiddels aangepast.
De rest van het commentaar is intact gelaten en (nog) niet verwerkt.

Seizoensgebonden


‘Wat denk je’, zegt de linker helft van het stel wandelschoenen tegen zijn partner. ‘Zullen we nog lang onder in deze kast liggen? Ik heb zo onderhand wel licht en ruimte nodig. Ik begrijp niet waarom we aan het eind van de zomer zo diep weg worden opgeborgen.
Aan onze kleur en model kan het toch niet liggen want zodra het voorjaar wordt sleurt ze ons tevoorschijn. Dat gaat al jaren zo. Verslijten doen we niet, daar krijgen we de kans niet voor.  
Eigenlijk hebben we een betere behandeling verdiend. Stoer, degelijk en nog steeds goed in vorm.’

‘Het is moeilijk te accepteren dat je overal mee naar toe mag en aan het eind van het seizoen een borstel over de neus krijgt en weer voor maanden in de kast verdwijnt.
Heel wat straten hebben we belopen, weet je nog die rotkeitjes in Lille, wat had ze daar een moeite mee en wij er maar voor zorgen dat ze niet al teveel pijn in haar voeten kreeg.’
‘Nou dat lukte niet helemaal, want ze zat regelmatig op een terras. Haar man liep nog een paar extra straten om gevelstenen te fotograferen, maar zij hield het voor gezien.’
‘Gelukkig wel want zo fijn liep het daar niet. Ze deed alle moeite haar rechter enkel te sparen, wat denk je wat dat met je doet als schoen. Ik geef toch de voorkeur aan een goed betegelde stoep of een platgetreden wandelpad.’

‘Ja, maar als ze zeker weet dat de ondergrond redelijk egaal is kiest ze voor dat paar zwarte collega’s dat niet eens weet hoe donker het hier is. Die twee staan op een plek waar ze gemakkelijk bij kan.
Die mogen mee naar steden als Rome en Dresden waar het wat soepeler loopt.’
‘Bedoel je dat stel met klittenband in plaats van veters? Daar heeft ze drie paar van. Ook nog in rood en donkerblauw. Een glad trio zonder enige opsmuk. Geen stiknaad te zien en uitgevoerd in soepel leer. Onder een korte broek is het geen gezicht.’
‘Een korte broek? Die draagt ze toch nooit, althans niet op de openbare weg. Daar is ze veel te ijdel voor.’
‘Nee joh, maar als we mee mogen op de fiets en ze heeft van die korte enkelkousjes aan dan bestaat de kans dat ze de broekspijpen afritst en dan ziet het er met ons aan haar voeten nog redelijk sportief uit.’

‘Ja, nou je het zegt, nu herinner ik me de fietstocht in Drenthe die eindige in een rul zandpad, wat was dat stoffig zeg. Wij maar zwoegen naast die fiets en zand happen. Ik wist niet dat ze zo kon mopperen. Hoe zwaar ze dat gezeul naast de fiets vond en hoe moe ze werd en dat ze wel een witte wijn had verdiend op het eerste beste terras wat in zicht zou komen.
Wij werden helemaal geel, van het mooie bordeauxrood was niets meer te zien. En ‘s avonds naast de luifel van de caravan kregen we er flink van langs, weet je nog. We werden hardhandig tegen elkaar uitgeklopt. Ik heb dagen last van een gekneusde neus gehad. Daar heeft zij niets van gemerkt want de volgende dag moesten we haar het museum in Assen doorloodsen. Als ze het had geweten had ze ons vast een dagje rust gegund.’
‘Dat denk ik niet want ze had dat aparte bloesje aan waar wij zo mooi bij kleuren.’ Op dit moment in de tekst voelt het alsof ik tussen twee tantes op verjaarsvisite zit. Laat links met rechts ruzie krijgen. Laat links de zij aanbidden en dankbaar zijn voor de borstel en rechts altijd maar op pad willen, dan heb je een verhaal.
‘Oh ja natuurlijk ook zoiets belangrijks het moet allemaal wel bij elkaar passen. En ze wil ook nog comfortabel lopen. Daar moeten wij voor zorgen. Wat denk je waar gaan we dit jaar naar toe?
Ik zou wel weer eens naar Frankrijk willen. Of Denemarken, daar heeft ze ons zeker nodig als ze stenen wil zoeken, dan zijn wij stevige veterschoenen toch altijd van de partij. Een feest om mee te maken, stenen zoeken, daar beleeft ze altijd veel plezier aan. Oprapen, bekijken, keuren, terugleggen of meenemen.
Kijk daar is ze, hoor je het, ze pakt het mandje dat op de plank boven ons staat. Daarin zitten het kampeerrugzakje en de sleutels van de caravan. Ons seizoen is begonnen.’ Mooi slot.

Mooi verhaal, je had er echter meer uit kunnen halen door gebruik te maken van een tegenstelling. Verder met oog voor detail en liefde voor het woord geschreven.

Morgen de laatste opdracht.
Schrijf een stukje tekst over welk soort boek je zou willen zijn.

2 opmerkingen:

  1. Prachtig verhaal. Zeer vermakelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. leuk idee zeg die twee pratende schoenen van de gele aanbevelingen leer ik ook Ferrara.Ik heb er van genoten hoor.Uniek

    BeantwoordenVerwijderen