dinsdag 11 juni 2013

Pas de deux

Op de camping arriveert, in de stromende regen, een Duits echtpaar.
Uitermate vervelend weer om je caravan met toebehoren neer te zetten. Het onderkomen van Helmut heeft een fors formaat en met enige moeite manoeuvreert hij, met behulp van de mover, de boel op de aangewezen plek.
Zijn vrouw Gretl heeft haar laarzen aangetrokken, dat stapt wat makkelijker rond op het doorweekte grasveld.  
Helmut zet haar in de juiste stand om hem te helpen de luifel op te zetten. Terwijl zij aan het doek hangt om het strak te houden, fröbelt hij de stokken aan elkaar. Er lijkt iets te ontbreken want wat hij ook probeert het frame wil niet passen. Helmut’s bewegingen worden steeds driftiger en zijn gezicht staat op onweer. Gretl verzet geen stap, maar lijkt wel te krimpen onder het gedrag van haar echtgenoot. Na lang passen en meten wordt de luifel weer in zijn cassette gerold.
Het weer leent zich niet voor buiten zitten dus waarom zou je verder nog moeite doen.
Met een boek, droog en warm in je caravan is op dit moment de beste plek.
Niet voor Helmut. Binnen zitten zonder tv gaat hem niet lukken.
Ik ga er achter mijn gordijntjes nog eens goed voor zitten. Het ballet met de schotelantenne wil ik niet missen. Helmut zwiert met het ronde geval zijn hele veldje over terwijl Gretl het tv-scherm in de gaten houdt. Buiten blijft het regenen en binnen sneeuwt het op het scherm gezien het feit dat Helmut’s bühne steeds groter wordt. Hij heeft inmiddels het veldje van de buren bereikt.
Uiteindelijk eindigt de dans in drift en kwakt hij de schotelantenne in de achterbak van zijn auto.
Arme Gretl, zij zit een hele avond met een narrige Helmut opgescheept. Ik benijd haar niet.

Met stralend weer ben ik op onze volgende pleisterplaats opnieuw toeschouwer van een Pas de deux. Deze keer is het een Belgische toerist die plek zoekt voor zijn schotel. Bertrand doet dit echter met meer geduld dan Helmut. Daarbij reist hij in een groep en heeft dus een Corps de ballet dat voor ondersteuning zorgt. Maar op de boomrijke camping is er voor Bertrand’s schotel geen doorkomen aan om in contact te komen met de gewenste satelliet. 
Ook bij hem blijft het sneeuwen.
Deze dans eindigt met een gelaten ophalen van de schouders. Het Corps de ballet waaiert uit.

Terwijl ik me weer verdiep in “Ceasarion” van Tommy Wieringa, gaat de schotel terug in de verpakking.


6 opmerkingen:

  1. Ik ben weer even in de lucht. Fijn dat jullie lezen en reageren. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. tja, kamperen is alleen maar goed voor het huwelijk als je al een goed huwelijk hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nu weet ik weer waarom ik al lang geleden ben gestopt met kamperen!
    Terwijl je eigenlijk komt voor vrijheid en de natuur observeert (en vaak: bekritiseert) ieder het gedrag van de ander vanuit tent of caravan. Daar ontkom je gewoon niet aan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Schrips, dat gedoe met zo'n schotelantenne werkt me echt op de lachspieren. Persoonlijk gaat mijn voorkeur 's avonds uit naar een hemel vol "echte" sterren. Hier in Frankrijk met weinig strooilicht nog goed te zien.

      Verwijderen
  4. Ik geniet van dergelijke beschrijvingen. Erg leuk gedaan Ferrara.

    BeantwoordenVerwijderen