zaterdag 28 september 2013

Een bijzonder kleinood

Deze schrijfveer roept een herinnering op die ik destijds onder de titel "Verbond" op de Trouwschrijfsite heb geplaatst. De anekdote is nog steeds actueel.

Mijn 60e verjaardag vieren we in gezinsverband met een lunch buitenshuis.
Ik neem cadeautjes in ontvangst en kleindochter overhandigt mij, als laatste, met enige aarzeling een glazen knikker waar ik verheugd op reageer.
We eten een heerlijke maaltijd, kletsen wat na en genieten van het uitzicht op strand en zee.
Op een goed moment wil kleindochter naar het toilet en hoewel ze dat heel goed alleen kan vraagt ze mij mee te gaan. Als ze haar handen staat te wassen laat ze me weten dat ze die knikker zelf erg mooi vindt en dat ze heeft overwogen hem zelf te houden. Ik vind het een prestatie voor een achtjarige dat ze er afstand van doet en eerlijk opbiecht dat het moeite kost.
Het cadeau wordt voor mij het belangrijkste wat ik krijg die dag. Ik geef haar een stevige knuffel en spreek waarderende woorden over haar gulle gebaar.
Ik beloof haar dat ik voortaan die knikker altijd bij me zal dragen, behalve als ik kleding draag zonder zakken. Ik zeg haar ook dat de knikker een vaste plek in mijn sieraadkist zal krijgen.
We spreken af dat ze mij mag controleren op de beloftes die ik haar doe.

Inmiddels zijn we bijna vijf jaar verder en ze vraagt regelmatig of ik de knikker bij me heb.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel eens in gebreke blijf. In mijn eigen huis haalt ze ogenblikkelijk het bijzondere kleinood uit zijn bergplaats en stopt het in mijn broekzak.
Als we bij haar thuis zijn vergeeft de lieverd me ruimhartig mijn nalatigheid.

4 opmerkingen:

  1. :-) ze wil graag dat ze in je gedachten is, iets tastbaars bijhebben van haar:-)
    prachtig

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi verbond heb je met je kleinkind Ferrara

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat prachtig en wat een vertrouwen in elkaar. Iets om te koesteren!

    BeantwoordenVerwijderen