vrijdag 20 september 2013

Iedereen maakt hetzelfde mee

Jaren geleden op weg naar de wintersport raakte de touringcar, waarin mijn vriendin en ik reisden, ‘s ochtends vroeg betrokken bij een enorme kettingbotsing in de buurt van München.
De bus raakte in enkele seconden total loss. Er stond geen stoel meer overeind, de noodluiken waren uit het dak, de achterkant was weggedrukt, enkele passagiers van de achterbank werden gelanceerd en zaten halverwege het gangpad. Ondanks alles stapten we allemaal, onder begeleiding van beide chauffeurs, zo goed als ongeschonden uit het voertuig.
Om uit de gevarenzone te zijn werden we door de hulpdiensten naar een weiland naast de autobahn gedirigeerd. Ik zal jullie de details besparen wat we, staande in dat weiland, aan ellende zagen. Vergeten zal ik het nooit.

Met toestemming van de politie ging één van de chauffeurs in de kilometers lange file op zoek naar vervoer voor zijn passagiers. Hij vond een collega van een andere reisorganisatie met een dubbeldeksbus die plaats genoeg had om ons in elk geval tot de Oostenrijkse grens te brengen.
Van daar zouden we verder worden vervoerd naar de plaats van bestemming. Voor dat moment was het de enige oplossing. Onze chauffeurs moesten achterblijven voor getuigenverklaringen.
Toen aan het eind van de dag alle mensen naar hun onderkomens waren gebracht maakten vriendin en ik in ons pension, met nog acht andere reisgenoten, de balans op. Van skiën was geen sprake meer.
Een aantal van ons had licht beenletsel en de niet gewonden hadden er totaal geen zin meer in. Daarbij zaten we zonder bagage. Alle koffers stonden nog onder in de bus en er was geen enkel zicht op wanneer we daarover konden beschikken.
We raakten dat weekend niet uitgepraat en gaven elkaar de gelegenheid het traumatisch gebeuren op de rij te zetten. Hoewel we hetzelfde meegemaakt hadden waren de ervaringen die we elkaar vertelden totaal verschillend. Er was niet één verhaal gelijk. Allemaal hadden we iets anders gezien, gehoord, gevoeld en geroken. En toch spraken we de waarheid.
Als wij getuigenverklaringen hadden moeten afleggen dan had de politie daar een behoorlijke klus aan gehad.

De reisorganisatie was dat weekend druk om ons ‘s maandags allemaal op transport naar huis te krijgen. 

7 opmerkingen:

  1. Wat een afschuwelijke ervaring. En ja, iedereen ziet, voelt, hoort en denkt anders. Wonderlijk om dat aan den lijve te ondervinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Afschuwelijk om zoiets mee te maken. Bijzonder hoe iedereen dat verschillend ervaren heeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een ontzetting Ferrara! Mijn nachtmerrie als ik als begeleider met een bus vol vakantiegangers van het NIVON op de snelweg naar onze reisbestemming zat. Eén keer werden we gevaarlijk gesneden en had de chauffeur alle kracht nodig om de bus op de weg te houden.
    Mooi hoe je duidelijk maakt dat ondanks de zelfde ervaring ieder een ander verhaal heeft. Hieruit kan je leren dat al die waarheden naast elkaar gelegd moeten worden om een groter geheel duidelijk te maken in plaats van dat ze elkaar tegenspreken.
    groet Sa!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. afschuwelijk als zoiets je overkomt.... en ja je geeft al duidelijk aan hoe 'betrouwbaar' (al is dat misschien niet het juiste woord) getuigenverklaringen dus zijn....

    iedereen heeft een instinctieve wijze van iets ervaren en er vervolgens over vertellen... heeft ook te maken met de verschillen in behoefte van de individue in de zin van wat hij of zij wel of niet erg vindt etc.

    gelukkig is het hoofdzakelijk bij blikschade en andere ongemakken gebleven.


    fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ja ik denk dat dit inderdaad echt verschillend word ervaren... heb hierna geen angst voor herhaling gehad? Als je weer eens op reis ging?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jawel. Als ik met mijn kleine auto soms in een file stond hield ik
    die grote bussen extra in de gaten. Maar het slijt, hoewel ik nog altijd heel snel ben met gebruik van de noodverlichtingsknop.

    BeantwoordenVerwijderen