woensdag 31 december 2014

Tegenstelling

Oud-Nieuw
Celle-Duitsland
foto ferrara

De laatste tegenstelling van 2014
Iedereen een spetterende jaarwisseling gewenst

maandag 29 december 2014

Geduld

‘U spreekt met de firma “Snel en Goed Bezorgd”
Als u vragen heeft over onze producten, toets 1
Als u vragen heeft over de bezorging, toets 2
Als vragen heeft over de service, toets 3
Als u vragen heeft over de kwaliteit, toets 4
Voor alle overige vragen, toets 5.’

‘Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft.’
Abba komt voorbij met “Happy New Year”  toepasselijke muziek voor de tijd van het jaar.
Ze worden onderbroken door het bandje.
‘Al onze medewerkers zijn in gesprek een ogenblik geduld alstublieft.’

‘Goedemiddag met Sienie’.

‘Dag mevrouw, ik heb tien dagen geleden een frituurpan besteld kunt u mij zeggen wanneer die wordt afgeleverd. Ik wacht al meer dan een week, de tijd begint te dringen. Ik wil het nieuwe jaar beginnen zonder stank van gebakken oliebollen. Ik heb schoon genoeg van dat gedoe van pannen met vet op het gas. Als die pan niet snel komt zie ik me genoodzaakt alsnog naar Blokker te fietsen en ik kan u zeggen dat ik dan voor het laatst iets via internet heb besteld. Van al die schone beloftes “Snel en Goed bezorgd” komt mooi niets terecht. Met Sinterklaas kwam het op het laatste nippertje goed met de klopboor voor mijn man, heeft u enig idee watvoor stress dat geeft. Waarschijnlijk niet, u kunt de spullen natuurlijk zo uit voorraad meenemen, maar dat gaat voor de klant achter de pc niet op, begrijpt u dat? U heeft vast zo’n prachtige pan in uw schuurtje staan en overmorgen geen last van een zware walm die dagen in huis blijft hangen.’

‘Eh, ik ben van het bedrijf  “Snel en Goed Schoon”, ik maak hier de kantoren schoon en nu zie ik een lampje knipperen dus ik denk laat ik maar opnemen want er is verder niemand vandaag, ze zijn op training. Ik heb gehoord dat er nogal wat klachten zijn over de aflevering van de bestellingen en nu moeten ze leren sneller service te geven het komende jaar.’

‘Mevrouw ik heb zojuist het hele bandje afgeluisterd en nu vertelt u mij dat het bedrijf dicht is.’

‘Ja, dat zeg ik toch ze zijn op training om te leren nog sneller en beter te worden. Zal ik een briefje neerleggen en vragen of ze u terugbellen? Ogenblikje geduld alstublieft, even pen en papier zoeken … zo ben ik weer, zegt u het maar.’

Tuut, tuut, tuut …’Nou ja zeg al opgelegd wat een stresskip, de klanten hebben tegenwoordig voor geen meter geduld meer. Het mens is waarschijnlijk in volle vaart op haar elektrisch fiets naar Blokker voor een nieuwe frituurpan.’

dinsdag 23 december 2014

Tegenstelling

Vorst-Dooi
 Mont-Blanc 
foto ferrara

Met de besneeuwde toppen van de Mont-Blanc
en de kerstbomen halverwege wens ik iedereen 
Prettige Kerstdagen 
en een
Inspiratievol 2015

zondag 21 december 2014

Glamour

Ik sluit aan in de rij bij de supermarkt. Aan het volgepakte wagentje voor mij hangt een prinsesje van een jaar of vijf. Ze draagt lichtblauwe glitterschoentjes en haar witte maillot die in palingen om haar enkeltjes plooit is duidelijk op de groei gekocht. Vanonder haar winterjas kiert de tule van een feestjurkje in hetzelfde blauw als haar schoenen.
‘Meid’, zeg ik,  ‘wat zie jij er mooi uit, ga je naar een feestje?’
‘Gisteren was het feest op school, we hebben in donker gegeten, zo mooi, er brandden allemaal kaarsjes, en op de TV was Disney World en toen kwam zomaar van boven een hand naar beneden.’
‘Oei, dat lijkt me spannend.’ Het meisje knikt, ze lijkt nog onder de indruk.
Haar moeder vertelt dat dochter na afloop van het feestje een beetje ziek was van de spanning en dat ze vandaag van juf thuis mag blijven, om bij te komen. Nadat ze vanochtend flink heeft uitgeslapen moesten de feestjurk en de schoenen beslist weer aan.
Het prinsesje, nog steeds moe zo te zien, leunt tegen het karretje en wacht tot moeder de boodschappen heeft afgerekend. Beiden ontgaat het dat een leeftijdsgenootje op sportgympen haar ogen niet van de blauwe glitterschoentjes kan afhouden. Pas als het prinsesje en haar moeder de winkel verlaten ontwaakt zij uit haar betovering en komt weer in beweging.
De kassière vraagt mijn aandacht voor de boodschappen die doorschuiven op de band.
Bliep … weg is het sprookje.

donderdag 18 december 2014

Schemerdonker

Weer een schemerdag die maar niet echt licht wil worden. Met recht de donkere dagen voor kerst. Nog drie te gaan en dan zullen de dagen lengen, zegt de kalender. Eerst zien en dan geloven.
Ondertussen worden we bestookt met campinggidsen en de bijbehorende pasjes die we meteen een vaste plek geven. Ervaring heeft geleerd dat je, tegen dat het seizoen begint en je die spullen nodig hebt, alles overhoop haalt, elkaar beschuldigt van zoekmaken en in arren moede dan maar nieuwe exemplaren aanvraagt. Nee, sinds een aantal jaren gaan die bewijzen meteen in de kampeermap.
Kamperen … je moet er niet aan denken terwijl de regen tegen de ramen klettert en de wind met kracht 6 aan de voordeur rammelt. Een reis boeken bij Harrie van Sunweb hoeft van mij ook niet. Eigenlijk ben ik in de wintermaanden het liefst thuis met op het menu ouderwetse stamppotten met een kuiltje voor de jus.  Door echtgenoot gemaakte erwtensoep is ook niet te versmaden. Voor mij staan in dit jaargetijde geen avontuurlijke reizen en exotische gerechten op het programma.
’s Winters ben ik een echte huishen, maar een beetje meer licht in de duisternis is zeer welkom.

woensdag 17 december 2014

Reizen met de TomTom

goed ingestelde
tomtom zorgt voor grenzeloos
doelmatig reizen

Op en Rond de Deur

De in onbruik geraakte rode brievenbus.
Klik voor het blog op het deurklinkje rechts op de pagina

dinsdag 16 december 2014

Tegenstelling

Heet-Koud
Tegeltableau voormalige bakkerswinkel
in Almelo
De bakker blaast op de hoorn
 om te laten weten dat de broden gaar zijn
foto ferrara
klik op de foto voor vergroten

zaterdag 13 december 2014

Hermitage

Hollanders en de Gouden Eeuw

Daar sta je dan oog in oog met de schutters van Nederland. Geen land ter wereld dat dit soort schilderijen kent. De Nachtwacht is de beroemdste, maar er zijn er aanzienlijk meer.
Veel van deze schilderijen stonden jaren, niet zichtbaar voor de toeschouwer, in depot.
Doodzonde om zoiets unieks niet te showen. De schuttersstukken zijn bijeen gebracht in de Hermitage in Amsterdam en nu voor iedereen te aanschouwen. In de ruimtes eromheen is een expositie over het sociale leven in ons land gedurende de Gouden Eeuw. 
Om het geheel te zien moet je redelijk diep in de buidel te tasten. 20 euro voor een combikaartje vind ik fors aan de prijs, maar als je hoort dat het dak er letterlijk af moest om de dames en heren van formaat op de plek te krijgen, dan begrijp je wel dat een dergelijke exercitie handen vol geld kost. Hopelijk schroeven ze de prijzen terug als die onkosten zijn terugverdiend.
Als je regelmatig musea bezoekt is het bezit van een museumkaart aan te raden. Wij hebben er al jaren plezier van. Dankzij deze kaart kunnen we in de andere vleugel van de Hermitage gemakkelijk aanschuiven bij de Russische Tsaren en hun decadente serviezen. 
Bij de schutters staat aardewerk en eenvoudige kost op de tafels, de Russen echter weten van gekkigheid niet hoe ze moeten uitpakken met hun porseleinen borden, dekschalen en tafelversieringen.
Het contrast tussen beide exposities is groot. Wat mij betreft winnen De Hollanders het ruim, niet alleen vanwege de omvang van de imposante schilderijen, maar ook wat betreft uitstraling en sfeer. 
Voor wie meer wil weten voeg ik een link toe. http://www.hermitage.nl/nl/


foto's ferrara

dinsdag 9 december 2014

Tegenstelling

Los-Vast
Kleinzoon vond een kikkertje
foto ferrara

maandag 8 december 2014

Kerstkaarten

Het was hier stil de afgelopen week. 
Ik was doende met het knippen en plakken van de laatste kerstkaarten.
Meestal begin ik al in oktober te puzzelen en te schuiven 
met de oude kaarten die ik van familie, vrienden en kennissen krijg.
Ik maak ieder jaar van oud weer nieuw en doe op deze manier aan recycling.
 De klus is geklaard, ik kan de zinnen weer op schrijven zetten.

De foto is van vorig jaar, gebruikt bij een schrijfveer.

foto ferrara

dinsdag 2 december 2014

Tegenstelling

Raak-Mis
gevelsteen in Edam
foto huisarchief

voor meer gevelstenen zie 
of klik op het schrijfveertje rechts op de pagina

maandag 1 december 2014

Op en Rond de Deur

Speelgoed in de aanloop naar Sinterklaas.
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

zondag 30 november 2014

Kriebelen

Mijn woord voor de WE-300 voor november is kriebelen.
Schrijf in 300 woorden een verhaal over kriebelen zonder het woord te noemen.

Het Schrijvertje

Plato denkt dat ik daar, samen met mijn twee zandvlooien Miet en Griet, wel iets van weet te bakken. Maar wat Plato zich niet realiseert is dat die dames in een winterresidentie op Texel zitten. Ik ga ze daar niet storen in hun welverdiende rust.
Nee, beter kan ik vertellen van het schrijvertje dat onder mijn schedeldak huist en mij geen dag met rust laat. Ze krabbelt voortdurend aan mijn hersencellen, ze drenst in mijn oren,
zij prikkelt mijn ogen. Op elke locatie waar ik me bevind peutert ze aan de schrijfader.
In de supermarkt, bij de kassa, kijk ik rond of er niets voorvalt waar ik mijn lust tot schrijven op kan loslaten.
Zit ik in de trein, word ik door schrijvertje geprikkeld een gesprek af te luisteren. Snel krabbel ik wat trefwoorden in mijn notitieboekje zodat ik er thuis een verhaaltje van kan friemelen.
Vandaag schuift ze onder mijn huid en bezorgt me enorme jeuk. Ik kan er niet tegen krabben. Er verschijnt een bobbel op mijn hoofd. Het schrijvertje treitert: ‘Dat is je schrijfknobbel, krab hem open en laat de woorden stromen, ga die uitdaging over dat ene woord aan, laat je niet kennen, bedenk iets’.
Zo kritselt en kratselt ze rond in mijn hoofd, ze schuurt en schaaft aan de zinnen die ik van haar moet opschrijven. Als ik protesteer en een excuus zoek om haar niet van dienst te zijn, jammert ze meelijkwekkend en smeekt om mijn aandacht: ‘Dat strijkgoed ligt er morgen ook nog.’ Ze bespeelt me net zo lang dat ik toch weer achter de pc ga zitten en één en ander uitwerk van wat zij mij influistert. Ze goochelt met punten, komma’s en uitroeptekens, ze roept me toe: ‘schrijven is schrappen, kill your darlings’.
Volgende maand, graag een nieuwe WE-300.

zaterdag 29 november 2014

Een zakelijke map

vernietigen van
oud zakelijk verkeer geeft
ruimte in de kast

dinsdag 25 november 2014

Tegenstelling

Zwart-Wit
Opera Boedapest
foto ferrara

zondag 23 november 2014

Miet en Griet 23

Griet neemt de leiding

In de zandkuil van Miet en Griet hangt een sombere sfeer. Het droevige bericht dat Twan heeft overgebracht is de zusters niet in de kouwe kleren gaan zitten. Miet is aan het eind van haar emotionele krachten en ligt de meeste tijd in bed onder haar ingelijste racepakje.
Natuurlijk is het verdrietig dat het vlooiencircus samen met zijn artiesten zo triest aan zijn einde is gekomen, maar diep in haar hart is Griet er niet rouwig om dat voor haar zuster de weg naar een leven als motordiva is afgesloten. Griet kijkt wel uit dat ze zich daarover uitlaat. Voorlopig heeft Miet tijd nodig om te treuren om Luigi en haar carrière die niet van de grond is gekomen.
Griet doet haar best het Miet zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ze reddert de hele dag, kookt, maakt thee en houdt het zandkuiltje op orde. Kortom de rollen lijken omgedraaid. Terwijl Miet haar middagdutje doet neemt Griet met Twan de afgelopen avontuurlijke zomer door. Ze begint haar relaas met de reis op het houtvlot om de soep van Sjef Kokkel in IJmuiden te krijgen. Daarna volgt, op het cruiseschip, het casinoavontuur dat ze amper overleven. De vriendschap die ze met Twan sluiten en de uitjes die hij ze heeft bezorgd. ‘Het bezoek aan de kaasmarkt zal ik nooit vergeten’, zegt Griet. ‘En dat jouw Tante Wanda de moeite heeft genomen om ons te vertellen dat je zwaar gewond in de vogelopvang lag, heb ik erg gewaardeerd.’
Griet vervolgt haar opsomming met de louche praktijken in het kasje van Sjef en de bedreiging waar Miet getuige van is geweest. Maar het ergst van alles vindt ze de overheersende wens van Miet om naar de Zwarte Cross te gaan.
‘In wezen plukken we daar nog de zure druiven van. Als we niet in de caravan van Josje en Wim waren gestapt hadden we de zomer minder turbulent afgesloten.’

‘Als de hemel valt, valt er voor meeuwen niet meer te vliegen. Het heeft geen zin er op deze manier tegenaan te kijken. Het is gebeurd en jullie moeten zien daarmee in het reine te komen. Ga mee naar Texel om rustig te overwinteren, daar kun je ook aan de voet van een vuurtoren wonen.’

Griet veert op. ’Daar zeg je wat Twan, in het reine komen. Daar moeten we keihard aan werken de komende weken zodat we in 2015 een frisse start kunnen maken. Misschien wel goed om dat in een andere omgeving te doen. Ik heb het hier in Egmond wel even gehad.
Rust, reinheid en regelmaat, daar draait het deze winter om. Texel here we come,’
Twan gelooft zijn oren niet. Griet die de hakken niet in het zand zet, maar onverschrokken de leiding neemt, dat is de afgelopen maanden niet vertoond. Miet moet er wel beroerd aan toe zijn.  Alsof Griet zijn gedachten heeft geraden zegt ze. ’Miet heeft niets te willen, dit keer neem ik de belangrijke besluiten. Laat me weten wanneer je wilt afreizen, ik zal zorgen dat we klaar zijn voor vertrek.’

Vanmorgen is het trio afgevlogen naar Den Helder, waar Twan op de reling van de veerboot is neergestreken, dat scheelt vlieguren en kost minder energie.

Ze hebben er geen weet van, maar vanaf de kade zwaai ik ze uit. Voorlopig laat ik de dames tot rust komen. Ze hebben het verdiend.

Ik neem even M&G pauze, best lastig om telkens een nieuw avontuur te bedenken.

donderdag 20 november 2014

Dag Huis

Dag huis aan het kanaal waar ik geboren ben, je staat er nog steeds. Qua omvang aan de buitenkant zie je er nog hetzelfde uit met dat puntdakje, een klein raam aan de voorkant en de deur opzij. Binnen zal je zijn aangepast aan de eisen des tijds.
Ik heb vage herinneringen aan je of zijn het de verhalen die ik over je heb gehoord?

Dag huis in de nieuwe straat waar ik mijn prille jeugd doorbracht. Jij werd gebouwd tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. De straat bestond uit blokken met zeven woningen op een rij. Jij was nummer 7 en de laatste in de rij van het blok aan het begin van de straat.
De kamer was ingericht met moderne rotan stoeltjes en een ronde eettafel met vier stoelen in windsor stijl. De stoelen hadden een opengewerkt motief tussen de spijlen van de rugleuning, ze bleken oersterk. Je had een, voor die tijd, luxe granieten lavet met alleen koud stromend water. ’s Winters stond op vrijdagavond de zinken teil voor de wekelijkse badbeurt in de kamer voor de zwarte kachel.
Ik zat op jouw trap te huilen toen ik er één dag lagere school had opzitten.
Mijn moeder dacht dat ik weer eens protesteerde tegen het feit dat ik eerder naar bed moest dan mijn vier jaar oudere broer. Dit keer was er iets anders. Ik was bang dat ik niet zou overgaan, zo zwaar was me die eerste dag gevallen.
Je kunt niet meer vertellen over het bed waarin ik, geveld door geelzucht, als een prinses op de erwt voor het grote raam in de kamer lag. Ik sleet mijn dagen met een stapel Donald Ducks, Gouden Boekjes en mijn poppen. De kinderen uit de buurt kwamen voor het raam gedag zeggen. Ik genoot van alle aandacht.
Je bent verdwenen, jij en je soortgenoten voldeden niet meer. Je hele straat werd afgebroken en nu staan er weer nieuwe huizen op een rij, allemaal van alle gemakken voorzien.

Dag alleenstaand huis met je erker en het balkonnetje daarboven. Je grote zolderkamer waar ik visnetten ophing en als het koud was met sokken aan en kruik naar bed ging.
Je was eigendom van mijn oom en wij mochten er tegen een lage huurprijs in wonen. Dat was aardig van hem want mijn moeder moest van een klein loontje haar twee kinderen zien groot te brengen. In jou beleefde ik mijn puberteit.
De rotanstoeltjes stonden in jouw voorkamer waar we weinig kwamen omdat twee kolenkachels stoken veel te duur was. Daarbij haalde je aan die rotstoeltjes je nylonkousen open. In de achterkamer was het knus met de diepe fauteuils die we geërfd hadden.
Ze stonden bij de oude kachel die was mee verhuisd.  
Bij jou verschenen, als het vroor, de bloemen op de ramen en moesten we ’s avonds de waterleiding afsluiten om de volgende dag gewassen naar school te kunnen. De gasbel in Slochteren moest nog worden aangeboord, met  de gashaarden die toen kwamen waren we eindelijk verlost van het sjouwen met kolen en het ’s morgens opporren van het smeulende vuurtje.   
Aan de eettafel speelden we menig partijtje scrabble waarbij ik vaak aan de verliezende hand was. Op jouw stoep kreeg ik de eerste zoen van mijn eerste vriendje en zat ik te wachten tot ik werd binnengelaten, want de achterdeur zat al op slot. Ik had me niet aan het tijdstip van thuiskomen gehouden
Jouw uiterlijk herken ik nauwelijks nog. Toen mijn oudste neef wilde trouwen moest mijn moeder, die inmiddels samen met jou het rijk alleen had, het veld ruimen. Neef brak je van binnen bijna tot de grond toe af en ook je buitenkant werd grondig onder handen genomen.
Ik ben nooit naar je binnenste gaan kijken, ik vond neef toch al niet zo aardig en dat hij de oorzaak was van moeders gedwongen verhuizing, nam ik hem niet in dank af. Moeder dacht er anders over en achteraf begrijp ik het wel. Je was te groot en veel te bewerkelijk voor een vrouw alleen. Met hulp van haar broer kreeg moeder een ander huis toegewezen. Dat kon hij makkelijk regelen want hij was bestuurslid van een woningbouwvereniging. In het belang van zijn zoon moest iemand anders op de wachtlijst wijken.

Ach, warme comfortabele tussenwoning aan het plantsoen, met uitzicht op een vijver en een prachtige treurwilg. Een tuintje voor en achter, wat was moeder tevreden met je.
Eenmaal ingericht met het vertrouwde meubilair, gelukkig zonder de rotanstoeltjes, was het ook in jou goed toeven.
Ik woonde er wel niet, maar kwam graag een paar dagen ‘thuis’ als ik vrij was van mijn werk.
De oude eettafel bood zicht op een wild achtertuintje waar moeder de varens, de akelei en de digitalis rustig hun gang liet gaan. Ik verloor nog altijd de meeste potjes scrabble die we tot diep in de nacht speelden.
Aan jouw uiterlijk is niets veranderd de afgelopen jaren, helaas kreeg je een andere bewoner.

Schrijfcursus opdracht: beschrijf een voorval uit je leven en laat daarbij een huis, waar je hebt gewoond, een rol spelen. Ik koos voor bovenstaande opzet.

dinsdag 18 november 2014

Tegenstelling

Ja-Nee
foto ferrara

Verbinding verbroken

Alweer een week geleden dat ik voor het laatst een berichtje plaatste. De tijd gaat snel, helemaal als de router het ook nog eens begeeft. Pal voor het weekend natuurlijk.
Eerst denk je nog, geen ramp, er is meer in dit leven dan internet, bloggen en reageren. 
Het is weekend, een verjaardag te vieren, bezoek over de vloer, kortom druk genoeg met andere zaken 
Maar zo werkt het toch niet, want tussen de bedrijven door is het raar om niet even de mail te checken en niet te kunnen reageren bij medebloggers. Mijn wekelijkse bijdrage aan de tegenstelling kan ik niet kwijt, terwijl dat een vast maandagritueel is. Ik had het nooit verwacht, maar ik voel me afgesloten van een wereld waar ik onderdeel van ben geworden.
Ik sta aan de rand van de zandbak en kan niet meespelen. Vanmiddag wordt de nieuwe router afgeleverd en brengt echtgenoot de internetwereld weer op gang. Alles werkt als vanouds. 
Aan de slag!

dinsdag 11 november 2014

Sint Maarten

plaatje internet

Op
elf november
zak onaangeroerd snoepgoed
Sint Maarten is niet
meer

Tegenstelling

Woest-Kalm
in de buurt van Neustrelitz-Duitsland
foto ferrara

maandag 10 november 2014

Miet en Griet 22

Fatale afloop

Twan zet zijn verdrietige vrachtje af aan de voet van de vuurtoren. Hij wacht tot Miet in het zandkuiltje is verdwenen. Voor nu houdt zijn bemoeienis even op, de zusters moeten eerst maar met elkaar in het reine komen, hij zal morgen wel kijken hoe het ze vergaat. Twan zoekt zich een overnachtingsplekje op de boulevard. Terug naar de stad om Luigi de oren te wassen is geen optie, stel je voor dat de Italiaan spijt krijgt van zijn daden en het vuurtje bij Miet aanwakkert. Hij zou het niet op zijn geweten willen hebben. Nee, beter de situatie maar te laten zoals hij is. Komt tijd, komt raad.

In de zandkuil schuift Miet omzichtig naar haar zuster, die zwijgzaam aan tafel zit.
‘Kan ik het goedmaken, Griet? Ik wil niet dat deze affaire tussen ons in blijft staan. Ik zal tijd nodig hebben om de teleurstelling te verwerken, maar ik geloof wel dat jullie gelijk hebben. Het kan nooit iets worden tussen Luigi en mij. Ik moet daar zelf achterkomen, zo werken die dingen nou eenmaal.’

‘Miet, ik begrijp niet dat jij je hoofd zo op hol laat brengen, waar zit je verstand? Als het nou een aardige vent was geweest die het goed met je meende, had ik me er misschien wel bij kunnen neerleggen, maar zo ruw hij je omver stootte en geen poot naar je uitstak. Het was niet om aan te zien.’

‘Zout in de wonden, Griet daar help je me niet mee. Ik snap best dat je me niet meteen vergeeft, maar oprakelen heeft geen zin. Ik ga naar bed, morgen praten we verder. Ik ben doodmoe van alle emoties.’

Ondertussen speelt zich in de stad een ander drama af. Freek Ekster heeft het gehavende vlooiencircus op zijn rug gehesen en de drie artiesten hebben zich een plekje tussen zijn nekveren gezocht.  Door het gewicht van het circus moet hij een lange aanloop nemen om op te stijgen. Waarom Freek het betonnen rustbankje op het plein niet zag, zal eeuwig een raadsel blijven. Hij vliegt zich te pletter op de rugleuning en stort, inclusief zijn vracht, met een gebroken nek ter aarde. Ook zijn passagiers overleven de botsing niet.
Chiel, één van Twans maten, ziet het ongeluk gebeuren. Hij is er ook getuige van dat de heren van de gemeentereiniging kort daarna het voormalige kermisgebied tot in alle hoeken schoonspuiten. Freek wordt opgeveegd en verdwijnt zonder enig respect in hun vuilniswagentje. Geen laatste applaus, slechts een roemloos einde van het Achterhoekse vlooiencircus.
‘Ik ga maar vast naar De Vlaming’, mompelt Chiel. ‘Als Twan komt kan hij rechtsomkeert naar Egmond, iemand moet die dames daar vertellen wat er is gebeurd. Twan heeft zijn vlerken mooi vol aan dat stel.’

dinsdag 4 november 2014

Schaalvergroting

schaalvergroting leidt
niet altijd tot succesvol
ondernemerschap

Tegenstelling

Mild-Pittig
foto ferrara

zondag 2 november 2014

Miet en Griet 21

Liefde maakt blind

Twan en Griet vliegen zwijgend naar Egmond. Pas als ze aan de voet van de vuurtoren zitten raken ze in gesprek.
Griet deelt haar zorgen over het gedrag van Miet met de zeemeeuw. Zó kent ze haar zuster niet, die moet tot over haar oren verliefd zijn op Luigi. Ze lijkt alle schepen achter zich te willen verbranden om met haar Italiaan op tournee te kunnen gaan. 
Griet begrijpt er niets van.
‘Dat Miet van avontuur houdt en af en toe buiten de lijntjes wil opereren weten we zo onderhand wel, dat ze daar niet altijd open over is vergeef ik haar, maar zo ver als ze nu bereid is te gaan, wil er bij mij niet in. Zou ze aan die vingerplanten van Sjef gesnuffeld hebben? Zou ze het daarom niet helder meer zien?’
Twan gelooft zijn oren niet bij de suggestie van Griet. Hij schudt zijn kop. ‘Je kunt me veel wijs maken, maar Miet en hasj daar kan ik me niets bij voorstellen, daar acht ik haar veel te verstandig voor.’
‘Nou je ziet waar haar verstand zit op het ogenblik, in elk geval niet onder haar schedeldakje.
Volgens mij regeert daar Koning Onbenul. Doe me een lol Twan en ga terug naar de stad. Fred heeft wel beloofd een oogje in het zeil te houden, maar hij is geen haar beter dan de rest van dat vlooiencircus en Bertus heeft alleen belang bij de wederopbouw, die zit heus niet op Miet te wachten.’

In de stad is Bertus samen met zijn racers bezig het circus af te breken. Luigi, die tegen een stootje kan, lijkt weer helemaal de oude. Freek pikt in de kuip de hagelstenen stuk, in de hoop dat ze sneller zullen smelten. Miet zit in alle eenzaamheid bij de kassa.
Twan scharrelt voorzichtig in haar blikveld, als ze hem ziet stapt ze opgelucht op hem af.
‘Sorry, kerel dat ik zo tegen je tekeer ging. Freek heeft gelijk, je hebt mijn uitval niet verdiend. Blijven we vrienden? Hoe is het met Griet, is ze erg boos?’
Twan windt er geen doekjes om en doet eerlijk verslag van zijn gesprek met Griet.
‘Denkt ze echt dat ik aan de hasj heb gezeten? Kent ze me zo slecht?’
‘Eerlijk blijven Miet, je vertoont de laatste dagen gedrag dat zij en ik in geen geval begrijpen.’
Miet schuifelt ongemakkelijk heen en weer. ‘Luigi heeft nog geen woord tegen me gezegd. Hij schaamt zich natuurlijk voor zijn gedrag.’

‘Kom op Miet waar zit je zelfrespect, je gaat toch niets slaafs zitten wachten tot het meneer behaagt het woord tot je te richten? Hij had direct zijn excuses moeten maken, maar blijkbaar komt dat niet in hem op. Je moet hem laten zien dat je niet met je laat sollen, pas dan zal hij waardering voor je krijgen. Ga naar huis en laat die vlo in zijn sop gaar koken. Je kunt ongezien vertrekken. Ze zijn allemaal veel te druk met hun circus. Het klinkt hard, maar ze zijn jou al lang vergeten. Kijk of ze morgen de moeite nemen in Egmond langs te komen, Freek kent de weg dus zo moeilijk is het niet. Als ze niet opduiken doe je er verstandig aan Luigi en zijn circus zo snel mogelijk te vergeten.’

Diep in haar hart weet Miet dat Twan gelijk heeft, maar vertrekken voelt als een nederlaag. Aarzelend kruipt ze tussen zijn nekveren en de meeuw zet meteen de thuisvlucht in.
Hij cirkelt met opzet over de kuip. Bertus ziet ze gaan en zwaait vrolijk met een stuk tentzeil. Twan vermoedt dat hij niet rouwig is om Miets vertrek.
Zij huilt bittere tranen.

vrijdag 31 oktober 2014

OP en ROND de DEUR

een dagje Amsterdam
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

donderdag 30 oktober 2014

Lief Water

Ik zie je in de grachten van Amsterdam. Die grachten die overal op de wereld worden geroemd en geprezen. Ik heb meelij met je, wat zie je er op sommige plekken verwaarloosd uit.
Overal drijven er bootjes in je, de een nog lelijker dan de ander.
In sommigen ben je zelf ook maar gaan liggen en daar hebben de bladeren van de bomen dan weer plezier van. Wat ik het ergste voor je vind, is al het zwerfvuil. Flessen, plastic zakken, blikjes en wat de mens nog meer aan rotzooi zoal weggooit. Alleen de watervogels hebben plezier aan je, die trekken zich nergens iets van aan. Het late zonlicht laat gelukkig zien hoe mooi je kunt zijn, dat maakt veel goed.


foto's ferrara

dinsdag 28 oktober 2014

Tegenstelling

Hard-Zacht
Snoepwinkel in Tours-Frankrijk
foto ferrara

maandag 27 oktober 2014

Miet en Griet 20

Tweestrijd

‘Lekkere vent’, mompelt Twan. Hij zet zijn veren op als hij ziet dat Miet toenadering zoekt. Luigi stoot zijn vriendin met zoveel kracht van zich af dat ze onderste boven op haar schild valt.
Twan haalt uit met zijn rechter vlerk en Luigi gaat voor een tijdje gestrekt onder het gescheurde tentzeil. Bertus komt door het geweld tot bezinning en roept de meeuw tot de orde. ‘Ben je gek geworden, mijn werknemer buiten werking stellen, waar bemoei jij je mee?’

‘Ik kom op voor mijn vriendin die door haar gefrustreerde vlam onderuit is gehaald.’
Dan pas ziet Bertus dat Miet er wel erg ongelukkig bijligt. Hij helpt haar overeind en wrijft over haar gekraste schild. Zo te zien is het nog helemaal heel. Hij overziet het slagveld en besluit de show op deze kermis voor gezien te houden. Eerst de gemoederen tot bedaren zien te brengen. Die beide meiden terug naar hun zandkuil lijkt hem een eerste vereiste.
Miet zit in tranen en diep teleurgesteld naast de bewusteloze Luigi. Ze strijkt over zijn kopje, dat nu heel wat vrediger toont. Twan komt naast haar zitten. ‘Miet, kom mee naar huis, laat dit hele gebeuren goed op je inwerken. Je hebt gezien hoe die knakker kan zijn als het hem tegenzit, sommige van die motormuizen zijn echt van het agressieve soort, daar kun je maar beter bij uit de buurt blijven.’

De goed bedoelde woorden van Twan pakken totaal verkeerd uit. Ze maken Miet razend.
‘Oh ja, hoe weet jij dat nou, je kent Luigi niet eens, je staat wel erg snel met je oordeel klaar. Vlieg op man, breng mijn zuster naar Egmond, maar laat mij met rust. Ik ga hier pas vandaan als ik met hem in het reine ben en als hij dat wil voeg ik me bij het circus.
Bertus heeft gelijk. Waar bemoei jij je mee?’
Freek Ekster, niet vies van een relletje, mengt zich in de discussie. ‘Ik zou maar een beetje dimmen Miet, ik geloof niet dat deze meeuw zo’n uitval verdient. Hij is in alles jullie steun en toeverlaat, het kan zo gek niet gaan of hij vliegt af en aan. Ik zou zijn bezorgdheid niet onderschatten. Het is niet de eerste keer dat Luigi zo uit zijn dak gaat.’

Césare, die zich na de schop van zijn broer uit de voeten heeft gemaakt en op inspectie langs de steile wand is gegaan, klimt uit de kuip. Hij ziet zijn broer op de grond liggen en hoort de laatste woorden van Freek.
‘Krijg nou wat, Luigi uitgeschakeld, dat overkomt hem niet vaak. Meestal is hij sneller dan zijn tegenstander. Wie heeft van hem gewonnen?’

‘Er zijn alleen verliezers, met je broer op kop. Die ligt vast iedereen bij de neus te nemen en luistert mee wat hier gezegd wordt. Ik ben wel klaar met dit theater. Twan wil je mij naar Egmond brengen? Ik neem aan dat Miet hier blijft om puin te ruimen.’
Met een blik vol minachting op haar zus wandelt Griet met opgeheven hoofd het terrein af.
Twan twijfelt wat hij zal doen. Diep in zijn hart is hij met Griet eens, maar Miet hier in haar eentje achterlaten durft hij ook niet.
Freek ziet zijn aarzeling. ‘Breng haar maar naar huis, ik hou samen met Bertus wel een oogje op Miet. Wie weet breng ik haar vanavond nog wel naar Egmond.’
En zo gebeurt het dat Twan alleen met Griet tussen zijn vleugels naar de kust terugvliegt.

dinsdag 21 oktober 2014

Tegenstelling

Licht en Donker
Karmozijn 
foto ferrara

zondag 19 oktober 2014

Miet en Griet 19

Zwaar Weer


Het kost Miet veel overredingskracht haar zus zo ver te krijgen mee te gaan naar het vlooiencircus. Griet begrijpt dat Luigi hen de rest van hun leven blijft achtervolgen als Miet geen poging heeft gedaan haar hart te volgen. Natuurlijk hoopt Griet op een teleurstelling want dat geeft rust in de zandkuil. Ze weet dat ze niet zonder Miet kan, maar rondtrekken langs festiviteiten als vijfde wiel aan de wagen lijkt haar geen ideaal bestaan. Het bezoek aan de Ontzetreceptie en een overnachting in de stad zijn grote stappen, maar noodzakelijk voor de verhouding tussen de zussen.

Twan zorgt zoals gewoonlijk voor het vervoer. Dit keer inclusief het roze glitterpakje van Miet, dat ze behoedzaam tussen zijn nekveren vouwt.
‘Laten we niet treuzelen er is slecht weer op komst’, zegt Twan. ‘Als ik een beetje snelheid maak zijn we net voor de bui over.’
Maar de weergoden beslissen anders er breekt tijdens de vlucht een noodweer los. Lichtflitsen volgen elkaar in snel tempo op, de donder rolt met luid geweld af en aan en om de ramp compleet te maken vallen er forse hagelstenen. Griet gilt van angst. Doorvliegen is onverantwoord. Twan besluit te schuilen onder de overkapping van de wielerbaan. Daar wacht het trio op betere tijden.
Griet heeft spijt van de escapade. Je leven een beetje in de waagschaal stellen voor zo’n domme Italiaan, wat zijn ze diep gezonken. Ook Miet is er niet vrolijker op geworden, haar pakje heeft schade opgelopen. Ze vraagt zich af hoe dat morgen tijdens de voorstelling moet. In haar blootje op de schouders van Luigi … hij zal het vast vermakelijk vinden.

Als ze eindelijk bij de receptie arriveren, zit Freek Ekster ze buiten op te wachten.
‘Jullie kunnen beter meteen doorvliegen naar het kermisterrein. Bertus kan alle hulp gebruiken.  Het vlooiencircus heeft forse hagelschade opgelopen, het is de vraag of de show wel kan doorgaan.’
Griet’s hart veert op, hoewel ze net nog doodsangsten heeft uitgestaan, is ze nu de weergoden bijna dankbaar. Wat haar betreft is de schade aan die tent onherstelbaar.
Het vlooiencircus ligt er triest bij. Het tentdak is gescheurd en in de kuip liggen dikke hagelstenen die eerst moeten smelten, met gevolg dat de kuip vol water komt te staan, dat ze nooit op tijd krijgen weggehoosd. Bertus staat er verslagen bij, hij weet niet waar hij moet beginnen.
Luigi loopt stampvoetend rond en vloekt alle Italiaanse diavolo’s bij elkaar. Miet heeft hem nog nooit zo gezien. Ze schrikt van zijn boosaardige uitstraling. Césare probeert zijn broer te kalmeren, maar moet dat met een schop voor een van zijn schenen bekopen. Opnieuw maakt Griet’s hart een sprongetje. Een agressieve Luigi, dat is nog eens koren op haar molentje.

dinsdag 14 oktober 2014

Beter Wonen

‘Allemachtig Charles, ons hele pand staat in de hens. Er is geen redden aan, de hele boel brandt tot de grond toe af. Gelukkig staan alle huurders op straat toe te kijken dat betekent dat iedereen tijdig het gebouw heeft verlaten.
Enkel materiële schade, op zich vervelend genoeg, maar slachtoffers zijn er goddank niet te betreuren. Nou ja, behalve wij dan, de huiseigenaren. Jij moest zonodig HBO- en MBO-studenten binnenhalen. Snel veel geld verdienen, dat werd je motto. Die lui gebruiken echt minder hun verstand, dat zie je nu maar. Er heeft er vast een het gas laten branden of het strijkijzer aan laten staan, als ze dat al gebruiken. Ik zeg het je, onverantwoord gedrag. Natuurlijk begrijp ik dat de oorzaak van deze vlammenzee nog moet worden uitgezocht en dat de elektrische bedrading te wensen overliet. Best kans dat kortsluiting de oorzaak is van dit drama, dan is het laatste woord bij de verzekering nog niet gesproken.
Ik heb je nog zo gewaarschuwd toen je besloot niet meer aan echte studenten te verhuren.
Ik mis het soort huurder dat we vroeger hadden, types als Hans Wiegel, blauwe blazer, grijze broek, ik bedoel de student met rijke ouders, lui met klasse en stijl.
Ik weet wel dat eindeloos studeren is afgeschaft, maar die ouders waren betrouwbaar, betaalden op tijd de huur en wisten hoe het hoorde. Nee, ik ben niet vergeten dat bij die jongelui de drank rijkelijk vloeide en dat de politie wegens geluidshinder regelmatig op de stoep stond.
Maar we hadden er een mooi inkomen van en konden er ruim van leven, het ontbrak ons aan niets. Dat moeten we nu weer zien op te bouwen, als de verzekering de schade dekt tenminste. Van die bedrading is niets over dus daar komen ze vast niet achter.’

WE-300 http://platoonline.wordpress.com/
thema kwaliteit in het stuk van 300 woorden mag het woord kwaliteit niet gebruikt worden.

Tegenstelling

Klein-Groot
Grein-Oostenrijk
foto ferrara


zaterdag 11 oktober 2014

Gerijpt

gesluierde blik
nog onvoldoende gerijpt
staar op de lenzen

dinsdag 7 oktober 2014

Miet en Griet 18

Roze Wolk

Miet maakt met Bertus een wandeling op het strand. Voor een Achterhoeker is de zee altijd een trekpleister, om van de lading zand maar niet te spreken.
Miet mijmert: ‘Ik zou dolgraag weer optreden met Luigi. Elke dag denk ik terug aan die stunt op de steile wand. Griet heeft geen idee hoe ik aan dat werk verslingerd ben geraakt.’
‘Weet je zeker dat het je om de motoren gaat? Heeft het niet te maken met Luigi? Ik denk dat Griet wel gelijk heeft, dat hij je het hoofd op hol heeft gebracht. ’t Is een aardige vlo, maar echt betrouwbaar met vrouwen is hij niet. Ik zou je graag opnemen in mijn stuntteam, maar ik moet wel zeker weten dat ik geen gezeur krijg. Liefdesverdriet en daardoor meer risico op de steile wand kan ik niet gebruiken. Ga mee naar Alkmaar, kijk wat het met je doet als je de Italianen terugziet en neem dan pas een besluit. Als je ervoor gaat komen er nog genoeg problemen, want Griet zal je dat niet in dank afnemen.’

Freek Ekster is inmiddels uitgeblazen en heeft zich ook op het strand begeven. Voor hem hoeft al dat water niet en hij spoort Bertus aan tot vertrek. Miet besluit mee te gaan en laat Griet onwetend achter.
Terwijl Luigi en Césare hun proefrondjes draaien staat Miet opgewonden toe te kijken.
Kijk dat stuk in zijn zwarte leren pak strak op zijn motor zitten, op die schouders wil elke vlo wel staan. Bertus ziet het aan en denkt er het zijne van. Deze minikermis zou wel eens grote gevolgen kunnen hebben, zowel voor zijn circus als voor zijn nichten.
Césare ziet Miet het eerst, hij wijst Luigi op de toeschouwster boven aan de wand.

Breed grijnzend sluit hij Miet in zijn pootjes. ‘Amore mio, wat goed jou weer te zien. Ik heb je gemist.’
‘Ik geloof er geen barst van’, zegt Bertus  ‘Beetje voorzichtig met haar, ze is niks gewend.’
Césare neemt het voor Luigi op.’Echt Bertus, ze is hem meer onder het schild gaan zitten dan hem lief is. Sinds de Zwarte Cross is hij een stuk rustiger geworden.’
Bertus weet niet of hij blij moet zijn met deze ontwikkeling, het gaat hem allemaal veel te snel. Alkmaar’s Ontzet, zou wel eens een ontzettend drama kunnen worden.
Kijk die twee tortelvlooien daar nou zitten.
Miet heeft Luigi al snel opgebiecht dat ze Griet in een pestbui heeft achter gelaten en dat Bertus met zijn stuntteam daar de oorzaak van is. Luigi besluit voorzichtig te laveren. Wil hij Miet voor zich winnen, dan zal hij eerst met Griet in het reine moeten komen.
‘Ga morgen samen met ons mee naar de Ontzetreceptie. Alle burgers van de stad en de medewerkers aan de activiteiten zijn daar op de borrel genodigd.  Je zal zien dat Griet daarvan in een betere stemming raakt. Daar hebben we allemaal belang bij of vergis ik me?’
Luigi strijkt Miet over haar schildje, die zich dat gelukzalig laat aanleunen.
Bertus maakt een eind aan het geflikflooi van zijn stuntman door Miet aan haar zuster in Egmond te herinneren. ‘Ga naar huis, praat met Griet en slaap er een nacht over. Freek brengt je wel.’
‘Laat Freek mij maar afzetten bij de Vlaming. Onze vriend Twan Zeemeeuw fladdert daar vast rond. Beter dat hij mij naar huis brengt. Hij kent Griet goed en ik kan hem onderweg om raad vragen. Hij wil ons ook wel naar die receptie vliegen, jullie zien vanzelf of we daar opdraven.
Voorlopig wacht me een zware missie, want ik heb mijn keus gemaakt.’

Van schrik vliegt Twan zich onderweg bijna te pletter als Miet hem uit de doeken doet wat er allemaal is gebeurd. Als ze hem vertelt dat ze van plan is in elk geval in Alkmaar te gaan stunten, gaat hij vol in de remmen boven een kaal bollenveld.

‘Nou begrijp ik hoe dat zit met Luigi. Ik heb nog geen gelegenheid gehad daar naar te vragen, maar het is me duidelijk. Jij bent gewoon straal verliefd, zit op een roze wolk en zal hoe dan ook in dat roze pakje op zijn schouders eindigen. Misschien wel voor altijd en nu wil jij natuurlijk dat ik je help Griet over de streep te trekken om weer aan de kassa van dat circus te gaan zitten, zodat jullie toch samen blijven. Denk je dat die Luigi Griet op de koop toe neemt?
Italianen zijn wel familiemensen, dat scheelt. Maar Griet, wat vindt Griet, wil zij jou delen met een man? Ik vrees het ergste voor je. Als ik je zo zie stralen geloof ik zelfs dat je bereid bent Griet aan haar lot over te laten. Is het echt zo erg met je, Miet? Is Luigi dat waard?’

‘Dat weet ik nog niet, daarom wil ik graag meedoen, anders blijf ik voor de rest van mijn leven met die vraag zitten, begrijp je dat? Als ik nou Griet eerst meekrijg naar dat feestje, dan kan ze de sfeer weer een beetje proeven. Wie weet brengt haar dat op andere gedachten.’

‘Daar wil ik wel aan meewerken. Ik vlieg jullie morgen naar de stad. Scoor je wel een bitterballetje voor me. Die zijn van een beroemde bakker.’

Het stel zet de vlucht naar Egmond voort, waar Miet met lood aan de pootjes hun zandkuiltje opzoekt.
Griet zit achter het Egmonder Sufferdje en zwijgt . . .
  

Tegenstelling


Oppervlakte-Diepte
kerkvloer in Padua
foto ferrara

donderdag 2 oktober 2014

Miet en Griet 17

Miet en Griet hebben bezoek

Vanmorgen stapt, onaangekondigd, neef Bertus uit Lichtenvoorde het zandkuiltje van zijn nichten binnen. De dames zitten net aan het ontbijt. Griet laat van schrik bijna het theepotje uit haar pootjes vallen. ‘Hoe kom jij zo opeens uit lucht vallen?’

‘Zeg dat wel, ik ben net gedropt door Freek Ekster. Hij zit buiten uit te hijgen, want Egmond is vanuit de Achterhoek toch een verrekt eind vliegen. Voorlopig heeft ie alle tijd om bij te komen want ik heb binnenkort een klus hier in de buurt. Eigenlijk zoek ik een paar dagen onderdak en ik vraag me af of jullie een zandkuiltje voor me weten.’

Miet haar breintje draait op volle toeren. Bertus, werk in de buurt, zouden Luigi en Césare ook in aantocht zijn? Haar hart maakt stiekem een sprongetje. Niet al te enthousiast reageren nu, want dat maakt Griet subiet achterdochtig. ‘Vertel eerst eens wat over die klus, heeft het met je vlooiencircus te maken? En waar is in de buurt?

‘Binnenkort viert Alkmaar zijn Ontzetfeest. De burgers daar blijven maar vieren dat ze in 1573 de Spanjaarden van de stadswallen mepten. Ze noemen dat ‘Van Alkmaar de Victorie’
Weten jullie dat er in Nederland maar drie steden zijn waar ze een ontzetviering hebben?
In Groningen vieren ze in augustus dat Bommen Berend, de bisschop van Munster, de stad niet wist te bezetten. En in Leiden verlieten de Spanjaarden de stad omdat ze natte voeten kregen, vanwege het feit dat de geuzen de dijken hadden doorgestoken.’

Griet’s achterdocht is door Bertus’ aanloop gewekt. ‘Bertus, je bent welkom, maar je bent vast niet alleen komen aanvliegen om ons geschiedenisles te geven en onderdak te vinden.’

‘Ik kom voor de historische kinderkermis die opgezet wordt in de stad. Daar mag een vlooiencircus niet ontbreken. Hebben jullie geen zin om mee te doen? In Lichtenvoorde was Miet’s optreden een groot succes.’

‘Zie je wel er steekt meer achter je bezoek. Ik vertik het. Ik ga niet nog een keer aan de kassa van jouw circus zitten. Laat Freek dat maar doen en van Miet neem ik aan dat ze zich nooit meer in dat ordinaire roze pakje hijst. Kijk nou, haar schildje glimt nu al bij het idee dat ze op de schouders van een motorvlo kan staan. Voor de rest van haar leven bedorven door dat idiote gedoe op de Zwarte Cross. Nog even en je komt met die twee gladde Italianen op de proppen. Denk maar niet dat ik voor dat stel een kuil uitdiep. Miet maakt er vast geen bezwaar tegen, Luigi heeft haar flink het hoofd op hol gebracht. We hebben daar pas nog onenigheid over gehad. Ik zit niet op die George Clooney onder de zandvlooien zit te wachten.’

‘Eerlijk gezegd zitten mijn maten al in Alkmaar om de handel op te bouwen. Ze verheugen zich enorm op een weerzien met jullie.’

‘Lak aan weerzien, ik zet mijn hakjes in het zand en werk nergens aan mee.’
Met een klap zet Griet het theepotje op tafel om haar woorden kracht bij te zetten.
In de zandkuil valt een ijzige stilte. De toon is gezet.

dinsdag 30 september 2014

Op en Rond de Deur

Week van de Smaak
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Tegenstelling

Vergroten-Verkleinen
Uithangteken in Salzburg
foto ferrara

maandag 29 september 2014

Herfst

Vandaag is voor mij de herfst echt begonnen.
Natuurlijk zeggen paddenstoelen en vallende bladeren ons dat de zomer voorbij is.
Maar sinds vanochtend komt er uit de lindeboom op het pleintje in onze straat een luid gekwetter. De spreeuwen uit Scandinavië hebben, op weg naar warmer oorden, voor hun tussenstop de boom gekraakt.
Ieder jaar strijken ze neer en bezorgen de kauwtjes, vaste bewoners van de boom, een paar onrustige dagen. Zij zitten een boompje verder te mopperen op die gasten op doorreis.

foto internet

donderdag 25 september 2014

Miet en Griet 16

Miet en Griet vieren een overwinning

Vandaag worden de zusters in alle vroegte gewekt door Twan die, luid snaterend en opgewonden, voor hun zandkuil heen en weer stapt. Gealarmeerd storten ze zich naar buiten. Ze begrijpen er niets van. Twan is gisteren nog geweest en toen was hij zo rustig als een meeuw kan zijn. Er moet iets ernstigs aan de hand zijn.
Twan houdt een stuk krant in zijn snavel en dropt het aan de pootjes van Miet en Griet.
‘Lezen’, gebiedt hij.
Miet en Griet zien een foto van Twan met daarboven de kop:
    ‘Geen steun voor meeuwenplan’
Het college van B&W in Alkmaar is van mening dat het plan om meeuwen hun beschermde status te ontnemen niet kan worden gesteund. De gemeente heeft voldoende maatregelen genomen om het leven van de meeuwen zuur te maken.


‘Ha, ons kamerlid trekt aan het kortste eind. Ze weten er daar in Alkmaar niets van, maar wij hebben er toch maar mooi aan meegewerkt.’ 
‘Mijn idee’, zegt Twan. ‘Ik kom jullie halen voor een feestontbijt. We gaan de overwinning vieren. Op naar de stad waar, ondanks alle maatregelen, nog altijd veel te snaaien valt. Er zullen altijd burgers blijven die het met adviezen en verzoeken, wat betreft afval, niet zo nauw nemen en daar hebben wij meeuwen mooi gemak van.
We beginnen bij de Mac en dan vliegen we door naar de Hema voor een heerlijk restje tompouce. Daarna laat ik de VVD-er nog even een poepje ruiken en flats zijn stoep lekker onder. Het meeuwenleven is weer helemaal de moeite waard. Opstappen meiden, we gaan.’

woensdag 24 september 2014

Herfst

ruisend valt regen
uit de loodgrijze hemel
zomer neemt de vlucht

dinsdag 23 september 2014

Tegenstelling

Afwisselend-Eentonig
Veurne-België
foto ferrara

donderdag 18 september 2014

Markus en het balletje

Schrijfveer: Dier te water
Dit verhaal heeft in 2012 al op mijn blog gestaan.
Toen als schrijfveer met de titel Drama.
Dit is een herschreven versie.


Onze nicht Floor heeft een hondje, een hypernerveuze dwergpincher met de naam Markus.
Als hij niet vrij rondloopt, is zijn verblijf een houten theekist waar hij met venijnige kraaloogjes tussen de planken door gluurt.
Mijn broer, nicht en ik, kunnen mijn tante niet méér op de kast krijgen door een vals gezang aan te heffen. Markus kan daar absoluut niet tegen en joelt ons en haar luidruchtig de oren van het hoofd.

Op een dag besluiten we met zijn drieën Markus, naast zijn zangkwaliteiten, de beginselen van het apporteren bij te brengen. Floor heeft daarvoor een oude kaatsbal geofferd. Ze gooit het balletje met een ferme zwaai van zich af en Markus rent er enthousiast achter aan. Voor wij er erg in hebben stuitert de bal het kanaal in, juist op de splitsing waar twee kanalen samenkomen. Domme Markus springt er achteraan en komt tot de ontdekking dat hij geen grond meer onder de pootjes heeft. Voor het hondje strekt zich een enorme plas uit. Markus zwemt zich een slag in de rondte en raakt al keffend totaal van streek. Zijn bazin ook. Staand op de walkant jammert Floor het halve dorp bij elkaar.
De publieke belangstelling langs het kanaal neemt snel toe. Geruchten over hondsdolheid doen meteen de ronde. Wij weten wel beter, maar durven door de opwinding en het vele publiek, niet te zeggen hoe Markus te water is geraakt.
Aan de overkant staat een buurtbewoner het drama aan te zien. Een oom van ons staat naast hem met een jutezak in zijn handen. Na spannende minuten, die uren lijken te duren, bereikt dappere Markus met het schuim op zijn bek de overkant.
De buurman stapt pardoes te water, grijpt het hondje in zijn nekvel en deponeert hem met een grote zwaai in de zak. Oom voert Markus af naar de dierenarts. De toeschouwers gaan uiteen en wij vergezellen ons nichtje, dat nog steeds luidkeels jammert, naar huis.

Daar biechten we op hoe de duik van Markus tot stand is gekomen en dat het met die hondsdolheid dus wel zal meevallen. Het heeft geen zin. Tante is razend en veegt ons flink de kast uit. ‘Stelletje klungels, er is met jullie altijd wat te zeuren. Wie bedenkt zoiets stoms, zeker weer een streek van jou Hans, zo’n klein hondje aan de kanaalkant laten spelen, was de stoep niet breed genoeg?’
Floor is zo van de kaart dat ze niet in staat is om ons te verdedigen, laat staan dat ze haar rol in het gebeuren kan vertellen. Ze kijkt wel uit dat ze haar woedende moeder tegenspreekt.
Uiteindelijk wordt Markus, nabibberend van de zwempartij, thuis afgeleverd. Nichtje blij, wij blij.
Hoewel … om ons schuldgevoel aan te wakkeren doet oom ook nog een verwijtende duit in het zakje.
Stel je voor dat Markus was verdronken en onze nicht zonder hondje verder had moeten leven, hoe hadden we gedacht dat goed te maken? We kijken schuldbewust naar Floor die is uitgejammerd en met Markus op schoot zit. Zijn kraaloogjes kijken venijnig van onder een handdoek de keuken in.
Zij zwijgt in alle talen en laat ons voor het gebeuren opdraaien. Dat ze niet te hulp schiet, zit mijn broer en mij niet lekker. Tussen haar en ons is dat een lange tijd blijven zweven.
En Markus? Markus heeft nooit leren apporteren.

woensdag 17 september 2014

Miet en Griet 15

Prinsjesdag

Miet en Griet hebben op aanraden van Twan in Madurodam overnacht. Ze hebben daar kunnen bekijken hoe het er op het Binnenhof echt uitziet.
De zusters zijn vandaag op tijd vertrokken. Twan vliegt de route die de Gouden Koets zal volgen en hij belooft dat hij op de terugweg boven de koets zal vliegen. Zo kunnen ze goed zien wie er allemaal meerijden en marcheren, want de rijtour gaat gepaard met veel militair vertoon.
Twan dumpt zijn vrachtje op de rode loper voor de ridderzaal en de zandvlooien nemen binnen hun plaatsen in. Als de hooggeplaatste gasten verschijnen, zien ze meteen dat de wraakactie een makkie gaat worden.

’En wij maar denken dat al die lui in jacquet moeten opdraven. Blijkbaar is dat protocol aangepast, want veel kamerleden zijn in kostuum, wel van goede snit. Maatpakken zullen we maar zeggen. Wij kunnen ons slachtoffer eenvoudig de maat nemen en hoeven niet langs een vest te wurmen. Via de stropdas zo de kraag in, gif afzetten en als hij onrustig begint te worden horen we de troonrede vanaf zijn revers aan. Zie je dat, de Minister van Buitenlandse Zaken heeft een knalblauwe stropdas om, steekt lekker af bij al die andere grijze muizen. Minister Blah,Blah, kijkt niet vrolijk, die ligt behoorlijk onder vuur van een aantal oudgedienden. Hij gaat het nog lastig krijgen de komende weken.’

‘Griet, vergeet je niet waarvoor we hier zijn. Je lijkt wel een verslaggever van RTL-Boulevard, nog even en je doet verslag van de hoedjes die hier te zien zijn. Ha, daar is ons kamerlid. Kijk uit dat ie niet bovenop je gaat zitten. Spring op zijn broek, als hij eenmaal zit klimmen we naar boven. Vanuit zijn overhemd kunnen we de boel mooi overzien. Zo dat gaat vlot, zit je goed? Ik stel voor dat we bij de eerste woorden van de Koning het klusje klaren. Zodra de VVD-er jeuk krijgt en ons in de verdrukking dreigt te helpen, wegwezen naar de buitenkant van zijn pak.’

‘Leden der Staten Generaal’ …
‘Nu’, sist Miet. De zusters spuiten hun giftige goedje in de nek van Twan zijn belager en het duurt niet lang voor zijn wijsvinger aan binnenkant van zijn kraag verschijnt.
Het VVD kamerlid beleeft een benauwd uurtje. Hij kan geen kant op met zijn jeuk en hij heeft geen idee waar dat zo plotseling vandaan komt.  Hij zal blij zijn als hij op zijn kamer kan kijken wat er aan de hand is. Helaas zal de man nooit weten dat het zandvlooien waren en niet het label in zijn nieuwe overhemd.
Miet en Griet vergapen zich ondertussen aan de Koningin die voor haar doen nogal stijfjes op de troon zit. Nou ja, straks mag ze weer breed lachen en uitbundig zwaaien.
Jammer dat Twan dit niet kan meemaken. Tenslotte is het allemaal met hem begonnen.

‘Leve de Koning, Hoera, Hoera, Hoera.’  Buiten horen ze een meeuw luid schateren.
Voor Miet en Griet is het tijd zich uit de voeten te maken. De commissie van in-en uitgeleide heeft geen idee van de ongenode gasten.
Twan zit op het dakje boven de rode loper op de zusters te wachten. Als de Koning en Koningin het vaandel groeten pikt hij de zussen op en vliegt met ze naar het Mauritshuis. 
Betere plek is er niet om de begeleiding van de Gouden Koets te beginnen.
Missie geslaagd!

foto internet

dinsdag 16 september 2014

Tegenstelling

Vierkant-Rond
Leerdam
foto ferrara

vrijdag 12 september 2014

Weeffoutje

‘Hè, hè, ik ben klaar. Even uithangen. Wat een klus. Vooral de draden die voor bevestiging van mijn behuizing moeten zorgen zijn lastig aan te brengen. De punten liggen ver uit elkaar.
Maar ik ben dik tevreden, ik kan naar alle kanten uitkijken, zelfs in de keuken achter me.
Daar gebeurt overdag niet veel, vandaag staat er een flinke afwas op het aanrecht die nog gedaan moet worden. Nou ja, is mijn zaak niet. Oeps mijn huis trilt hevig. Er staat een flinke wind, ik waai bijna van mijn plekje. Misschien doe ik er verstandig aan wat extra draden te spannen, want als de boel loslaat, heb ik meer werk. Tussen een paar rolbakken en de waslijn is plaats genoeg voor meer bedrading en die lijn naar de vensterbank kan ook nog versteviging gebruiken. Nee, de wind zal op mijn web geen vat krijgen. Hup, nog een eindje zakken aan die draad uit mijn achterlijf, beetje wiegen en plakken met dat uiteinde.
Kobus voor al uw weefdraden, daar kunnen de collega’s om me heen nog wat van leren.
De buurman heeft zijn basisdraden vastgemaakt aan de restanten in een bloembak, niet zo slim, want die hebben hun langste tijd gehad.
Wat staat dat vrouwmens achter het keukenraam nou te gluren en nee te schudden.
Ze beweegt haar mond, maar ik versta geen mensentaal. Waar bemoeit ze zich mee, laat ze haar eigen bonen doppen, te beginnen bij die afwas. Ze gaat aardappelen schillen, daar raakt het aanrecht niet leger van. Wat doet ze nu, ze komt naar buiten. Hé, mens kijk uit wat je doet. Laat dat, afblijven, niet aan die groene bak komen, dat is mijn domein. Krijg nou wat, mijn hele vangnet hangt uit het lood, alle moeite voor niets geweest. Kan ik opnieuw beginnen.
Mevrouw wordt bedankt!’

WE- 300 zie http://platoonline.wordpress.com/
thema renoveren in het stuk van 300 woorden mag het woord renoveren niet worden gebruikt.

dinsdag 9 september 2014

Miet en Griet 14

Miet en Griet verhuizen

‘Heb je al bedacht op welke plek je wilt overwinteren, Griet?
Jan de Kwaker is bijna klaar met het afbreken van zijn strandhuisje. We kunnen meegaan naar de winteropslag, maar dan komen we ergens buiten het dorp in een afgedankte bollenschuur te recht en daar voel ik persoonlijk niets voor. Als het aan mij ligt blijven we in de buurt van de centrale strandopgang, daar valt doorgaans meer te beleven. Weer of geen weer er zit altijd wel een stel Egmonders op het bankje te ouwenelen en zo blijven we op de hoogte van alle wel en wee in het dorp.
Ik stel voor dat we een kuiltje aan de voet van de vuurtoren zoeken, zitten we hoger dan de boulevard en uit de wind. Zelfs de najaarsstormen zijn daar goed te verduren.
Vorig jaar is het ons aan de boulevard in de buurt van die verwarmde, overdekte terrassen toch niet zo goed bevallen. Weet je nog hoe we bijna zijn opgeveegd door een overijverige schoonmaker, nadat het duinzand hoog tegen de drempel was opgewaaid.
Voor Twan is het ook prettiger ons daar te bezoeken, het is er zo natuurlijk dat zelfs een meeuw niet opvalt.’

‘Je hebt het duidelijk alweer uitgedokterd en dit keer vind ik het prima. 
We overwinteren aan de voet van de Jan van Speijk. Morgen verkassen, dan zijn we op de plek als Twan op zijn woensdagvlucht Egmond aandoet. Trouwens wordt het niet tijd na te denken over die trip naar Den Haag. We hebben nog een week om ons voor te bereiden, we moeten woensdag met Twan overleggen hoe hij die wraakactie denkt te realiseren.
Brengt hij ons naar Den Haag of reizen we met het kamerlid mee, dat laatste wordt dan nog een hele puzzel. Gaat die man met de trein? Heeft hij het jacquet dan al aan? Mij lijkt dat geen dracht om in te reizen. Ik denk dat we beter een dag eerder in Den Haag kunnen arriveren om ons te oriënteren in de ridderzaal. Ik wil weten in welk vak we moeten zijn. 
Stel je voor dat we de verkeerde te grazen nemen. Hoewel, ik zou Minister Bla, Bla van Justitie en Veiligheid, die doet alsof heel Nederland nog op de kleuterschool zit, gerust een week jeuk willen bezorgen, samen met zijn assistent staatsecretaris. En dat vriendelijke vrouwtje achter haar antieke rollator, zou ook een toontje lager mogen zingen.’

‘Griet zo ken ik je niet, je blijft wel in je rol van valse zandvlo, straks ga je het hele kabinet nog te lijf.
Als je maar van die aardige man van Buitenlandse Zaken afblijft, die heeft deze zomer zwaar en knap werk verzet. Petje af.
We zouden naar Den Haag om Twan zijn vijand een lesje te leren, laten we het daar nou maar bij laten.’

‘Ja, en jij lijkt erg mild geworden nadat je die wietplantage niet kon doorzetten.
Oeps er valt zand in mijn ogen. Jan de Kwaker begint te breken aan de vlonder, ons kuiltje staat op instorten. Kom Miet, we vertrekken vandaag nog.
Op naar de winterresidence Jan van Speijk.’

Tegenstelling

Gevaarlijk-Veilig
foto ferrara

zaterdag 6 september 2014

Op en Rond de Deur

Haakt aan bij de week van het schrijven 6 t/m 14 septemer
Thema: Schrijven is lezen
klik voor het blog op het deurklinkje rechts op de pagina

donderdag 4 september 2014

Miet en Griet 13

Miet zaait onrust

In de loop van de week ontvouwt Miet haar plan. Het is geniaal, maar voor het kamerlid niet zonder gevaar. Griet is het er dan ook niet mee eens. Miet heeft bedacht een paar kleine omstreden vingerplanten van Sjef Kokkel te rooien en die af te werpen in de tuin van de VVD-er. Natuurlijk is het de bedoeling dat die dingen daar wortelen en uitgroeien tot prachtige planten. En natuurlijk hoopt Miet dat de buurman van het kamerlid daar lucht van krijgt, met alle gevolgen van dien. Miet heeft op voorhand dolle pret. Ze ziet de krantenkoppen al voor zich. Kamerlid heeft wietplantage in achtertuin.
Griet vindt het grof geschut, hoewel afschieten van meeuwen ook niet zachtzinnig is.
Ze vraagt zich af wat Twan van het plan vindt. Hij is van het vredelievende soort en zal ondanks alles het kamerlid geen schade willen berokkenen. Miet denkt er duidelijk anders over. Die man moet een lesje leren.

‘Schade aanbrengen aan zijn carrière zul je bedoelen.. Het zijn bijna maffiapraktijken die je hebt uitgedacht, zeker geleerd van die Luigi die Italiaanse steilewandacrobaat in zijn strakke leren pak. Ik wist wel dat hij geen goede invloed op je had. Freek Ekster had gelijk, die motorvlo deugt niet. Ik vind het een slecht plan. Je moet je schamen dat je zoiets kan bedenken.’
Ai, daar raakt Griet een open zenuw. Luigi betekent meer voor Miet dan ze wil toegeven, hem voor een lid van de maffia aanzien doet pijn. Mokkend trekt ze zich terug in een hoek van hun zandhol.  Eerst deze, door Griet uitgedeelde klap, verwerken. Daarna zal ze zien of ze het wietplan doorzet. Stel dat Twan het afkeurt, dan gaat ze de boel in het kasje van Sjef niet overhoop halen.

Als Twan op zijn woensdagvlucht Egmond aandoet treft hij de zussen in ijzige stilte aan.
Er is duidelijk iets aan de hand. ‘Kom op meiden, vertel Twan wat er loos is, ik zie dat de verhouding tussen jullie ernstig is verstoord. Kan ik helpen in de koude oorlog?’

‘Het heeft alles met jou te maken’, zegt Griet. ‘De oplossing ligt dus ook in jou vlerken.
Miet wil als straf wietplanten afgooien in de tuin van het kamerlid dat jou en je soortgenoten bedreigt. Ik vind dat een maffiose aanpak en zal er niet aan meewerken.
Sinds ik dat heb gezegd, is Miet niet te genieten. Wil zoals gewoonlijk haar zin, maar dit keer gaat dat niet lukken.’

‘Het gaat er niet om mijn zin te krijgen. Het gaat om wat je over Luigi hebt gezegd. Dat neem ik je kwalijk.’

Twan, die van Luigi nog nooit heeft gehoord, begrijpt er niets van. Luigi, wietplanten, kamerlid, het kleine vogelbrein van de meeuw ziet het verband niet.
Hij besluit die figuur achter in zijn schedeltje te parkeren en daar later maar eens naar te vragen. Eerst dat onzalige plan van Miet torpederen. Zwijgend hoort hij het gekibbel van de zusters aan. Het geeft hem de tijd het idee van Griet nog eens te overdenken. Hij stelt voor het kamerlid tijdens prinsjesdag een dagje ongemak te bezorgen, strak ingesnoerd in jacquet en dan jeuk op je rug hebben tijdens de troonrede, dat lijkt de Twan de ultieme wraakactie. Daarna zand over het hele gedoe en de wintermaanden aan de kust zien te overleven.
Griet vindt het een goed idee en uiteindelijk gaat Miet overstag op voorwaarde dat ze de aanval op het Binnenhof mogen inzetten.  Meteen een pracht gelegenheid om de gouden koets met inhoud te bekijken.

dinsdag 2 september 2014

Tegenstelling

Hard-Zacht
op mijn tuintafel
foto ferrara

maandag 1 september 2014

Een Verbouwing

zonder verbouwing
van borsten, neus en kin zet
aftakeling in

voor de goede orde,
zelf zou ik nooit aan zo'n verbouwing beginnen.

Miet en Griet 12

Miet en Griet zinnen op wraak.

De zusters zitten samen met Twan te mijmeren onder het bankje aan de boulevard van Egmond aan Zee.
Het zomerseizoen zit er bijna op en dat brengt voor iedereen zorgen mee. Miet en Griet raken hun beschermde onderkomen kwijt omdat de strandhuisjes afgebroken moeten worden.
Ieder jaar weer geeft dat huisvestingsperikelen. Je zou zeggen dat die twee beter moeten weten, maar niets is minder waar. Begin september is altijd goed voor stress en rijst de vraag waar ze hun winterresidence zullen inrichten. Twan heeft andere zorgen en deelt die met zijn vriendinnen. ‘Vijf september is de laatste kaasmarkt van het seizoen. Het wordt aanzienlijk rustiger in de stad en er valt minder te snaaien in de straten en op de terrassen. Veel meeuwen zullen dan hun kostje aan de kust bij elkaar scharrelen. Daar zullen ze bij de VVV wel blij mee zijn. Eindelijk minder overlast van ons gevleugelde soort.’

‘De VVV? De VVD zul je bedoelen, er woont toch een kamerlid in de stad dat jullie liever ziet gaan dan komen. Wist je dat hij Natuur en Dierenwelzijn in zijn portefeuille heeft, toch raar dat zo iemand jullie het liefst wil afschieten. Eigenlijk zouden we hem eens een lesje moeten leren.’

‘In Den Haag is dat gebeurd, daar hebben de duiven het voor ons opgenomen. Het kamerlid zag de stomerijkosten aanzienlijk oplopen, duivenpoep is een agressief goedje.’

‘Te makkelijk, even van je afflatsen. Daarbij valt de stomerij waarschijnlijk onder onkostenvergoeding dus hij merkt daar weinig van. Nee, we moeten hem meer last bezorgen.’

‘Waar denk je aan, Miet. Moeten we hem van jeuk voorzien? We zouden in zijn tuin kunnen overwinteren en dan op gezette tijden tussen zijn lakens kruipen. Zie je hem al in de trein naar Den Haag zitten? Krabben dat het een lieve lust is. Niemand wil naast hem zitten, denkend dat hij vlooien heeft. Tijdens de debatten kan hij niet stilzitten van de jeuk.
De kamervoorzitter zal er wat van zeggen, alle ogen gericht op het kamerlid van de VVD.
Ik kan me er nu al op verheugen.
Nadeel is dat wij naar de stad moeten verhuizen terwijl Twan juist de kust opzoekt, dat is de omgekeerde wereld.’

Even is het doodstil onder het bankje, dat Griet zoiets vileins bedenkt mag een wonder heten.
Het lijkt wel of het verblijf in de Achterhoek haar heeft veranderd. Nu nog de zenuwen de baas worden en Griet is een andere zandvlo. Twan waardeert het meeleven van zijn vriendinnen, maar een verhuizing naar de stad zal hij niet van ze verlangen.
Een eventuele wraakactie moet anders aangepakt worden. Behalve van zich afflatsen heeft Twan vooralsnog geen idee hoe hij het kamerlid eens flink op zijn nummer kan zetten.
Miet daarentegen zie met het oranje licht van de zonsondergang ook het licht tot een wraakactie.
‘Twan, haal ons vijf september op voor een laatste bezoek aan de kaasmarkt, kom een beetje op tijd en neem een paar maten mee. We spreken af bij het kasje van Sjef Kokkel.’

‘Miet wat voer je nu weer in je schild, waar ik niet van weet?’ ‘Geen zorgen, Griet, ik leg het je nog wel uit. Belangrijk is dat Twan voor voldoende vervoer zorgt. 
Op zijn Achterhoeks, ‘Alles kump goed.’

zaterdag 30 augustus 2014

Vuilnis

elke dag paraat
Gordon, Joling, Bauer, Smit
beeldbuisvervuiling

donderdag 28 augustus 2014

Wassend Water

Tijdens een fietstochtje door Noord-Holland zie ik ze liggen. De dijken die ons moeten beschermen tegen het wassende water.
De Waker oftewel, De Hondsbossche Zeewering tussen Camperduin en Petten is aangelegd na de St-Elizabethsvloed van 1421 waarbij Petten van de kaart werd gespoeld.
Verder landinwaarts ligt de, inmiddels tot Slaper geworden, Westfriese Omringdijk.
Voor het geval de Waker het niet mocht houden moet de Slaper zijn werk doen. Vroeger was er daarna nog de Dromer die voor eventuele bescherming moest zorgen.
De Westfriese Omringdijk is fantastisch om te fietsen en biedt een prachtig uitzicht over de polder. Niemand rekent er nog op dat het water zo ver landinwaarts zal komen.
Hoewel, nu blijkt dat de dijk bij Petten een zwakke schakel is in de bescherming tegen de zee, zal er toch iets moeten gebeuren om het volk achter die dijken van droge voeten te verzekeren.
Dertig miljoen kubieke meter zand wordt vanuit zee opgespoten om de Waker te verstevigen.
Een knap staaltje noeste arbeid en een imposant schouwspel dat door veel toeschouwers vanaf de dijk wordt gadegeslagen. Sommige kijkers komen elke dag en brengen de dagtoerist van de vorderingen op de hoogte, alsof ze er zelf aan meewerken. Het aanzicht van de kustlijn zal blijvend veranderen. Zo hier en daar zijn al zandbanken te zien en is de branding niet meer wat het is geweest. Meeuwen en aalscholvers hebben al bezit genomen van de poeltjes die verschijnen.
De strandvonder bij Camperduin staart over zee en denkt er het zijne van.
(Ge)tijden veranderen!

foto internet
   
foto ferrara

dinsdag 26 augustus 2014

Tegenstelling

Goed-Fout
Quilttentoonstelling 2004
foto ferrara