vrijdag 17 januari 2014

Dit kan ik maar niet weggooien

Uitgetafeld

De grote eettafel in de woonkamer is het hart van het huis van Josje en Wim.
Als Josje en Wim zo’n veertig jaar geleden trouwen kopen ze een grote robuuste lundiatafel die naar hun idee wel een lang huwelijk zal overleven. De eerste jaren verlopen rustig. Wim studeert in de avonduren aan de tafel terwijl Josje tegenover hem zit te lezen of te handwerken.
Als hun eerste kind komt begint ook voor de tafel een wat turbulenter leven. 
De groene kinderstoel waar Rob zijn eerste vaste hapje over uitkotst staat aan het hoofdeind van de tafel en is een paar jaar vast gezelschap voor de tafel, die het zich allemaal laat aanleunen.
Als Rob de kinderstoel ontgroeit en met een kussen onder zijn knietjes ontdekt dat de grote tafel uitstekend geschikt is om met autootjes overheen te rossen is het met het mooie uiterlijk van dit huishart snel gedaan. Josje en Wim zijn zuiniger op hun parketvloer dan op de tafel, daar wordt aan geleefd en die moet tegen een stootje kunnen. Met dat doel hebben ze de tafel tenslotte gekocht.
Rob ontdekt op de kleuterschool zijn talent voor knippen en plakken en ook dat gaat de tafel niet in de koude kleren zitten. De krassen van de schaar schuren nog lang na in de harde lak. 
Carla het jongere zusje van Rob krijgt haar plek aan het hoofdeind in de groene kinderstoel. 
Zij raakt bedreven met viltstiften en als Josje en Wim hadden geweten dat je die vlekken niet meer wegpoetst zouden ze hun tafelblad beter hebben beschermd.
Met het klimmen der jaren komen en gaan de vrienden en vriendinnetjes en allemaal eten ze mee aan de grote tafel. Er worden spelletjes gespeeld, discussies gevoerd, tranen geplengd en plannen gesmeed. De tafel hoort en ziet het allemaal aan. Het leven van Josje en Wim en hun kroost kruipt in de nerven van zijn blad.

Geleidelijk aan wordt het rustiger. Rob en Carla gaan studeren en verhuizen, zoals het hoort, naar kamers in de stad. Wim en Josje nemen hun positie weer in. Nu met andere bezigheden want Wim is inmiddels wel uitgestudeerd. De tafel kan eindelijk een beetje tot zichzelf komen. Als op een dag  Josje een houtsplinter rechtop in haar vinger heeft staan, valt het besluit de tafel een opknapbeurt te geven. Hij wordt uit elkaar geschroefd en in delen naar een specialist gebracht die wel raad mee met alle lief en leed die in de loop der jaren in de nerven is opgeslagen.
Het is voor de tafel pijnlijk om zijn doorleefde toplaag te verliezen. Hij weet dat hij daarmee een deel van zijn hardheid inlevert. Hardheid die hij in de nabije toekomst nog nodig zal hebben. 
De specialist verricht goed werk en de tafel ziet er als nieuw uit. De eerste jaren lukt het Josje en Wim de nieuwe laklaag gaaf te houden. De volwassen kinderen en hun aanhang gaan inmiddels ook met respect met de huisraad van hun ouders om totdat, tot ieders grote vreugde, het eerste kleinkind zich aandient.
De groene kinderstoel komt weer gezellig leunen. Het hele circus van knippen, plakken, autootjes zonder bandjes, gutsende scharen en agressieve viltstiften is voor de komende jaren gegarandeerd want het blijft niet bij dat ene kleinkind. Drie nazaten krijgt de tafel over zich heen en de schade is groter dan ooit. Als het jongste kleinkind de leeftijd bereikt dat de nintendo overuren maakt en de auto’s en lego bouwstenen niet meer worden aangeroerd, wordt het tijd voor een nieuwe onderhoudsbeurt voor de tafel. Het zal de doodsteek zijn. Voor goud geld wordt hij nog een keer  opgeknapt, maar echt bruisen, wil de tafel niet meer. Milieuregels hebben bepaald dat harde lakken niet meer gebruikt mogen worden en zo kan het gebeuren dat de zachte lak bij het minste of geringste beschadigd raakt. Het hart is zijn kracht kwijt en met verdriet in hun hart besluiten Josje en Wim de hen zo vertrouwde tafel te vervangen. 
Daarbij gaan ze niet over één nacht ijs. Ze doen er maanden over om tot een goede keus te komen en uiteindelijk laten ze, geheel naar hun eigen zin, een tafel op maat maken. Die tafel wordt opnieuw het hart van hun huis.

De oude tafel staat in delen in de garage naast de groene kinderstoel.
Soms, als een kleinkind de fiets in de garage stalt, halen ze wel eens herinneringen op.
“Weet je nog dat hij de korstjes van zijn boterham moest opeten en dat hij uit nijd de vork in jouw blad ramde?”
“Ja, daar was Josje snel klaar mee, het joch heeft voor straf bijna een kwartier op de trap gezeten.
Ik vond dat wel een goeie actie. Haar kinderen aten altijd brood met korst, daar was nooit discussie over.”
“Ach, tijden veranderen. Diezelfde kinderen hadden ons waarschijnlijk al lang bij het grof vuil gezet.”

5 opmerkingen:

  1. Wat heb je dat mooi in elkaar gedraaid. Ik zie alles erbij gebeuren. En niet te vergeten een waar einde. Ja tijden veranderen en of dat allemaal ten goede is...?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Geweldig. Ik zag een hele film voorbij komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit verhaalt valt in de categorie: 'als de tafel eens kon praten'.
    En dat deed ie dankzij jou. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. leuk om te lezen Ferrara.......mooi gedaan!!

    BeantwoordenVerwijderen