donderdag 20 februari 2014

Een zoekactie

Op de parfumerieafdeling van V&D vraag ik naar de prijs van een aftershave.
De verkoopster moet dat nazien op een lijst die in een afgesloten kast ligt. Ze tast in de zak van haar jasje en grijpt mis. Sleutels zoek. Ik begrijp wat dat betekent en neem alvast de houding “op rust” aan.
Te vaak zoek ik voor mij belangrijke sleutels op de verkeerde plek en ik probeer me haar gemoedstoestand voor te stellen.
Kastjes en laden worden opengetrokken, alle rondslingerende rommel wordt opgetild, geen sleutels.
Ik zie de dame onder haar zorgvuldig aangebrachte plamuur verkleuren. Een reprimande van de floormanger klinkt waarschijnlijk al in haar oren.
Ze besluit hulp te gaan halen en haar collega vindt de sleutels achter het deurtje waar ze in de zenuwen niet heeft gekeken. Ze is zienderogen opgelucht.

Nu nog zoeken op de lijst naar de prijs van het reukwatertje en hopen dat de klant het wil aanschaffen, anders is die stress voor niets geweest. Ik zie haar denken:  “Allemaal mooi die koopzondagen maar als er een collega ziek wordt is het minder leuk. Klanten hebben daar geen boodschap aan die willen vriendelijk en snel worden geholpen bij de aanschaf van hun luxe artikelen. Ah, daar staat het, jemig is dat spul aan de prijs zeg, benieuwd of ze dat voor haar vent over heeft. Het lijkt een redelijk mens want ze staat nog steeds geduldig tegen de toonbank geleund en blijft vriendelijk kijken. Die vindt vast dat haar lief een dergelijk duur water verdient. Als ze een fles koopt ga ik hem extra mooi inpakken en uitleggen dat ik normaal bij de chocola sta en verstand heb van andere lekkere dingen.”
En zo gaat het, ik schuif een prachtig verpakte aftershave in de tas en kan vervolgens de verleiding niet weerstaan en verlaat de winkel via de chocolaterie.

2 opmerkingen: