vrijdag 28 maart 2014

Mijn eerste verhaaltje

Jaren schreef ik (werk)anekdotes, afgeluisterde gesprekjes en verhaaltjes in een schriftje.
Ik hield ze voor mezelf. Vond ze niet goed genoeg om aan anderen te laten lezen.
Daar kwam verandering toen ik 2008 een schrijfcursus ging volgen. Hoewel het niet zo’n beste cursus was stak ik er toch een en ander op en paste de oude verhaaltjes aan.
De cursus die ik momenteel volg is vele malen leuker en biedt meer uitdaging.
In 2010 trok ik de stoute schoenen aan en maakte een account aan bij de schrijfsite van het dagblad Trouw. Doodeng vond ik het, maar mijn eerste verhaaltje werd goed ontvangen en dat gaf deze burger moed. Ook daar leerde ik het nodige van een aantal vaste schrijvers.
Met sommige is er nog altijd contact. In 2011 startte ik mijn blog en vandaag kwam ik tot de ontdekking dat het eerste verhaaltje nergens meer is te vinden. Ik vermoed dat het bij een reorganisatie verloren is gegaan. Aangezien ik alles bewaar kan ik het toch tevoorschijn toveren. "Roze wolk" was mijn eerste verhaaltje waarmee ik het schrijven in de openbaarheid begon. Het zou dus kunnen dat jullie deze al eerder hebben gelezen.


Roze wolk
Na een stadswandeling strijken we neer in een eetcafé.
De tafel naast ons wordt bezet door een verliefd stel. Hun gedrag doet vermoeden dat ze nog niet lang bij elkaar zijn. Hij lijkt wat ouder dan zij en heeft zin in een gezellige dag.
“Zullen we naar Friesland rijden?”
“Ben je gek, wat moeten we in Friesland?”
“Het is daar mooi met groene weilanden, grote boerderijen en prachtige vergezichten.”
“Kaal zul je bedoelen, zo hier en daar een boom en veel windmolens.”
“Giethoorn dan?”
Zucht: “Zo ver weg. Uren rijden en dan in kneuterig dorp lopen, niets voor mij.”
“Laten we een dijk rijden.”
“Een dijk? Je bedoelt een hooggelegen weg met water links en de polder rechts. Of nog erger water aan weerskanten? Dat is nog saaier dan Friesland.”
Hij kijkt haar diep in de ogen en zegt: “Ik wil graag wat ondernemen vanmiddag, jij mag kiezen.”
Zucht: “Ik weet niets te bedenken.”
Zijn volgende voorstel is een museumbezoek maar al die muffe schilderijen kunnen haar gestolen worden.
Hij streelt haar hand en het gesprek zwaait af naar vakantiebestemmingen en zoals te verwachten is, verschillen ze ook hier van mening. Zij wil op tijd boeken terwijl hij liever een last-minute reis doet.
Pas op het laatste nippertje weten waar je naar toe gaat, lijkt hem wel avontuurlijk.
“Avontuurlijk? En hoe denk je dan je koffer te pakken? Ik bekijk altijd ruim van tevoren wat ik mee wil aan kleding en schoenen. Avontuurlijk…onzeker zul je bedoelen.”
De discussie die dan volgt leidt waarschijnlijk van roze naar donderwolk.
Wij wachten het niet af en gaan naar het museum dat inmiddels zijn deuren heeft geopend.

4 opmerkingen:

  1. Ik weet niet of ik dit eerder heb gelezen, maar je typeert het heel goed. Dit gaat 'm niet worden en ik hoor geen weddingbells.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oeps, ze zeggen dat uitersten elkaar aantrekken maar ik betwijfel of het ook stand houdt...
    Leuk verteld, dat wel. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ferrara,

    Leuk geschreven, maar die roze wolk zal wel overwaaien vrees ik.
    Dat museum was dat toevallig museum Van Loon?

    Groetjes,

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een sukkel,er gaat niets boven Friesland!
    Al zei een goede vriend eens 'Toen God Friesland schiep had hij alleen nog maar groen.....'

    BeantwoordenVerwijderen