dinsdag 8 juli 2014

Herinneren

Herinneringsmonumenten waar vind je ze niet. Groot, klein, mooi, lelijk.
Van steen, hout, koper, glas of plastic, alles is tegenwoordig mogelijk.
De aanleiding voor een herinneringsmonument is veelzijdig, beroemd, geliefd, geleerd. moedig. De uitvoering is afhankelijk van opdrachtgever, kunstenaar en waarschijnlijk ook van financiële middelen. Een imposante strijdlustige beeldengroep kan minder aanspreken dan dat ene subtiele beeld van een beroemd schrijver of  uitvinder.

Kitsch is er ook. Wat zou, bijvoorbeeld, de stad Salzburg zijn geweest zonder Mozart.
Die stad is vergeven van herinneringen aan de componist. Uit elke souvenirwinkel klinkt zijn muziek en je struikelt bijna over de Mozartkogels. Een praline die naar hem is genoemd, en dus eigenlijk een kortstondig herinneringsmoment oplevert.

Laat ik de bermmonumentjes niet vergeten, die ons laten weten dat op die plek een geliefd persoon is verongelukt. Vroeger zag je ze alleen in het buitenland in de vorm van een kruisje met een foto en een plastic boeketje. In Nederland zijn het op veel plekken ware kunstwerkjes.

Helaas zijn oorlogen en daaruit voortvloeiende bevrijdingen sinds jaar en dag ruim vertegenwoordigd wat betreft herinneren en het valt te vrezen dat deze reden nooit de wereld zal uitgaan.
Hoe vaak is er na de 2e wereldoorlog niet geroepen; ‘Dit nooit meer’ Het blijkt al jaren een loze kreet te zijn.  
In Boedapest stond ik stil bij de schoenen langs de Donau. Een eenvoudig, aangrijpend monument dat herinnert aan de Joden die hun schoenen moesten achterlaten voor ze aan de oever van de rivier werden vermoord. Het maken van de foto riep een ongemakkelijk gevoel op.  Wat een waanzin, dat dit mogelijk was, onbegrijpelijk. Toch gebeurt het nog steeds. Uitroeien van hele bevolkingsgroepen. De mensheid leert niets, van geen enkele oorlog.
Het blazen van de Last Post onder de Menenpoort in Ieper, waardevol eerbetoon aan alle slachtoffers. 


WE-300 Gedenken zie http://platoonline.wordpress.com/

9 opmerkingen:

  1. Heel goede WE en een indrukwekkende foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En ik kan gewoon op jouw site en nog een reactie achterlaten ook!
    Dus het moet goedkomen met ons.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De waanzin van WOII gedenkwaardig verwoord, en met een aangrijpende foto!
    Ik heb in 1964 voor de polemoloog prof. Röling een wereldkaart met lampjes gemaakt, waarbij je op knopje met een jaartal kon drukken, en dan kon je zien waar vanaf 1945 oorlog was in de wereld. Er was niet één jaar zonder oorlog...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tja, de waanzin van de oorlog ... :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja een waar verhaal. Mooi. Als we zelf niet veranderen verandert de wereld ook niet hè.
    Zo noodzakelijk is verandering dus.
    Je hebt het me weer lekker ingepeperd. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. inderdaad...... dat men niets leert is misschien nog wel het meest trieste zo niet schandalige van alles!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Prima stuk, dat zwaar aan het denken zet. Vorig jaar was ik in Ieper en ik heb het allemaal gezien. Die schoenen kende ik niet. Maar wat is dat indrukwekkend.
    In Berlijn is een kleine kapel aan de 'unter den Linden.' Een lege ruimte met alleen een bronzen beeld van een vrouw, een moeder. Het snijdt je door de ziel.

    Je hebt gelijk: niemand leert ook van het verleden. De mens is zijn eigen vernietiger, zo lijkt het. Beschamend.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. De waanzin van de oorlog, we hebben donderdag weer gezien waar dat toe kan leiden.
    Allen dank voor lezen en reageren

    BeantwoordenVerwijderen