zondag 10 augustus 2014

Wie wat bewaart...

In verband met een 50-jarig huwelijk, waarvoor we een A-viertje moeten inleveren, heb ik vier dozen met kaarten doorgeworsteld. Ik vond wat ik zocht en het gaat vast een originele bijdrage worden.
Ik vond ook de wereld aan lief en leed. Een van de dozen bevat alleen maar rouwcirculaires.
De veranderingen die dergelijke kaarten in de loop der jaren hebben ondergaan is op zich al een studie waard.
Het formaat, van gitzwarte omlijning naar grijs, of een foto van de overleden geliefde.
En van alle trouwkaarten die er door mijn handen zijn gegaan, zijn een deel van de verbintenissen in echtscheiding geëindigd. Opvallend daaraan is, dat het vooral de huwelijken van recenter datum zijn die maar kort hebben stand gehouden.
Ik vond zelfs nog een aankondiging van een huwelijk door wederzijdse ouders.
Het had iets chics en stamt uit de tijd dat er van samenwonen nog geen sprake was.
Je trouwde uit huis, zo heette dat.
Ook het uiterlijk van de geboortekaartjes is in de loop der jaren sterk veranderd.
Van absoluut tuttig tot kleurrijk en modern. Die van echtgenoot en schoonzussen, klein strak en op een apart kaartje de naam dat met een roze of blauw strikje was bevestigd.  
De standaard wollige kinderkopjes. Met de hand geschreven exemplaren om kosten te besparen, maar de laatste jaren ook hele leuke eigen ontwerpen. Tegenwoordig is via internet bijna alles mogelijk. Blij en dankbaar zijn veel jonge ouders, maar er zijn ook broertjes of zusjes die vertellen van de gezinsuitbreiding en zij hebben met viltstift aan de afbeelding mogen bijdragen. 
Mijn eigen geboortekaartje was voor die tijd al redelijk modern. (1949) Er waren zelfs twee verschillende afbeeldingen. Mogelijk hebben mijn ouders niet kunnen kiezen en hebben ze het zo opgelost.


6 opmerkingen: