donderdag 18 september 2014

Markus en het balletje

Schrijfveer: Dier te water
Dit verhaal heeft in 2012 al op mijn blog gestaan.
Toen als schrijfveer met de titel Drama.
Dit is een herschreven versie.


Onze nicht Floor heeft een hondje, een hypernerveuze dwergpincher met de naam Markus.
Als hij niet vrij rondloopt, is zijn verblijf een houten theekist waar hij met venijnige kraaloogjes tussen de planken door gluurt.
Mijn broer, nicht en ik, kunnen mijn tante niet méér op de kast krijgen door een vals gezang aan te heffen. Markus kan daar absoluut niet tegen en joelt ons en haar luidruchtig de oren van het hoofd.

Op een dag besluiten we met zijn drieën Markus, naast zijn zangkwaliteiten, de beginselen van het apporteren bij te brengen. Floor heeft daarvoor een oude kaatsbal geofferd. Ze gooit het balletje met een ferme zwaai van zich af en Markus rent er enthousiast achter aan. Voor wij er erg in hebben stuitert de bal het kanaal in, juist op de splitsing waar twee kanalen samenkomen. Domme Markus springt er achteraan en komt tot de ontdekking dat hij geen grond meer onder de pootjes heeft. Voor het hondje strekt zich een enorme plas uit. Markus zwemt zich een slag in de rondte en raakt al keffend totaal van streek. Zijn bazin ook. Staand op de walkant jammert Floor het halve dorp bij elkaar.
De publieke belangstelling langs het kanaal neemt snel toe. Geruchten over hondsdolheid doen meteen de ronde. Wij weten wel beter, maar durven door de opwinding en het vele publiek, niet te zeggen hoe Markus te water is geraakt.
Aan de overkant staat een buurtbewoner het drama aan te zien. Een oom van ons staat naast hem met een jutezak in zijn handen. Na spannende minuten, die uren lijken te duren, bereikt dappere Markus met het schuim op zijn bek de overkant.
De buurman stapt pardoes te water, grijpt het hondje in zijn nekvel en deponeert hem met een grote zwaai in de zak. Oom voert Markus af naar de dierenarts. De toeschouwers gaan uiteen en wij vergezellen ons nichtje, dat nog steeds luidkeels jammert, naar huis.

Daar biechten we op hoe de duik van Markus tot stand is gekomen en dat het met die hondsdolheid dus wel zal meevallen. Het heeft geen zin. Tante is razend en veegt ons flink de kast uit. ‘Stelletje klungels, er is met jullie altijd wat te zeuren. Wie bedenkt zoiets stoms, zeker weer een streek van jou Hans, zo’n klein hondje aan de kanaalkant laten spelen, was de stoep niet breed genoeg?’
Floor is zo van de kaart dat ze niet in staat is om ons te verdedigen, laat staan dat ze haar rol in het gebeuren kan vertellen. Ze kijkt wel uit dat ze haar woedende moeder tegenspreekt.
Uiteindelijk wordt Markus, nabibberend van de zwempartij, thuis afgeleverd. Nichtje blij, wij blij.
Hoewel … om ons schuldgevoel aan te wakkeren doet oom ook nog een verwijtende duit in het zakje.
Stel je voor dat Markus was verdronken en onze nicht zonder hondje verder had moeten leven, hoe hadden we gedacht dat goed te maken? We kijken schuldbewust naar Floor die is uitgejammerd en met Markus op schoot zit. Zijn kraaloogjes kijken venijnig van onder een handdoek de keuken in.
Zij zwijgt in alle talen en laat ons voor het gebeuren opdraaien. Dat ze niet te hulp schiet, zit mijn broer en mij niet lekker. Tussen haar en ons is dat een lange tijd blijven zweven.
En Markus? Markus heeft nooit leren apporteren.

7 opmerkingen:

  1. Niet zo netjes van nicht Floor. Zou ze echt zo streng gestraft zijn als ze het had toegegeven?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is dan ook wel heel eng om uiteindelijk ook op te biechten wat er echt gebeurd is.. maar het was wel zo netjes geweest.
    Ik heb genoten van je verhaal, zag het als een film voor me.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. pfffft wat een overdreven reactie van de moeder van Floor zeg

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ferrara,

    Leuke anekdote!

    jeer

    p.s. In de linker kolom lees ik "Wil je me wijzen op taal/spellingsfouten", tegen mijn gewoonte in en nu je er toch om vraagt zal ik er 1 aangeven.
    doorgluurt moet volgens mij door gluurt zijn. Lees het er zelf nog maar eens op na, dan vind je er nog wel een paar. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je wel, ik heb ze gevonden en gecontroleerd. Moet je natuurlijk eerder doen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oké, maar wat bedoel je met jullie kunnen je tante niet meer op de kast krijgen? Trapt ze er niet meer in of bedoel je dat je ze niet méér op de kast te krijgen is dan door de hond aan het joelen te maken.(dus méér dan). Verder vraag ik mij dan af waarom je Zijn bazin, Zijn met een hoofdletter schrijft, er staat geen punt achter van streek en als er een komma achter komt moet het zijn zijn.
      In de volgende zin:
      " Na spannende minuten, die uren lijken te duren bereikt dappere Markus met het schuim op zijn bek, de overkant."
      moet volgens mij de komma achter bek weg en moet die achter duren staan. ;-)

      Groetjes,

      jeer

      Verwijderen