zondag 30 november 2014

Kriebelen

Mijn woord voor de WE-300 voor november is kriebelen.
Schrijf in 300 woorden een verhaal over kriebelen zonder het woord te noemen.

Het Schrijvertje

Plato denkt dat ik daar, samen met mijn twee zandvlooien Miet en Griet, wel iets van weet te bakken. Maar wat Plato zich niet realiseert is dat die dames in een winterresidentie op Texel zitten. Ik ga ze daar niet storen in hun welverdiende rust.
Nee, beter kan ik vertellen van het schrijvertje dat onder mijn schedeldak huist en mij geen dag met rust laat. Ze krabbelt voortdurend aan mijn hersencellen, ze drenst in mijn oren,
zij prikkelt mijn ogen. Op elke locatie waar ik me bevind peutert ze aan de schrijfader.
In de supermarkt, bij de kassa, kijk ik rond of er niets voorvalt waar ik mijn lust tot schrijven op kan loslaten.
Zit ik in de trein, word ik door schrijvertje geprikkeld een gesprek af te luisteren. Snel krabbel ik wat trefwoorden in mijn notitieboekje zodat ik er thuis een verhaaltje van kan friemelen.
Vandaag schuift ze onder mijn huid en bezorgt me enorme jeuk. Ik kan er niet tegen krabben. Er verschijnt een bobbel op mijn hoofd. Het schrijvertje treitert: ‘Dat is je schrijfknobbel, krab hem open en laat de woorden stromen, ga die uitdaging over dat ene woord aan, laat je niet kennen, bedenk iets’.
Zo kritselt en kratselt ze rond in mijn hoofd, ze schuurt en schaaft aan de zinnen die ik van haar moet opschrijven. Als ik protesteer en een excuus zoek om haar niet van dienst te zijn, jammert ze meelijkwekkend en smeekt om mijn aandacht: ‘Dat strijkgoed ligt er morgen ook nog.’ Ze bespeelt me net zo lang dat ik toch weer achter de pc ga zitten en één en ander uitwerk van wat zij mij influistert. Ze goochelt met punten, komma’s en uitroeptekens, ze roept me toe: ‘schrijven is schrappen, kill your darlings’.
Volgende maand, graag een nieuwe WE-300.

13 opmerkingen:

  1. Leuke WE. Best lastig zo'n treiterig schrijvertje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het kriebelt terecht in je hoofd Ferrara. Want jij KUNT schrijven en dan is het toch min of meer een misdaad om die bult NIET open te krabben. Zoals jij Miet en Griet gestalte geeft, dat is echt goed. En met echt goed bedoel ik: ECHT goed. Dus schrijf vooral door, laat die bloemkool liggen, vergeet de gekreukte onderbroeken, laat het stof vooral op de meubels neerdwarrelen, ja laat zelfs de belastingdienst maar wachten tot de pinksterdagen... maar schrijft... SCHRIJF... want jij geniet er zelf van en je laat ons ook genieten.

    Prima WE. Inspirerend geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schitterend Ferrara wat een leuke WE

    Groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  4. mooi hoor! Dat kritselt en kratselt vooral!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, leuk, deze WE! Ik geef het schrijfstertje groot gelijk: dat strijkgoed loopt - jammer genoeg - niet weg en de rest ook niet. Maar dat verhaal, die woorden, die gedachte of die éne zin: ja, daar heb je soms maar een paar seconden de tijd voor!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dank voor de lovende woorden, blij mee.
    Ik heb jullie namen op de vensterbank geschreven ...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een leuke WE. Schrijven is schrappen en zeker bij een WE-300. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Prachtig verhaal. Ik herken dat kriebeltje, soms op de fiets krijg ik zoveel verhalen of als ik mensen die en hoor. Herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hahahaha, en wat herkenbaar. Leuke WE300 en schrappen is toch het allerleukste om te doen? Vooral als het resultaat dan net iets anders is dan je gedacht had.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. ERG leuk geschreven, met vaart. Heerlijk om te lezen. Ik herken het gevoel: overal kan iets op je liggen te wachten wat in een verhaal móét worden omgezet. En dan moet je dat ook gewoon doen. Mensen zullen eerder je leuke verhalen herinneren dan de gestreken was!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hier heb ik van genoten en tja zo herkenbaar deze kriebel ;-)

    BeantwoordenVerwijderen