donderdag 31 december 2015

2015/2016

om plaats te maken
voor nummertje zes gaat vijf
knallend in rook op

foto internet

Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling.

woensdag 30 december 2015

Op en Rond de Deur

Stoomt op naar de jaarwisseling
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina of
http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

dinsdag 29 december 2015

Tegenstellling

Enkel-Dubbel
Heusden
foto ferrara

maandag 28 december 2015

Waar smaakt je favoriete muziek naar?

Goede vraag met de Top 2000 al dagen op de achtergrond. Niet snoeihard, soms ben ik zo druk met andere zaken dat het geluid me niet eens opvalt. 
Even later draai ik de volumeknop omhoog omdat er een favoriet langskomt, maar waar die naar smaakt zou ik niet kunnen zeggen.
Muziek is meer met herinnering en sfeer verbonden dan met smaak, althans als het op proeven aankomt. Het valt me ieder jaar weer op dat ik hele muziekstromingen heb gemist.
Ik herken Madonna bijvoorbeeld aan een enkel nummer, maar bij haar gaat de volumeknop niet omhoog. Dat geldt ook voor hardrock en hiphop. Zeker een kwestie van smaak en daar komt het woord in een andere betekenis om de hoek kijken.
Ik denk dat ik wat betreft muziek een allegaartjes smaak heb. Op de plank met cd’s staat een bont gezelschap aan muzikanten en klassieke orkesten.
De laatsten zal je in de Top 2000 niet aantreffen.
Natuurlijk heb ik favoriete nummers, maar ik heb geen idee hoe ik ze moet onderbrengen.
Het valt me op dat veel muziek van voor mijn veertigste bij mij is blijven hangen en dat vooral de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw daarin een grote rol spelen. Waarschijnlijk is muziekkeuze niet alleen een kwestie van smaak, maar ook van leeftijd. Zou ik nu, boven de zestig, nog warmlopen voor bijvoorbeeld Abba? En wat te denken van John Lennon en zijn Give Peace a Chance, helaas nog steeds actueel, maar de hele song is niet meer dan die ene zin die voortdurend in herhaling gaat. Dat gebeurt vaker, eindeloos herhalen van woorden en/of zinnen. Je kan er maar beter niet op letten want het bederft je luisterplezier.
Er is muziek die nooit verveelt, die smaakt naar meer. 
Voor mij is dat de Pastorale van Beethoven, maar ook dat is een kwestie van smaak.

zaterdag 26 december 2015

Kerstdagen

gevulde kalkoen
hertenbiefstukje gourmet
zondag boerenkool

donderdag 24 december 2015

Wens

Voor iedereen die hier komt lezen
Prettige Kerstdagen en De Beste Wensen voor 2016
foto ferrara

woensdag 23 december 2015

Miet en Griet 38

Eind goed al goed


De opmerking van Miet over de opvang op Texel heeft zijn doel niet gemist.
Griet heeft er een dag schuldbewust op zitten broeden, zich afvragend waarom ze tegen de afgedwaalde spreeuw is. Het beest heeft haar met geen haar gekrenkt en overlast heeft hij tot nu toe niet veroorzaakt. Zelfs voor hun deur ligt hij niet in de weg.
Griet zit met zichzelf in de knoop, wat is dat toch met haar. Altijd op haar hoede, nooit eens spontaan reageren. Het tegenovergestelde van haar zuster, die overal avontuur inziet en daardoor het risico neemt in zeven sloten tegelijk te lopen, waar Griet haar dan uit moet redden. Zou het angst voor het onbekende zijn? Zij moet altijd maar afwachten wat Miet overhoop haalt, maar hoe erg is dat nou helemaal? Iedere keer is gebleken dat alles op zijn pootjes terechtkomt. Meestal met behulp van Twan, maar toch …
Griet zucht eens diep, aan die angsthazerij moet een eind komen.

Buiten begint Sverre bij zijn positieven te komen. Naast hem zit een zorgelijke Miet trouw op wacht. Juist op dat moment strijkt Twan naast haar neer. Zoals gewoonlijk komt de meeuw als geroepen.
‘Wat ben jij lang weggebleven, zit de Haakongroep soms alweer in Zweden?
Hoe moet het nu verder? Het is Sverre gelukt zonder dat hij er weet van heeft een wig tussen Griet en mij te drijven. Ze zit binnen met een bui om op te schieten. Als die vogel voor nog meer onmin met mijn zuster zorgt, mag hij vandaag nog afreizen.’
Griet, die zich heeft voorgenomen de ruzie met Miet bij te leggen, vangt de laatste zin op.
‘Dat hoeft niet Miet, ik heb me kinderachtig gedragen. Wat maakt een buitenlandse spreeuw meer of minder uit, hij is geen reden om ruzie over te maken. Jij en ik hebben wel voor heter vuren gestaan.’
Miet haar bekje valt open van verbazing. Opgelucht omhelst ze haar zuster.

Twan vertelt dat de spreeuwen Amsterdam als overwinteringsplek hebben gekozen.
Er is daar op straat ruim voldoende te snaaien en doortrekken is niet noodzakelijk met de zachte winter hier. Weliswaar is Amsterdam voor een spreeuw als Sverre, met het verslavingsgen onder zijn veren, een verleidelijke stad, maar de rest van de groep zal goed op hem passen.
‘We wachten tot hij vliegklaar is en dan breng ik hem naar zijn soortgenoten.
Ik moet namens Haakon bedanken voor de opvang en mochten jullie zin hebben om naar Zweden te komen dan zijn jullie altijd welkom.’
Miet en Griet zijn er stil van. Ze kunnen 2015, een jaar waarin veel is gebeurd, met een gerust hart afsluiten.

Boven hun hoofden zet Sjef Kokkel een krijtbord op straat.
‘Tijdens de Kerstdagen is restaurant Zeeschuim volgeboekt.’

dinsdag 22 december 2015

Tegenstelling

Oud-Nieuw
straatmeubilair Amsterdam
foto ferrara

voor meer tegenstellingen en info zie: 

zaterdag 19 december 2015

Vrijheid

woedende burgers
oplaaiende agressie
vrede zij met u

haiku op zaterdag voor meer info:
https://mariondriessen.wordpress.com/

donderdag 17 december 2015

Schrijfcursus

De laatste aflevering van dit seizoen.
Opdracht: schrijf een stuk over iets of iemand waarvan je afscheid hebt genomen.
Niet met weemoed, maar vilein, jolijt en chagrijn waren de woorden die we meekregen.
Onderstaand verhaal vloeide welgemeend van het toetsenbord.

Vaarwel mevrouw Emmetje

Of moet ik u aanspreken als mevrouw Feest, mevrouw Opoe of mevrouw De vlag hangt uit? Als in de jaren 60 van de vorige eeuw de term code Rood had bestaan, had ik u die bijnaam gegeven. Wat heeft u mij het leven zuur gemaakt tijdens de maandelijkse bezoeken die gepaard gingen met fikse buikkrampen, stolsels en misselijkheid die me menig keer opbraken. Mijn moeder stopte me dan met een warme kruik en een pijnstiller in bed.
Ik jammerde dat u niet welkom was, maar daar had u geen boodschap aan.
U volgde Moeder Natuur en kwam opdraven als het tijd was. Hoe konden u en ik weten dat uw aanwezigheid, achteraf bezien, geen enkel nut had waar het de voorplanting betreft.
Vaak kondigde u uw bezoek een tijdje van tevoren aan in de vorm van vage buikpijn die gelukkig nooit lang duurde. Wel was ik weer gewaarschuwd dat de tijd van schurend maandverband, buikkrampen en emotionele incontinentie in aantocht was.
In mijn tijd kwam er voor het eerst wegwerpverband op de markt.
Verband is in dit geval geen goed woord, het waren matrassen in miniformaat die bij elkaar werden gehouden met een hard gaaswerk. Dit verband had als vervelende bijkomstigheid dat het slecht op de plek bleef zitten. Dachten de vrouwen eindelijk verlost te zijn van badstof met knoopsgaten en gordeltjes met knopen om de boel aan vast te maken, werden ze opgescheept met dikke proppen celstof die zomaar ergens op je rug konden zitten met alle vieze gevolgen van dien. Nee, mevrouw Emmetje een pretje waren uw bezoekjes niet.
Zeker niet als ik als een dweil mijn werk probeerde te doen en de hoofdzuster vond dat ik aan een gezonde ziekte leed. Van haar mocht ik niet naar bed met een warme kruik en pijnstillers.
Stik jaloers was ik op mijn seksgenoten die beweerden dat ze van u niet veel last hadden of amper in de gaten hadden dat u er weer eens was. Ik vond u toch al een fout in de schepping en dan moest ik ook nog eens horen dat u voorkeuren had in pestgedrag.
Gelukkig stonden de ontwikkelingen niet stil. Met name in het maandverband werden hele slagen gewonnen. Er kwam zachter materiaal en de matrassen werden steeds dunner.
De plakstroken waren een zegen want die hielden de boel eindelijk op zijn plek.
Toen de fabrikanten de vleugels uitvonden was het hek in de reclamewereld van de dam.
Bij het aanprijzen van hun spullen deden ze of het maandelijks één groot feest was.
Aan mijn hoela, bij mij bleef het zeuren. Zelfs de tampons met ronde top konden mij niet bekoren.( Ik had hier bijna iets anders geschreven, maar laten we het netjes houden.)
Jeuken, die krengen. Ik heb wel eens gedacht dat mijn vriendinnen vonden dat ik altijd wat had te mekkeren als het over menstruatie ging. Waarschijnlijk hadden ze gelijk. Toen de pil op de markt kwam kon ik er eindelijk een beetje mee omgaan. Lyndiol 2,5 mgr, met dank aan Organon. Aanvankelijk zware stuff, maar ook daarin gingen, net als bij het maandverband, de ontwikkelingen snel. Geleidelijk aan stopten de fabrikanten steeds minder hormonen in hun uitvinding, maar het bleef voldoende om de maandelijkse perikelen het hoofd te bieden.
Voorbij waren de verprutste weekenden en vakantiedagen.
Sterker nog, ik kon u met het glanzende pilletje zomaar een maand in de ban doen.
Onbezorgd op wintersport of naar de stranden van Torremolinos. Dat was nog eens feest.
En in de periode dat het wondermiddel ook als anticonceptie dienst moest doen, kon het leven niet meer stuk. Neemt niet weg dat ik met het klimmen der jaren wel eens wilde weten hoe mijn lijf zou reageren zonder extra hormonen. Daar kwam ik snel achter. U ging met volle bepakking op herhaling, maar niet voor lang. Ik heb nooit begrepen waarom u van de ene op de andere maand zonder enige waarschuwing bent weggebleven. Had u schoon genoeg van mij of vond u dat u mij lang genoeg had dwarsgezeten?
Mijn baarmoeder en ik hebben er geen dag om getreurd. Wat een rust.
Ik nam de tijdelijke ongemakken zoals opvliegers op de gekste momenten en gewichtstoename voor lief.
Mevrouw Emmetje, toen u definitief vertrok, ging bij mij pas echt de vlag uit.

dinsdag 15 december 2015

Tegenstelling

Handig-Onhandig
Dordrecht
foto ferrara

Tegenstelling

Zaaien-Oogsten
foto ferrara

maandag 14 december 2015

Op en Rond de Deur

Kerst op gevelstenen
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

zondag 13 december 2015

Miet en Griet 37

Linke soep

In restaurant ‘Zeeschuim’ zijn de rapen gaar.
Sjef Kokkel heeft stiekem de beschadigde wietplanten als kruid in zijn beroemde soep laten verwerken.
Niet iedereen is bestand tegen het goedje en zo kan het gebeuren dat een aantal van de klanten na het eten van de soep onwel wordt. De eters klagen over duizeligheid en dubbelzien. Dergelijk nieuws gaat in het dorp als een lopend vuurtje en de lokale journalist pikt het bericht al snel op. Eindelijk weer eens een schandaaltje in het Sufferdje.
‘In restaurant Zeeschuim wordt de soep zo heet gegeten als hij wordt opgediend’, staat er boven zijn artikel. Heel Egmond smult van het verhaal.
De concurrentie wrijft zich al in de handen. Dit bericht kan het restaurant van Sjef noodlottig worden.
Tante Wiertje, de bedenkster van het onvolprezen gerecht, begrijpt er niets van. Zij heeft geen andere handelingen verricht en weigert te geloven dat de plotselinge ziekte die haar soep aanricht een gevolg is van haar receptuur. Sjef vertelt zijn tante van zijn geheime kas en de weggewerkte schade. Wiertje dient haar neef gepeperd van repliek.
Haar kookkunst en het restaurant zo te kijk zetten, is hij helemaal gek geworden. Heeft hij soms zelf van dat spul uit de kas gerookt? Ziet hij het nog wel helder?  Nog een keer zo’n misser en zij staat in de keuken van eetcafé de Branding. Hij weet, met haar vertrek kan hij zijn tent sluiten. Ze besluit haar relaas met een een reddingsactie.
‘We nodigen de vuilspuitende correspondent en de slachtoffers uit voor een gratis diner om het goed te maken. We leggen uit dat we een vervuilde zending kruiden hebben gebruikt. 
Die schuldbekentenis moet uiteraard in het Sufferdje worden geplaatst. Daarmee is mijn  eer en jouw restaurant gered. Wat jij in het duin uitspookt met die motormuizen uit de regio is jouw zaak, maar je houdt louche praktijken en restaurant voortaan gescheiden.’
Sjef sputtert nog wat over het gratis diner, maar kiest toch eieren voor zijn geld.
Meer schade kan hij zich niet permitteren.

Griet die het bewuste artikel over de soep zit te lezen, houdt haar zuster de krant onder de neus. ‘Wat denk je, zou die spreeuw en de ziekmakende soep te combineren zijn? Jij hebt vorig jaar samen met de strandjutter dat kasje van Sjef ontdekt, ik vraag me af of één en één hier twee is. Er zit een luchtje aan dit gedoe. Trouwens, Twan blijft wel erg lang weg.
Alle kans dat die Scandinaviërs voortvluchtig zijn. Ik vrees dat we nog lang niet van de spreeuwentroep zijn verlost.’
‘Nou en?’ Miet haalt haar schildje op. ‘Je bent wel snel vergeten dat we zelf dit voorjaar afhankelijk zijn geweest van de opvang op Texel. Als Sverre een zandvlo zou zijn zou je vast anders praten. Wel eens van tolerantie gehoord?’
In huize Zandvlo wordt de rest van de dag gezwegen en zakt de stemming onder nul.

zaterdag 12 december 2015

Iets belangrijks verloren


verdwenen onschuld
iets belangrijks verloren
tijdens levensloop

combinatie van schrijfveer van vandaag en
haiku op zaterdag
zie voor schrijfveren:http://heldenreis.nl/
voor haiku op zaterdag:https://mariondriessen.wordpress.com/

dinsdag 8 december 2015

Tegenstelling

Inkomsten-Uitgaven
foto ferrara

Voor meer tegenstellingen en info zie:http://melodymusic.nl/

zaterdag 5 december 2015

December

laatste maand goed voor
sinterklaas en kerst gevolgd
door knallend vuurwerk


haiku op zaterdag voor meer info:https://mariondriessen.wordpress.com/

donderdag 3 december 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een gedicht of een verhaal over het inpakken van een koffer.
Dit keer was de coach tevreden. 
Het advies de zin over de opgebolde parketvloer wat vloeiender te schrijven heb ik opgevolgd.

Inpakken en wegwezen


Al de hele week maalt die ene zin in mijn hoofd.
‘Ik ga op reis en neem mee.’
Verder kom ik niet met deze schrijfopdracht. Waar ik normaal gesproken mijn koffer (te) goed weet te vullen, krijg ik deze niet eens open.
Het kreng achtervolgt me iedere dag. In de trein op weg naar een museum. De rolkoffer van de buurman die op vakantie gaat, haalt me uit de slaap en mijn eigen koffer staart mij vanonder het bed zwijgend aan. ‘Ga weg’, sis ik. ‘Ik heb geen tijd voor je.’
Dit weekend ga ik uit en heb ik geen koffer nodig. Een weekendtas en mijn beautycase zijn voldoende. ’s Nachts in een hotelbed slaap ik onrustig.
Ik droom dat er een geluidswagen door onze straat rijdt. Uit de luidspreker klinkt een strenge stem die alle bewoners sommeert een koffer te pakken en over een half uur klaar te staan voor evacuatie. Er dreigt een grote overstroming.
Een half uur om een koffer te vullen, hoe groot mag hij zijn en hoe lang zijn we weg van huis en haard? Vragen waar geen antwoord op komt. Overstroming? Laarzen dus. Die kan ik beter meteen aan doen. Dikke, warme kleding van hetzelfde laken een pak. Haastig gooi ik flink wat ondergoed op de bodem. Elke dag een verschoning daar ben ik tenslotte mee opgevoed. 
Een extra trui en lange broek. Voor echtgenoot verricht ik dezelfde handelingen.
Toiletspullen spreekt voor zich. Elektrische tandenborstel? Maar niet, stel je voor dat ze ons in een grote tent onderbrengen, dat wordt dringen voor de schaarse elektra die daar aanwezig zal zijn. Ik zie het voor me, de hele straat staat in de rij om telefoons en tablets aan de lader leggen. Föhn en laptop laat ik om dezelfde reden thuis. Ik zeg echtgenoot extra batterijen voor zijn scheerapparaat mee te nemen.
Boeken, veel boeken, want ik heb geen idee hoe lang die evacuatie gaat duren en ik wil me niet vervelen. Veel boeken … veel ballast. Toch maar de e-reader waar nog de -gelezen-vulling van de vakantie opstaat. Geen tijd om nieuwe voorraad te downloaden. Ach,  sommige titels wil ik gerust nog eens lezen.
Boeken? Ik schrik op. In gedachten zie ik een opbollende parketvloer en de boeken op de onderste planken soppend in het water. Ik ren naar beneden en begin alle boeken van Jo Spier, die we zorgvuldig hebben verzameld, op tafel te stapelen. Echtgenoot verschijnt in de deuropening. ‘Ben jij mal, die boeken kunnen niet mee.’
‘Dat snap ik ook wel, help liever je kostbaarheden veilig te stellen in plaats van me op te drijven.’  De geluidswagen verschijnt opnieuw. ‘U heeft nog tien minuten.’
Reisscrabble en woordenboek sla ik onder mijn arm en vlieg de trap weer op.
Het belangrijkste zou ik bijna vergeten. Ik gris een groot notitieboek en een handvol pennen van het bureau. Het kleine notitieboekje dat altijd met mij meegaat en waar ik observaties en afgeluisterde gesprekken in noteer, is vast niet afdoende op deze reis.
Met de hele straat geëvacueerd worden daar zit een lading stof tot schrijven in.
De geluidswagen meldt dat we over vijf minuten op straat moeten staan. Ik prop nog snel een warme pyjama in de koffer en rits hem dicht. Lipstick en oogmake-up stop ik in mijn jaszak. Opgelucht haal ik adem. Dat heb ik mooi op tijd gefikst.
Ik hoor de zware motor van de bus die de straat indraait.
Het geluid van een vuilcontainer die wordt geleegd helpt me uit de droom.

woensdag 2 december 2015

Op en Rond de Deur

Maakt zich op voor Sinterklaas
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of  http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/

dinsdag 1 december 2015

Tegenstelling

Tam-Wild
hoofdstukken van Jan Fabre
in Kröller-Müller Museum
Park Hoge Veluwe
foto ferrara



zondag 29 november 2015

Miet en Griet 36

Opvangcentrum


Terwijl Sverre zich suf eet en snuift in het kasje van Sjef Kokkel, zitten Miet en Griet met Twan aan tafel. Hij doet verslag van zijn bezoek aan de spreeuwenkolonie. Griet vindt dat het probleem al is opgelost. De spreeuw is met de noorderzon vertrokken dus waar zullen ze zich druk over maken. Miet is het, zoals gewoonlijk, niet met haar eens en vindt dat ze een zoektocht moeten organiseren. Twan zegt dat ze het zoeken beter aan de spreeuwen kunnen over te laten. Het is niet de eerste keer dat de vogel op drift is geraakt. Griet weet genoeg. 
‘Zie je nou wel, bemoei je niet met dat beest er komt narigheid van, ik voel het.’

Ondertussen heeft Sjef ontdekt dat er schade aan de vingerplanten is. Als de klanten van de motorclub hier lucht van krijgen zijn de rapen gaar. Sjef besluit de beschadigde planten in zijn soep mee te koken. Of je nou zevenblad verwerkt of een wietplant. Als je de bladeren goed fijn maalt, is er geen haan die ernaar kraait. Sverre begrijpt dat hij maar beter het hazenpad kan kiezen. Als Sjef met de oogst het kasje verlaat fladdert een spreeuw rakelings over zijn hoofd. Verbaasd kijkt hij de vogel na die, als een drone op zijn eerste proefvlucht, zigzaggend koers naar zee zet. Sverre’s navigatie is door de wiet behoorlijk gestoord geraakt en de storm die er staat, maakt de vlucht nog zwaarder. Hij mist op een haar na de vuurtoren en ploft ongecontroleerd onder het bankje aan de boulevard dat Miet hem heeft gewezen. 
De ruime consumptie uit het kasje mist zijn uitwerking niet. Hij ziet nog net dat een zeemeeuw, met wind tegen, moeizaam op de rugleuning neerstrijkt.

Twan bekijkt het hoopje veren. ‘Stoned als een garnaal, die kan hier niet blijven liggen.
Als de reddingsbrigade met deze zuidwesterstorm wandelaars van het strand plukt, moet het voor een gedrogeerde spreeuw helemaal gevaarlijk zijn. In deze toestand ligt hij in zee voor hij er erg in heeft. Dit gaat Griet niet leuk vinden, maar ik breng hem toch naar het kuiltje van de zusters. Ik graaf hem in een beetje in zodat de wind geen vat op hem krijgt. De zandvlooien moeten op hem passen terwijl ik de Haakongroep waarschuw.’

Als Twan met de lamme vogel aankomt, schiet Miet meteen in de hulpmodus. Griet steekt geen poot uit. De achterdocht druipt van haar schild. Twan lijkt wel gek geworden om hun kuiltje tot opvangcentrum te bombarderen. Belachelijk dat Miet zich laat zandstralen vanwege een drugsverslaafde spreeuw. Bij haar kent hulpverlening geen grenzen.
Griet heeft haar grens getrokken en blijft binnen.

zaterdag 28 november 2015

Hallo Bandoeng

radio kootwijk
ondanks opgelegd zwijgen
veel te vertellen

woensdag 25 november 2015

Barre Tijden

Om de tijd stuk te slaan voor we op excursie kunnen, nemen echtgenoot en ik nog een kop koffie in het restaurant van het hotel waar we hebben overnacht.
Aan het tafeltje naast ons strijkt een ouder echtpaar neer. Even later neemt een man alleen het tafeltje naast hen in bezit. Tussen beide mannen ontwikkelt zich een gesprek dat ik voor een deel woordelijk kan volgen. Ik verruil mijn leesboek voor het notitieboekje dat ik altijd in mijn tas heb. Echtgenoot grijnst, hij kent de gevolgen en weet dat hij mij nu niet moet storen. 
Kost geen moeite, hij heeft op zijn IPhone een moeilijk spelletje.

‘Het is een onveilige tijd, vooral in de grote steden zoals Parijs. Ik kan me voorstellen dat de mensen bang zijn.’
‘Ja, nu is Brussel aan de beurt. De treinen rijden niet en de ondergrondse ook niet. En alles heeft te maken met het geloof.’
‘Ja, wat u zegt, tussen de vluchtelingen zitten vast wel slechteriken, dat houd je niet tegen.
Aan de gezichten kun je het niet zien.’
‘Ook zo wat, er komen alleen maar mannen, dat klopt toch niet? Dat zouden wij hier nooit doen, je vrouw en kinderen achterlaten.’
‘Ja, dat is waar, ze hebben een heel andere cultuur. Er is nog zo’n groep Procol Harem of zoiets. Deugt echt niets van. Heeft ook allemaal met geloof te maken, echt wel.’
‘Dat kan die Wilders wel zeggen. Gooi ze allemaal het land uit, dan moeten de goeden onder de slechte lijden, dat kan natuurlijk niet.’
‘Zo is het, het zijn gevaarlijke tijden.’

Er wandelt een andere koffiedrinker voorbij. Hij heeft afgerekend en mengt zich in het gesprek met de opmerking. ‘Wie zijn schuld betaalt, verarmt niet.’
Helaas geeft hij ongewild een wending aan de gedachtewisseling van de heren.
Een eindconclusie zal ik niet horen. Vermoedelijk had het geloof de schuld gekregen.
Ik berg mijn boekje op en zorg dat ook wij niet verarmen.

dinsdag 24 november 2015

Tegenstelling

Gooien-Vangen
gevelsteen Haarlem
foto huisarchief 

Voor meer tegenstellingen zie: http://melodymusic.nl/

maandag 16 november 2015

Tegenstelling

Drijven-Zinken
 Haven in Den Oever
foto ferrara

zondag 15 november 2015

Van Dale

‘De naam is van Dale. Sommige gebruikers noemen mij ook wel de Dikke van Dale, maar dat zegt meer over mijn omvang dan over mijn kennis van taal.
Ik zag voor het eerst het levenslicht in 1865. Sindsdien ben ik uit de wereld van spreek- en schrijftaal niet meer weg te denken.
Ik ben in alle mogelijk varianten uitgegeven. Dun, dik, pocketformaat,  groen en geel.
Aan dat laatste kan ik me behoorlijk ergeren. De taalpuristen bedenken van alles aan nieuwe regels die in de praktijk niet werken of het duurt jaren voor ze zijn ingeburgerd.
De tussen-n is daar een voorbeeld van. Wat was er mis met pannekoek? Nu verschijnt er onder dit woord een rood streepje: fout!
Dagelijks word ik geraadpleegd en zorg ervoor dat de Nederlandse taal op orde blijft.
In deze moderne tijden valt dat niet mee. Met dank aan de computer en sociale media moet ik veel vreemde woorden toelaten om van afkortingen maar niet te spreken. Wat vindt u bijvoorbeeld van ff in plaats van even. Niks is tegenwoordig nix. En dat alles omdat de snelle boodschap op een minischermpje moet passen. Persoonlijk heb ik toch wat moeite met deze taalverloedering. Net als met het feit dat er woorden uit mijn inhoud worden verwijderd. Het doet me pijn dat woorden als goedertieren verloren gaan.
Toch zal ik op gebied van taal enige autoriteit blijven behouden: Bij het opstellen van het Groot Nederlands Dictee word ik geraadpleegd en heb het laatste woord. In huiselijke kring fungeer ik als scheidsrechter bij woordspelletjes. Elk woord dat op mijn pagina’s is te vinden mag op het bord worden gelegd. Het liefst zo duur mogelijk samengesteld.
In september kwam de nieuwste editie van mij uit. Blijf me gebruiken, de woordchecker van uw computer is niet altijd te vertrouwen.’ 

WE-300: Schrijf een fictief stuk over het woord spellen zonder dit woord te gebruiken.
Voor meer info: https://platoonline.wordpress.com/

zaterdag 14 november 2015

Op Trek

in de kale boom
lijken rustende spreeuwen
zwarte bladeren

haiku op zaterdag

donderdag 12 november 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een dialoog tussen de wind en het laatste blad aan de boom.
Ik had in de huiswerkversie het blad meer tekst gegeven. Advies was het verhaal wat strakker te houden. Bij deze.

Loslaten

‘Luister, ik wil dat je bij mijn volgende windvlaag de zekerheid, die deze tak jou biedt, loslaat.
Geef je over aan de elementen van Moeder Natuur. Eens moet je ervaren dat jij je tegen haar wetten niet kunt verzetten. Vertrouw op mij, ik zal goed voor je zorgen. Sluit je ogen, ontspan, adem in, adem uit en laat los. Voel hoe je kunt zweven tussen hemel en aarde.
Hoe zen is dat?’

‘Ik heb niets met zweverigheid. Ik hang hier naar mijn zin. Tussen hemel en aarde heb ik niets te zoeken. Je doet je best maar met je melige praatjes. Ik ben ongevoelig voor dat slappe geneuzel. Het is bij mij alles of niets. Ik hang hier nog een paar weken en ik stort mij ter aarde wanneer mij dat goed dunkt. Mijn lot is bepaald en daar loop ik niet voor weg.
Ik zie mezelf als een stoer blad dat haar eigen weg zoekt, ongehecht en toch verbonden. 
Dat is pas zen.’

‘Jammer dat je je onzekerheid overschreeuwt. Je zou kunnen toegeven dat de koude grond en wat je daarna wacht angst inboezemt. Het doet pijn om vertrapt of geschopt te worden door kinderschoenen. Met een beetje geluk beland je in een schoenendoos vol mos en kastanjes en sta je in de klas nog een poosje te kijk. Daarna wacht je de groenbak of de composthoop. Je zult hoe dan ook vergaan.’

‘Over koude grond gesproken, kouwe kak zal je bedoelen. Je bent niet meer dan een blaaskaak die het denkt beter te weten. Mij krijg je niet los, vriend.’

‘Met deze defensieve houding los je niets op. Stel je open voor wat onherroepelijk komen gaat. Het is herfst en dus moet je vallen. Verzet kost energie en zal je niet verder helpen.’

‘Weet je wat het is? Jij zou er goed aan doen toe te geven dat je niet kunt leven met het feit dat ik me door jou niet laat ringeloren. Het probleem van onzekerheid zit niet bij mij, maar bij jou. In de psychologie noemen ze dat projectie. Had je niet gedacht hè, dat ik dat weet.’

‘Ik ervaar weerstand waar ik nu niet doorheen kom. Jij valt in de categorie blaadjes die zwaar weer nodig hebben om tot andere gedachten te komen. Ik weet nog niet wanneer het zal zijn, maar je zal om genade smeken als Moeder Natuur je met windkracht 10 confronteert. 
Dat gaat zo veel pijn doen aan je stoere steeltje dat je met graagte loslaat.
Dag blaadje, tot dan.’

‘Wat een opgeblazen praatje, dreigen met pijn. Wie zegt dat ik zwaar weer afwacht.
Dit blad is eigenwijs, niet gek.’

dinsdag 10 november 2015

Tegenstelling

Ziek-Gezond
Aalten 1992
winkel bestaat niet meer
foto ferrara

Voor meer tegenstellingen zie:http://melodymusic.nl/

donderdag 5 november 2015

Schrijfcursus

Opdracht: schrijf minimaal een halve pagina over boosheid.
Het thema 'reclame' heb ik al eens gebruikt op CX- uitdaging van de maand.
Dit is een herschreven versie.


Geachte Reclamemakers en BN-ers,

Wat bezielt u om mij dagelijks lastig te vallen met halve en hele waarheden, via TV, in de krant, de openbare ruimte en tot overmaat van ramp op mijn eigen deurmat.
U behandelt mij als een achterlijk wezen waar je de meest ongeloofwaardige boodschappen over kunt uitstorten.
U schuwt geen enkele tactiek om de klant naar hartenlust te belazeren. De schurken van Volkswagen voorop in de troepen met hun gladde verkooppraatjes en ondertussen de niets vermoedende autobezitter het milieu laten verpesten. Duivels word ik van dergelijke praktijken. Terwijl ik mijn best doe voor een schone wereld en gebruik maak van het openbaar vervoer verpest u mijn humeur door mij te dwingen in het bushokje naast die vieze blote man van Tele 2 te gaan zitten. Denkt u echt met zoiets plats een product te verkopen?
U bewijst dagelijks van vrouwen geen verstand te hebben. Zaniken over kwaaltjes in de overgang en hoe u die weet te bestrijden met behoud van slanke taille. Vlieg toch op.
Die reclame is bedacht door een man die van toeten noch blazen weet. Heeft u enig idee hoe het is om maandelijks met verbandjes, al of niet met vleugels, of tamptons om te hannesen?  En is u ooit uw bed uitgedreven vanwege een nachtelijk zweetaanval?
Nog erger is het mens dat beweert, nadat ze met een potsierlijke helm op haar permanentje, door het bos heeft gefietst, dat haar cholesterol schrikbarend is gedaald met  0.5 punt!
Ja en … hoe hoog was het dan, dat zeggen jullie er niet bij. Voor zo weinig schedelinhoud heb je geen helm nodig.  Mijn kransvaten schieten spontaan vol van de onzin die u verkoopt. 
Een echte cholesterollijder, die dagelijks een handvol pillen moet slikken, voelt zich diep beledigd.
Vanmorgen was bij mij de maat meer dan vol. Op de deurmat vind ik een envelop op naam van de postcodeloterij. Witheet vraag ik me af welke winkelier, zonder mijn medeweten, mijn adres heeft verkocht. Ik word gepaaid met gratis bingokaarten. Gratis … aan mijn hoela. In dit land is nooit iets gratis. Jullie hopen dat wij dombo’s met de bingokaarten in onze handen en eurotekens in de ogen voor de buis zullen zitten en vervolgens vergeten dat we door het activeren van de code een abonnement op de loterij hebben genomen. Hoe dom kun je zijn.
Ik zou die kale schreeuwerd met zijn bloemetje nog niet met geld toe op mijn bank willen hebben. 
De bingokaarten zijn goed voor de prullenbak en waag het niet dat volgende week mijn postcode in de prijzen valt want dan weet ik jullie te vinden.

dinsdag 3 november 2015

Tegenstelling

Star-Buigzaam
foto ferrara

voor meer tegenstellingen zie http://melodymusic.nl/

zondag 1 november 2015

Miet en Griet 35

Buitenbeentje


Aan de kust gaan geruchten met de snelheid van een vogelvlucht.
Zo kan het gebeuren dat Twan al snel op de hoogte is van het probleem waarmee zijn vriendinnen zijn opgezadeld. Hij vermoedt dat het hier om Sverre gaat. Een spreeuw uit Zweden die elk jaar probeert aan de Nederlandse kust te overwinteren. Sverre betekent druktemaker, of hij die draait als een wervelwind. Deze spreeuw doet zijn naam geen eer aan. Hij is lui en waait met alle winden mee. Haakon, zijn vader en tevens leider van de spreeuwengroep, heeft zijn vleugels vol aan de rebel.
Twan kent de buurt en de boom waar de Haakongroep jaarlijks een paar dagen pauze houdt voor ze doortrekken naar Centraal Europa. Hij besluit poolshoogte te nemen.
Vanaf grote afstand is het gekwetter van de spreeuwen te horen. Er blijkt een stevige discussie gaande over de vermiste Sverre.
De ene helft wil hem lossen zodat ze eindelijk kunnen doorvliegen. De andere helft vindt dat er een zoektocht naar de verloren zoon moet komen.
Twan vertelt van de vogel die zonder aankondiging voor de deur van de zusters Zandvlo is gaan liggen.

Bridget, Sverre’s jongere zuster, trekt boos van leer. ‘Er is altijd wat met die losbol. Ik heb wel gezien dat hij tijdens onze dansvlucht boven de polder, de randen van het patroon zocht en zich niet hield aan de afgesproken navigatie. Het is zijn manier om aan de groep te ontsnappen. Typisch mijn broer om als een dooie mus de aandacht te trekken in de hoop dat ze zich over hem ontfermen. Vorig jaar kreeg hij asiel in Bergen. Maar we moesten hem wegens wangedrag uit de opvang halen. Dronken als een tor omdat hij geen maat wist te houden met de jeneverbessen. Het is niet te hopen dat de ijverige vrijwilligers al zijn uitgerukt. Te veel eer voor die fladderaar. Zeg maar tegen de dames Zandvlo dat ze hem aan zijn lot overlaten en dat wij hem oppikken.’

Ondertussen is er bij Miet sprake van enige zorg. De vreemde gast heeft zijn logeerplek aan de boulevard verlaten en lijkt van de aardbodem te zijn verdwenen. Griet denkt dat het vreemdelingenprobleem hiermee is opgelost en wil over tot de orde van de dag.
De zusters weten niet dat Sverre het kasje van Sjef Kokkel heeft ontdekt.
De vingerplanten bezorgen hem een goed humeur en onder de lampen is het goed toeven.
Wat hem betreft is de inburgering begonnen.

zaterdag 31 oktober 2015

Jonge Vader

ambitieus leert
hij zijn zoontje de eerste
stapjes naar succes

haiku op zaterdag

donderdag 29 oktober 2015

Op en Rond de Deur

Neemt een aanloop naar Halloween.
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

dinsdag 27 oktober 2015

Tegenstelling

Dame-Heer
toiletdeuren langs de Donauradweg

foto ferrara

maandag 26 oktober 2015

Tijd vliegt

En weer is er een week voorbij.
De afgelopen dagen heeft het huiswerk voor de schrijfcursus mij behoorlijk in de greep.
Schrijf een stuk over boosheid is de opdracht. Ik heb het voor de derde keer herschreven en ik denk zelf nog steeds dat het meer om ergernis dan om boosheid gaat.
Als ik blijf sleutelen loop ik de kans woensdag (deadline) helemaal niets in te leveren.
Misschien stuur ik het vanavond wel in, dan kan ik er niets meer aan veranderen.
Ondertussen zitten Miet en Griet nog steeds met die vreemde vogel in hun maag.
Zij worden ongeduldig en willen een oplossing voor hun vraagstuk.
Alsof dat in één pennenstreek is op te lossen.
Deed ik nog iets anders? Jazeker. Vrijdagavond zaten we bij Herman van Veen. Wat heeft die man nog altijd een prachtige stem. Herman en zijn vaste gitariste Edith Leerkes worden bijgestaan door zes talentvolle jonge mensen. In een uitverkocht theater zorgden ze voor een boeiende avond. Niet alleen om te horen ook de kleding was een lust voor het oog. Iedereen in het zwart met een klein rood accent. Bij de mannen waren dat de binnenkant van de kraag, rode knoopjes of manchetten. Bij de dames ging het om de sieraden.
De maestro zelf knalde eruit in een rood overhemd. Raffinement ten top, maar dan in positieve zin. Het enthousiasme en vakmanschap rolde van de bühne.
Na afloop was er een signeersessie. Op zijn gemak deed Herman wat er van hem werd verwacht en maakte desgewenst een praatje. 70 jaar en vol levenslust. Een groot deel van het publiek had ongeveer dezelfde leeftijd. Waarschijnlijk, net als ik, fans van het eerste uur. Topavond!!

foto meneer F.

donderdag 22 oktober 2015

Herfst

late avondzon
strijkt licht over stad en streek
herfst doet zijn intree
foto ferrara

dinsdag 20 oktober 2015

Tegenstelling

Zwaar-Licht
boerderij in de Achterhoek
foto ferrara

maandag 19 oktober 2015

Miet en Griet 34

Vreemde vogel

Voor het zandkuiltje van Miet en Griet ligt een vreemd vogeltje. Het is een raadsel hoe het daar is gekomen. Is het komen aanvliegen? Door iemand achtergelaten of aangespoeld misschien? Het beestje zit rommelig in de veren, de snavel staat een beetje open en het borstkastje gaat snel op en neer. Griet hoort een zwaar hijgen. Wat moet dat mormeltje op haar terras? Ze bekijkt het met argusogen, niet van plan veel actie te ondernemen.
De minkukel kan wel uit exotische oorden komen en een ziekte onder de vleugels hebben.
Griet houdt gepaste afstand.
Ze zou willen dat Miet ook zo verstandig was, maar zuslief hipt nieuwsgierig om de onverwachte gast heen. Je kunt er op wachten dat dit de nodige onrust gaat geven.
Als het vogeltje een beetje op adem is gekomen stoot het vreemde klanken uit.
Miet en Griet verstaan er niets van en komen tot de conclusie dat deze vogel niet uit Nederland komt.
Miet denkt dat het een verdwaalde spreeuw uit Scandinavië is. Op weg naar Centraal-Europa om te overwinteren, de groep kwijtgeraakt en hier gestrand.
Griet is niet blij met die vreemde snoeshaan of spreeuw, wat maakt het uit. Er ligt een probleem voor hun deur en zo te zien is Miet van plan zich ermee te bemoeien.
Stel je voor dat ze gelijk heeft en die groep doortrekkers komt hun soortgenoot zoeken.
Voor je het weet maakt een kolonie Scandinaviërs de kust onveilig.
Nederlandse spreeuwen staan bekend als straatjongens en lawaaischoppers. Ze heeft van Twan gehoord dat de Noorderlingen, vooral in groepsverband, nog een graadje erger zijn. Eten de boel in een paar dagen kaal en nemen onder luid gekwetter bomen in bezit.
Tot ze weer doortrekken, jagen ze vaste bewoners weg. Niet echt een gezelschap waar je op zit te wachten. Het zal haar niet verbazen dat ze te maken hebben met een luie spreeuw die het klimaat hier goed genoeg vindt. Misschien denkt dit vodje wel dat ze in de vogelopvang terecht kan voor een veertransplantatie of een snavelcorrectie. Je hoort tegenwoordig de gekste dingen.
Kijk haar zuster druk bezig zijn. Straks gaat ze nog aanbieden dat de vogel hier mag blijven liggen om uit te blazen. Daar gaat Griet een stokje voor steken. Onder de bank op de boulevard is plek genoeg voor afgedwaalde vogels. Bovendien is de kans levensgroot dat de kat van Sjef Kokkel, eigenaar van restaurant Zeeschuim, het een lekker hapje vindt. Voor dat laatste argument zal Miet vast gevoelig zijn. 
Hopelijk komt Twan snel langs, die weet overal raad op. 

dinsdag 13 oktober 2015

Tegenstelling

Druppelen-Stromen
fontein Alhambra-Granada
foto ferrara

zaterdag 10 oktober 2015

Miet en Griet 33

Keren huiswaarts

De gezusters zandvlo Miet en Griet hebben het idee opgevat terug te gaan naar hun vertrouwde zandkuil aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee.
Afgelopen voorjaar heeft de aanvaring met een hogedrukspuit op het terras van eethuis Sjans in De Koog, Miet bijna het leven gekost. Maar de intensieve revalidatie in Ecomare heeft zijn vruchten afgeworpen. Haar schildje glimt weer als vanouds. Als ze snel hipt, zie je de kras bovenop niet eens zitten. Geestelijk heeft ze onder het hele gebeuren minder geleden dan haar zuster.
Griet, altijd al de meest bedachtzame van het stel, is het ongeluk niet in de koude kleren gaan zitten. Ze mijmert over een rustige winter.
Miet echter heeft het na de maandenlange retraite op Texel met rust, reinheid en regelmaat helemaal gehad. Ze staat te trappelen van ongeduld om met Twan zeemeeuw, die hen naar huis zal vliegen, aan de sliert te gaan. Zij heeft van de crash duidelijk niets geleerd. 
Na de oversteek over het Wad broedt ze al op de onzalige gedachte een paar dagen in Den Helder te blijven. In de haven valt altijd wat te beleven.
Griet wil het plan niet eens in overweging nemen. Recht zo die gaat langs de kust naar Egmond en verder geen geintjes, dat is haar boodschap aan Twan.
Na een voorspoedige vlucht treffen de zusters hun zandkuil in ongerepte staat aan.
Nadat Griet een pot thee heeft gezet, nestelen ze zich meteen op hun terrasje met zicht op zee. Twan ziet dat het goed is en laat de zussen alleen.
Griet pinkt een traantje weg. ‘Thuis, wat heb ik dat gemist.’

 ‘Zullen we de biograaf binnenkort laten weten dat we ons beraden op nieuwe avonturen?’
 Als blikken hadden kunnen doden, had Miet alsnog het loodje gelegd.


WE-300 schrijf in 300 woorden een fictief stuk over nadenken, zonder het woord te noemen.
meer info:https://platoonline.wordpress.com/

Ondertussen dwingen Miet en Griet hun biograaf tot nadenken.
Voor de lezer die het verhaal niet helemaal begrijpt klik op het label vervolgverhaal Miet en Griet.

woensdag 7 oktober 2015

Op de markt

Voor de geldautomaat sta ik te wachten tot mijn geld wordt uitgespuugd.
Achter mij hoor ik de immer orakelende groenteman een relaas tegen een klant houden.
Hij vertelt over een man met een kort lontje, die zich behoorlijk agressief kan uiten.
Je moet bij hem altijd oppassen wat en hoe je iets zegt.
De groenteman sluit af met de zin: ‘Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinen kast.’

Terwijl mijn portie kibbeling in het vet ligt te sudderen luister ik mee hoe de visboer aan een mevrouw uitlegt hoe ze haar visje het best kan behandelen.
Op een half vuur even om en om bakken is zijn advies, de klant vindt een half uur wel erg lang bakken voor een vis. ‘Nee, geen halfuur, op een half vuur en dan 3 minuutjes voor elke kant.’

Op de markt, daar hoor je nog eens wat.

dinsdag 6 oktober 2015

Tegenstelling

Intern-Extern
snijraam in Deventer
foto ferrara

donderdag 1 oktober 2015

Gastblog

Vandaag plaats ik een gedicht van Grietje Holthuis.
Wij leerden elkaar kennen tijdens een schrijfcursus.
Na afloop van die lessen koos Grietje de kant van de poëzie.
Ik geef haar graag een podium.

Voorbij

Soms dwarrel je door mijn gedachten
als een opwaaiende krant, meegenomen
door de wind, dansend over het perron.
De letters verbleekt, de kleuren verzacht,
maar hij is nog leesbaar. Hij schuift
over de grond, blijft liggen, wordt opgetild,
waait verder, weet niet waarheen.

De trein vertrekt, geen houden aan,
blad uit het verleden wervelt mee,
grauwgrijs raast langs de ramen,
een streep groen, velden in rood en roze,
in volle vaart flitsen de kleuren
voorbij, ik volg het spoor, nog even,
dan ben ik thuis, jij blijft, dwarrelend
als de vervaagde krant, nog altijd leesbaar.   

dinsdag 29 september 2015

Op en Rond de Deur

bracht een bezoek aan Soestdijk.
Een klein fotoverslag.
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

Tegenstelling

Dronken-Nuchter
snijraam in Doesburg
foto ferrara

Voor meer tegenstellingen zie http://melodymusic.nl/

vrijdag 25 september 2015

Scapino

Bij Scapino denk ik in eerste instantie aan het dansgezelschap uit Rotterdam dat ons menig aangename avond heeft bezorgd.
In tweede instantie denk ik aan schoenen en daar gaat dit verhaal over.
Mijn zwarte stevige stappers van zacht leer met brede neuzen zijn behoorlijk uitgewoond en aan vervanging toe. Het rode stel van hetzelfde soort kan nog wel even mee, maar past niet bij elke outfit. Het blauwe paar heb ik onlangs al weg moeten gooien.
Tijd dus voor een rondje schoenenwinkels. Ik weet uit ervaring wat me dat gaat opleveren. Weinig schoen en veel sacherijn. Ik hoor jullie zeggen, ga dan meteen naar de winkel waar je die vorige hebt gekocht, maar ik wil wel eens een ander model. Je blijft vrouw, nietwaar?
Het bezoek aan de podoloog maakt het zoekwerk ook al niet eenvoudiger.
Nog weer een beetje meer hakverhoging links en aan de rechter voet prijkt nu een spreidspalkje om de grote teen.
Er volgt een speurtocht langs alle dure schoenenwinkels met de prachtigste merkschoenen, maar geen van alle op de goede leest geschoeid voor mijn hulpbehoevende onderdanen.
Met zwaar de pest in fiets ik naar huis. Onderweg valt mijn oog op het uithangteken van Scapino. Het lijkt me toe te roepen; ‘Kom hier je laatste kans wagen, als het niet lukt, kun je altijd nog naar de speciaalzaak.’
Voor ik er erg in heb loop ik tussen de schappen naar schoenmaat 39 te zoeken. Krijg nou wat, deze winkel heeft een schoenenlijn die is ontwikkeld met behulp van het Diabetesfonds.
Je hoeft geen diabeet te zijn om in deze soepele schoenen te stappen. Ze passen perfect.
Ik koop meteen twee paar. Bij de kassa krijg ik de vraag of ik oude schoenen heb om in te leveren want dan gaat er nog een tientje korting af. Het gaat me te ver om mijn oude schoenen uit te trekken en voor de kassa de nieuwe aan mijn voeten te schuiven.
Vandaag heb ik mijn afgetrapte schoenen ingeleverd en een derde paar op reserve gekocht. Eindelijk weer schoenen die lopen als een zonnetje. Zo blij mee.
Ik dans er nog net niet op weg.

foto's internet

donderdag 24 september 2015

Milieubewust

Vuile Was

Ik kan ongelooflijk nijdig worden over het feit dat VW en wie weet welk groot concern nog meer, de kluit op zo grote schaal heeft belazerd. Ik voel mij al schuldig bij het starten van de droogtrommel die, wegens kleine behuizing, regelmatig wordt gebruikt. De infrarood sauna is ook een energieslurper, maar voor het fysiek een welkome gast.
Is ons Opeltje wel zo milieuvriendelijk als ze beloofd hebben. Wij maar denken dat we ons ‘stinkende’ best doen en ondertussen stoten we meer vuil uit dan we willen.
Toch blijf ik mijn kleine steentje bijdragen aan een beter milieu. 
Plastic, papier en glas scheiden. Minder wasmiddel gebruiken. Een afwasmachine heb ik niet. Voor de verwarming op volle sterkte gaat is een trui een goed lapmiddel en zo kan ieder die dit leest het lijstje langer maken.
Maar zo lang het grote geld de dienst uitmaakt zal Moeder Aarde het, al onze inspanningen ten spijt, op den duur afleggen. Alle kleine beetjes helpen, gaat dat motto nog wel op als de grote/rijke concerns zo gewetenloos te werk gaan?

maandag 21 september 2015

Tegenstelling

Zwak-Sterk
Volterra-Italië
gereedschap gemaakt van chocolade
foto ferrara

dinsdag 15 september 2015

Tegenstelling

Geven-Nemen
foto ferrara

Ze kwam aangelopen bij het hotel in Aldeia das Dez een kleine plaats in het midden van Portugal. De Nederlandse eigenaren Fir en Frenkel namen haar liefdevol op.
Toen ze zwanger bleek te zijn kreeg ze de naam Pandora.

maandag 14 september 2015

Single

‘Hé hallo, hoe gaat het met jou?'
‘Ja gaat goed, joh. Ben net terug van een singlereis.’
‘En, ben je niet single meer?’
‘Gelukkig nog wel, er waren toch zeurders bij. Maar verder was het een leuke reis.’

vrijdag 11 september 2015

Vlekkenkoningin

Echtgenoot en ik worden op een receptie verwacht. Na lang wikken en wegen besluit ik me in het roomkleurige jasje te hullen dat een jaar na aankoop nog steeds ongedragen in de kast hangt. Het vraagt namelijk om vlekken en wat dat betreft ken ik mezelf maar al te goed.
Om de koopjesjager in mij ruim baan te geven heb ik die zelfkennis destijds, bij het zien van het aanlokkelijke prijskaartje, de mond gesnoerd.
De spiegel laat zien dat het kledingstuk in combinatie met blauw en de juiste sieraden een aardige blikvanger is. De rode wijnvlek middenvoor is dat aan het eind van de feestelijkheden nog meer. Met behulp van een scheut witte wijn doe ik ter plekke een poging de outfit te redden. De vlek vervaagt enigszins maar blijft wel degelijk zichtbaar. Thuis trek ik de flacon shout open en hanteer tot slot de vlekkendoekjes van Aldi. Noem mij gerust kampioen vlekverwijderaar. Tevreden over een geslaagd feest en een gered jasje schuif ik onder het dekbed. De volgende dag prijkt er, bij ongenadig daglicht, een kring in de stof die verraadt dat hier een oneffenheid met poetsgeweld is weggewerkt.
Er rest niets anders dan een gang naar de stomerij.

dinsdag 8 september 2015

Tegenstelling

Grof-Fijn
Bij de poppendokter op de brocantemarkt
Frankrijk-Limoges
foto ferrara

maandag 7 september 2015

Op en Rond de Deur

haakt in op de week van het schrijven
klik voor het blog op de deurklink
rechts op de pagina of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

zondag 6 september 2015

Vrije jongen

‘Sjoerd ouwe maat van me, waar heb jij gezeten? Ik kijk wekelijks naar je uit aan de grens met Frankrijk. Afgelopen jaar heb ik je niet één keer gezien. Rij je niet meer op buitenland?’

‘Ik heb mijn truck verkocht en ben in vaste dienst gegaan bij Action, ik rij alleen nog in Nederland. Miranda had er schoon genoeg van dat ik veel weekenden niet thuis was.
Ze vond dat ik mijn oren te veel naar de opdrachtgever liet hangen. Maar jij weet ook hoe het is als ZZP-er, geen rit, geen geld, terwijl je wel aan je verplichtingen moet voldoen.’

‘Dus jij laat de oren hangen naar je zeikwijf en verkoopt je truck, waarvan ik me herinner dat zij de blauwe gordijnen met witte balletjes afkeurde. Die verstralers kon je zeker ook vergeten.
Die van mij hoor ik weinig klagen. Als ik een weekend thuis ben geweest en ze moet bijkomen van de beurt die ik haar heb gegeven, is ze helemaal rustig.
Ik vermoed dat ze dan blij is dat ik er de komende weken niet ben.
Vrije jongen, Sjoerd. Met de vlam in de pijp door heel Frankrijk, dat is je ware.’

‘Beetje dimmen Kees, jij mag dan graag de macho uithangen, je praat over mijn vrouw maar niet als zeikwijf. Zij durft voor zichzelf en ons huwelijk op te komen, dat is me veel waard.
Dat jij met weinig respect over jouw vrouw praat, wil niet zeggen dat je mijn Miranda kunt beledigen.’

‘Zo te horen heeft de Action er bij jou alle actie uitgeperst. Sjoerdje rijdt van A naar Beter om zijn vrouwtje te plezieren. Maak je nog wel wat klaar nu je elke dag achter moeder’s onderbroek schuift.
Niet doen Sjoerd, geintje man. Laat los, ik kan me geen gekneusde ribben permitteren.’


WE-300 schrijf in 300 woorden een stuk over handelen zonder het woord te gebruiken.
https://platoonline.wordpress.com/

Vrije jongen verscheen vorige maand op CX in de opdracht van de maand een verhaal te schrijven vanuit de andere sekse. (zie mijmeringen van een sportvisser) Ik was van plan ook dit verhaal op mijn blog te zetten. De WE blijkt een mooie gelegenheid. Om aan de 300 woorden te voldoen is het stuk een beetje aangepast.

woensdag 2 september 2015

Supercoop

In de supermarkt in D. loopt een reusachtige man. Alles aan hem is groot.
Het boodschappenmandje krijgt in zijn handen het formaat van een damestasje.
Zijn stemgeluid draagt meters ver. Terwijl hij halverwege de winkel bij de groente staat, is achterin bij de vleesafdeling te horen dat de man in zijn eentje de hele winkel opvult.
Als ik de groenteafdeling nader wordt me duidelijk dat zijn denkraam niet is meegegroeid.
Luid mompelend bestudeert de reus zijn boodschappenbriefje, een afgescheurd puntje van een envelop. Hij schudt zijn hoofd en leest opnieuw de proza in zijn kolossale handen.
Als hij mij in het vizier krijgt duwt hij mij het briefje onder de neus.

’MEVROUW, KUNT U LEZEN WELK WOORD HIER STAAT?
IK DOE BOODSCHAPPEN VOOR MIJN MOEDER, ZE SCHRIJFT IN SCHUINSCHRIFT, DAT HEB IK OP SCHOOL NIET GELEERD.

Ik lees om zijn wijsvinger heen de hele zin voor. ‘Twee stronkjes witlof niet te dik.

‘DAN HEB IK HET GOED GEDAAN, BIJ HAAR IS HET ALTIJD NIET TE GROOT, NIET TE DIK OF NIET TE DUN.’

Met mijn hoofd in mijn nek kijk ik in een paar vriendelijke blauwe ogen. Naast de gigant voel ik me een kabouter van de kleinste soort. Hoewel mijn gehoororgaan niet meer optimaal werkt komen zijn enthousiaste dankwoorden keihard binnen.
Na dit oponthoud vervolg ik mijn zoektocht door de winkel. Tijdens de vakantie in een vreemde supermarkt is het altijd weer een tocht met hindernissen.
Wanneer ik eindelijk voor de kassa sta gaat achter mij een oorverdovend kabaal op.
‘KLOTELEVERANCIERS’ Bij de vrieskist neemt de reus met zijn mobieltje een foto van het schuifdeksel. Niemand kijkt er vreemd van op. In dit dorp kent, buiten de toeristen, iedereen elkaar. De klant voor mij zegt. ‘Hij is razend want zijn vinger zat klem.’
Ik vermoed dat het kleine pakje soepgroente dat ook op het briefje staat de oorzaak is van deze uitbarsting.

De caissière grijnst en haalt haar schouders op, ze kent haar klant.
Het zal niet de eerste keer zijn dat zij de reusachtige frustratie moet incasseren.

dinsdag 1 september 2015

Tegenstelling

Glanzend-Dof
Woudrichem
 foto ferrara

vrijdag 28 augustus 2015

Mijmeringen van een sportvisser

‘Nou daar zit ik dan weer op mijn kist vol dobbers, snoeren, haken en aas.
Mijn groene tentje tegen regen en zon opgezet in de berm, het lijkt erop dat ik het vandaag niet nodig heb. Gelukkig maar, want zo leuk is het niet langs de waterkant.
De meeste vissers aan weerszijden van mijn vaste plek denken waarschijnlijk dat ik hier dagelijks voor mijn lol zit.
Eigenlijk zit ik hier naar die dobber te staren omdat mijn vrouw vindt dat ik thuis te veel ruimte inneem. Ik zit haar in de weg als ze haar dagelijkse poetspraktijken op ons sociale huurwoninkje loslaat. Je zou zeggen je bent wel een keer klaar in dat petieterige onderkomen van ons, maar zo steekt mijn vrouw niet in elkaar.
Elke dag komt de stofzuiger tevoorschijn, worden de meubels nat afgenomen en staan de ramen wijd open om de boel te luchten. Gek word ik ervan.
Je kunt beter de weergoden trotseren en je hengeltje in het water gooien dan de hele dag met zo’n vrouw opgescheept zitten.
En denk maar niet dat ik de gevangen vis mee naar huis mag nemen. Vis en baklucht zal je bij mij thuis niet ruiken. Op weg naar huis haal ik bij de visboer een portie kibbeling dat ik voor zijn toonbank naar binnenwerk, scheelt een hoop gezeur aan mijn kop.
Het liefst was ik een moestuin begonnen, beetje aardappelen en bonen poten, onkruidje wieden, meedoen aan de wedstrijd wie de hoogste zonnebloem op de tuin heeft, dat soort zaken vind ik leuk. Maar ik mag van Trientje Poets niet met zand aan mijn schoenen thuis komen, laat staan dat ze zanderige aardappelen en groente in haar brandschone keuken duldt. Je hebt op zo’n tuin ook meer aanspraak dan in de visserswereld waar zwijgzaamheid een groot goed is. 
Ach, het komt me wel uit, hoef ik niet op te biechten waarom ik hier ‘s zomers elke dag de boel optuig.’

ColumnX uitdaging van de maand augustus:  Schrijf een verhaal vanuit de andere sexe.

dinsdag 25 augustus 2015

Tegenstelling

Bewegen-Roerloos
wisseling van de wacht in Athene
foto ferrara

dinsdag 18 augustus 2015

Tegenstelling

Winnaar-Verliezer
Sint Joris en de draak
Duitsland-Stralsund
foto ferrara

maandag 17 augustus 2015

Gestraft door de woede

Bij de Aldi winkelt een moeder met haar puberzoon.
Hij ziet veel lekkere zaken die hij graag wil aanschaffen. Zijn moeder weert alle suggesties af. De knul wordt boos en laat op niet mis te verstane wijze en op volle sterkte zijn ongenoegen blijken.

‘Als Pap nou eens gewoon op de fiets naar zijn werk gaat en niet zoveel geld uitgeeft aan dat dure hondenvoer, dan konden wij eens normaal eten.’

Zijn moeder is duidelijk niet blij met deze uitval. ‘Je denkt ze een plezier te doen door ze een keer mee te nemen, krijg je dit op de je bord.’ zegt ze met het schaamrood op de kaken tegen een medeklant.
Haar kind duwt, met een woedende blik in zijn ogen, het winkelwagentje richting kassa. 

zaterdag 15 augustus 2015

De allermooiste dag

27 november 1970, is voor mij de allermooiste dag. Die dag kreeg ik het insigne opgespeld dat bij het A-diploma voor verpleegkunde hoort. 
Wat was ik trots op die speld en een mooie cijferlijst.
Het betekende de springplank naar een zelfstandig leven. Ik had een vak geleerd en kon voortaan voor mezelf zorgen. Na drie en een half jaar hard werken, studeren, vallen en opstaan, eindelijk het fel begeerde kruisje onder de kin op de stijf gevouwen witte kraag van het blauwe uniform. 
Ik heb in de loop der jaren nog het een en ander aan diploma’s en certificaten bij elkaar gesprokkeld, waaronder het B-diploma, waar een pittige opleiding in de psychiatrie aan voorafging. Die diploma-uitreiking vond plaats op 28 augustus 1979 en is ook een mijlpaal in mijn leven, maar 27 november 1970 blijft de allermooiste dag.


Natuurlijk was mijn trouwdag een topdag, maar de prestatie die ik daarvoor heb geleverd was, voor mijn gevoel, minder groot.


foto internet

dinsdag 11 augustus 2015

Op en Rond de Deur

viert de zomer met bloemen
klik voor het blog op de deurklink

Tegenstelling

Onder-Boven
(de wet)
in Deventer
foto ferrara

maandag 10 augustus 2015

Gastvrijheid

‘Uw bezoek is niet gewenst’, staat op het kaartje dat mij op een zilveren dienblaadje onder de neus wordt geschoven.
Op een zomerse dag ben ik na een lange fietstocht, gekleed in korte broek, poloshirt en sportschoenen, neergestreken op het zonnige terras van restaurant De Gastronoom.
Afhankelijk van de gelegenheid schuif ik hier in pak of jacquet regelmatig aan. In deze sportieve outfit wordt de gast blijkbaar niet herkend. Het restaurant dat gastvrijheid hoog in het vaandel heeft staan en daar in hun goudopsnee menukaart een hele pagina aan wijdt, blijkt in de praktijk aan discriminatie te doen.
Zonder stampij te maken sta ik op en vind naast mijn fietssleutels een verdwaald visitekaartje in mijn zak. Ik leg het naast het ongastvrije exemplaar op het blaadje en verlaat, met de pest in, het terras. De gerant die mij wel herkent en mij ziet vertrekken komt nog even gastvrij de hand schudden. Zwijgend wijs ik op het serveerblaadje.
De man verschiet van kleur en put zich uit in excuses. ‘U begrijpt Professor dat dit niet voor u is bedoeld, dit is voor gasten die niet in ons profiel passen.’
‘Ik wist niet dat jullie aan ballotage doen. Ik kwam voor een Leffe Blond, maar die ga ik nu op mijn eigen terras drinken’, zeg ik ijzig.
‘Professor, ik hoop dat u aan dit incident geen ruchtbaarheid zult geven, u weet als geen ander hoeveel promotiefeesten in ons restaurant worden gegeven. Ik schat uw gezag en mening hoog in, negatieve reclame in uw kringen zou ons een smak geld kunnen kosten.’ 

Verbijsterd door de schaamteloosheid van de omhooggevallen vakman stap ik op mijn fiets.
Thuis schenk ik mij een koele Leffe Blond in en overdenk, nippend aan mijn glas, het gebeuren in De Gastronoom. Bij het op handen zijnde promotiefeestje van een mijn wetenschappers kan ik niet wegblijven.
U leest het, aan het verzoek van de gerant besluit ik niet te voldoen

ColumnX uitdaging voor de maand juli: schrijf een recensie over een restaurant waar de eigenaar tranen van in zijn ogen krijgt.