zondag 11 januari 2015

Miet en Griet 24

Boer zoekt vrouw


Zeemeeuw Twan heeft eind november de zusters zandvlo afgezet aan de voet van de vuurtoren Eierland, het noordelijkste puntje van Texel. Hij denkt dat de dames, maar vooral Miet, daar goed tot rust kunnen komen. Lief bedoeld van de zeemeeuw, maar hij is vergeten dat de vuurtoren buiten het dorp ligt en de stilte die dat oplevert is aan de zussen niet besteed.
In Egmond is de vuurtoren een onderdeel van het dorp, daar is altijd leven in de brouwerij.
Na een paar weken komen rust, reinheid en regelmaat vooral Miet mijlen ver de neus uit.
Ze zanikt voortdurend over de saaiheid en de kale vlakte op het eiland en die mekkerende schapen heeft ze nu wel voldoende gehoord. De zussen zitten elkaar danig in de weg en ruziĆ«n zo’n beetje de hele dag. Bepaald geen goede sfeer om Miet uit haar rouwproces te krijgen.
Ze mist de knusheid van Egmond en de wandelaars op de boulevard. Daarbij wordt binnenkort de Halve Marathon gelopen en die zullen ze nu voor het eerst in jaren missen. Niet dat ze meelopen, ze zouden daar gek zijn, maar de gezelligheid en de drukte is veel waard.

Griet ziet met al dat gemopper de frisse start die ze in 2015 zouden maken niet van de grond komen, ze vraagt zich af of ze niet naar een plek met meer reuring moeten verhuizen.
Griet heeft in de Texelse Courant over een jonge schapenboer gelezen die op zoek is naar een vrouw en waar een heel televisieprogramma omheen wordt gemaakt. Het liefst zou zij ergens op het erf van die boerderij een nieuw zandkuiltje inrichten. Lekker met de neus bovenop de romantiek.
Miet heeft het verhaal ook gelezen en meteen haar mening gegeven. ‘Belachelijk om op zo’n manier de liefde af te dwingen en dan ook nog eens met de camera op je hele hebben en houen. Zoiets gaat natuurlijk nooit lukken.’

‘Dat moet je niet zeggen, die Yvon Jaspers is nu al tien jaar succesvol met boeren in de weer. Ik zou het wel eens van dichtbij willen meemaken. Lijkt het je niets om te verkassen naar die boerderij? Toch heerlijk om weer eens wat te beleven? Jij zegt elke dag dat je het hier niet meer naar je zin hebt.’

‘Ik zeg ook dat ik die mekkerende schapen wel heb gehoord en dan kom jij met het voorstel op een schapenboerderij te gaan wonen. Waar zit je verstand? Ik wil terug naar Egmond.’

‘Sorry, maar ik vind dit een vreemde reactie van iemand die eind vorig jaar nog bereid was om een zwervend bestaan te gaan leiden met een vlooiencircus. Je bent gewoon jaloers op boer Jan en zijn zoektocht naar geluk.  Je hebt je avontuurlijke hart samen met Luigi naar de afvalcontainer gebracht. Het moet eindelijk maar eens gezegd worden, Miet. Ik was het vaak niet met je eens, maar ik wil zo onderhand de oude Miet terug. Die Miet die niets te dol was en op een vlot naar IJmuiden peddelde en ons daarna in de meest gevaarlijke situaties bracht.
Een gifaanval op een cruiseboot, een hobbelende tocht op de bodem van een caravan, een valpartij in het zand van de Achterhoek en daarna dat achterlijke vlooiencircus met alle gevolgen van dien. Die Miet zegt nu op klagerige toon: ‘Ik wil naar Egmond’.
Nou ik nog niet. Ik ga Twan vragen ons naar Hoeve Vrij en Blij te brengen. Desnoods ga ik alleen en zoek jij het hier in je eentje uit.’

Dit keer doet Miet er het zwijgen toe.

4 opmerkingen:

  1. Ik heb weer genoten. Persoonlijk zou ik even bij die lekkere boer gaan buurten. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. leuk verwoord Ferrara ik zie het zo voor me

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik word langzamerhand een fan van Griet. Lekker fel en maatschappijkritisch. Dat moeten we hebben. Vlooien die met alle winden meewiebelen hebben we al genoeg. Actie moeten we hebben. Hopelijk komt Miet tot inkeer en leert ze van Griet.
    Nu moet ik even krabben.

    BeantwoordenVerwijderen