vrijdag 27 februari 2015

Een nerveuze bruid

Ik kan de slaap niet vatten en lig in het donker te turen. Ik mis het vertrouwde lijf van Lief.
Als ik zou willen kan ik dwars in bed liggen, ruimte genoeg. Uitgerekend vannacht slaapt Lief niet bij mij. Morgen is onze trouwdag en Lief trouwt vanuit het huis waar hij al jaren niet meer woont. In plaats van dat we samen de voordeur achter ons dichttrekken komt hij hier morgen op de stoep een toneelstukje doen, met een bruidsboeket in zijn handen aanbellen om mij op te halen voor een gang naar het stadhuis. Van de weeromstuit komen mijn ouders naar ons huis, waar we samen op de bruidegom zullen wachten.
Zijn moeder vindt het prachtig. Zo leuk voor de foto’s. Om haar een plezier te doen namen we dit belachelijke besluit, waarvan ik enorme spijt heb. Het kind slaapt nog één keer onder moeder’s vleugels terwijl hij daar al jaren niet meer onder leeft. Hij had gewoon hier naast mij moeten liggen. Mams verschaft hem vast nog overbodige raad, terwijl we alles tot in de puntjes hebben geregeld. Behalve het weer, kan er niets mis gaan. We hebben er rekening mee gehouden dat Oom Piet en Tante Klaasje, met hun jarenlange vete die ze op de feesten en partijen graag uitventen, niet bij elkaar in de buurt zitten. Laat staan dat ze samen op een foto komen. Onze vriend Paul heeft beloofd dat hij het stel in de gaten zal houden. Maar die twee kennende zullen ze kans zien elkaar toch tegen het lijf te lopen, met alle herrie van dien.
We hebben ze het liefst helemaal niet op ons feest, maar omwille van de vrede met schoonmama doe je wat.

Ik draai me nog eens om. Tegen het piekeren help het niet. Als de schoonheidsspecialiste die rode vlekken in mijn hals maar weet weg te werken en die ene dwarse krul moet de kapper wel in het gareel zien te krijgen. Schoonmoeder moet in elk geval van Lief zijn stropdas afblijven die kan hij heus zelf wel strikken, zij legt daar natuurlijk een strakke jaren vijftig knoop in terwijl ik het graag wat losjes zie.
Ik ben echt op van de zenuwen. Als ik nu niet ga slapen heb ik morgen niet alleen rode vlekken, maar ook wallen onder mijn ogen. Ik zie de scherpe blik van schoonmama al over mijn gezicht gaan, terwijl het haar schuld is dat ik hier op van de zenuwen lig te tobben.
Dat wordt nog een megaklus voor de schoonheidsspecialiste om de boel een beetje toonbaar te krijgen. Misschien moet ik haar vroeg bellen om te vragen of ze eerder komt.

Waarom ging die sukkel van een Lief tijdens de vakantie op Madeira ook zo romantisch op de knieën zodat ik zijn aanzoek gewoon niet kon weigeren. En waarom ben ik niet in het geheim met hem naar het stadhuis gefietst, zonder lange jurk en hoed? Omdat zijn moeder dat niet zou overleven. Haar kind, trouwen in het geniep, dat nooit. Morgen ben ik de bruid, met alles erop en eraan, zo leuk voor de foto’s. Kan ik nog afbellen?

Ik denk dat ik dit verhaal in 2011 in een kortere versie al eens heb geplaatst, maar kan het niet terugvinden, is blijkbaar verloren gegaan. De schrijfveer was toen 'Op van de zenuwen.'
Mochten de lezers van het het eerste uur denken, dit komt me bekend voor, dan klopt dat dus.

3 opmerkingen:

  1. http://www.columnx.nl/op-van-de-zenuwen/
    Hier staat het ook. Arme jij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Poeh wat een stress zo'n nacht voor je trouwdag... en dat allemaal om schoonmama te plezieren. Nou, wij hebben 44 jaar geleden precies alles zo gedaan zoals we het zelf wilden, onze ouders hebben geen inbreng gehad en ook geen goede raad gegeven. Deden ze nooit trouwens, alleen als we erom vroegen. We waren bevoorrecht met zulke ouders besef ik al heel lang!
    Leuk beschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Trees, het is een fictief verhaal. Onze trouwdag verliep gelukkig zoals wij dat wilden.

      Verwijderen