zondag 26 juli 2015

Welke schurk zou je willen zijn


Eerlijk gezegd wil ik helemaal geen schurk zijn. Ik heb de synoniemen van het woord schurk eens op gezocht en bij dat rijtje wil je liever niet staan.
De watergeuzen worden niet genoemd terwijl dat toch geen lieverdjes zijn geweest.

De schrijfveer van vandaag brengt me opnieuw naar het voormalig eiland Wieringen waar ik afgelopen vrijdag met een aantal schrijfvriendinnen een bezoek bracht aan de MichaĆ«lskerk in Oosterland. We hebben afgesproken allemaal iets te schrijven of te dichten dat met de Waddenzee, de haven of Wieringen te maken heeft. Van te voren heb ik op internet naar de geschiedenis van dit sfeervolle kerkje gespeurd en vind het verhaal van het zwaard van Willem Bloys van Treslong. Ik vind ook de reden waarom het zwaard daar is gekomen en herschrijf in eigen woorden dat avontuur. Staande op de gaanderij van het kerkje lees ik het voor. 
Ik plaats hier een verkorte versie samen met een foto van het zwaard.

Willem Bloys van Treslong.

'Mijn naam is Willem Bloys van Treslong.
Nadat ik in 1570 de kapersbrieven van de Prins van Oranje ontvang maak ik als watergeus samen met mijn bemanning de Zuider- en Waddenzee onveilig.
Als ik in de winter van 1572 met mijn schip vast kom te zitten in het ijs voor Wieringen kunnen mijn bemanning en die van een aantal andere geuzenschepen geen kant op.
Mijn collega Pieter Simonsz Meyns plundert met zijn vaarvolk boerderijen op Wieringen.
De boeren van Wieringen pikken zulks niet en zij vallen ons watergeuzen aan.
Ik probeer te onderhandelen maar Pieter wil van geen wijken weten en opent de aanval, welke
noodlottig verloopt. Zeventien van ons laten het leven, inclusief Pieter Simonsz Meyns.
De boeren dwingen mij geen wraak te nemen en ik doe mijn belofte gestand door het zwaard dat ik draag als onderpand op Wieringen in te leveren.
Onderwijl zijn de Spanjaarden vanuit Enkhuizen onder leiding van Bossu onderweg om mij en mijn manschappen te grazen te nemen. Ik vraag de Wieringers om hulp en zij hakken mijn schip los uit het ijs terwijl mijn scheepsgeschut de eskaders uit Enkhuizen op afstand houdt. Dankzij de dappere boeren van Wieringen zie ik kans mijn schip naar veiliger oorden te laveren en het de steven te doen wenden naar het Zuiden om mij bij de Heere van Lumey aan te sluiten. Gezamenlijk zeilen wij op naar Den Briel alwaar wij de Hertog van Alva een gevoelige slag toebrengen. Misschien wel mijn beroemdste wapenfeit, al heb ik die slag zonder wapen moeten leveren, dat heb ik immers op Wieringen achter moeten laten.
Mijn zwaard houdt daar heden ten dage in de Michaƫlskerk in Oosterland de herinnering aan mij levend.'


foto ferrara

wie meer wil weten over het kerkje:

2 opmerkingen:

  1. Dat heb je mooi herschreven, Ferrara. Ik meen ooit iets te hebben gehoord van dat zwaard, maar hoe het precies was, wist ik niet. Nu wel gelukkig.
    Ik wil eigenlijk ook maar geen schurk worden. Was Blois een schurk? Hij probeerde te onderhandelen en vocht tegen de Spanjaarden. Dan ben je volgens velen ook wel een held.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja, het is een beetje lastig met van Treslong, als watergeus was hij ook plunderaar, maar ja Den Briel maakt natuurlijk veel goed ... ;0))

      Verwijderen