donderdag 1 oktober 2015

Gastblog

Vandaag plaats ik een gedicht van Grietje Holthuis.
Wij leerden elkaar kennen tijdens een schrijfcursus.
Na afloop van die lessen koos Grietje de kant van de poëzie.
Ik geef haar graag een podium.

Voorbij

Soms dwarrel je door mijn gedachten
als een opwaaiende krant, meegenomen
door de wind, dansend over het perron.
De letters verbleekt, de kleuren verzacht,
maar hij is nog leesbaar. Hij schuift
over de grond, blijft liggen, wordt opgetild,
waait verder, weet niet waarheen.

De trein vertrekt, geen houden aan,
blad uit het verleden wervelt mee,
grauwgrijs raast langs de ramen,
een streep groen, velden in rood en roze,
in volle vaart flitsen de kleuren
voorbij, ik volg het spoor, nog even,
dan ben ik thuis, jij blijft, dwarrelend
als de vervaagde krant, nog altijd leesbaar.   

6 opmerkingen:

  1. Ik ben geen poëzielezer, maar dit vind ik een erg prachtig gedicht! dank je om dit te delen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Erg mooi . Ik lees graag gedichten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed van jou dat je haar een podium geeft !

    Enne... met een hoofd dat om en om blij en verdrietig is omdat het nog in een rouwproces zit raakt dit gedicht me natuurlijk extra

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ook zonder rouwen is het een mooi gedicht. Heeft Grietje geen eigen weblog? Dan wil ik die wel leren kennen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Plato, ze heeft geen eigen weblog, vandaar dat ik haar een podium gaf, mogelijk maakt ze er vaker gebruik van. We zullen zien.

      Verwijderen