donderdag 12 november 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een dialoog tussen de wind en het laatste blad aan de boom.
Ik had in de huiswerkversie het blad meer tekst gegeven. Advies was het verhaal wat strakker te houden. Bij deze.

Loslaten

‘Luister, ik wil dat je bij mijn volgende windvlaag de zekerheid, die deze tak jou biedt, loslaat.
Geef je over aan de elementen van Moeder Natuur. Eens moet je ervaren dat jij je tegen haar wetten niet kunt verzetten. Vertrouw op mij, ik zal goed voor je zorgen. Sluit je ogen, ontspan, adem in, adem uit en laat los. Voel hoe je kunt zweven tussen hemel en aarde.
Hoe zen is dat?’

‘Ik heb niets met zweverigheid. Ik hang hier naar mijn zin. Tussen hemel en aarde heb ik niets te zoeken. Je doet je best maar met je melige praatjes. Ik ben ongevoelig voor dat slappe geneuzel. Het is bij mij alles of niets. Ik hang hier nog een paar weken en ik stort mij ter aarde wanneer mij dat goed dunkt. Mijn lot is bepaald en daar loop ik niet voor weg.
Ik zie mezelf als een stoer blad dat haar eigen weg zoekt, ongehecht en toch verbonden. 
Dat is pas zen.’

‘Jammer dat je je onzekerheid overschreeuwt. Je zou kunnen toegeven dat de koude grond en wat je daarna wacht angst inboezemt. Het doet pijn om vertrapt of geschopt te worden door kinderschoenen. Met een beetje geluk beland je in een schoenendoos vol mos en kastanjes en sta je in de klas nog een poosje te kijk. Daarna wacht je de groenbak of de composthoop. Je zult hoe dan ook vergaan.’

‘Over koude grond gesproken, kouwe kak zal je bedoelen. Je bent niet meer dan een blaaskaak die het denkt beter te weten. Mij krijg je niet los, vriend.’

‘Met deze defensieve houding los je niets op. Stel je open voor wat onherroepelijk komen gaat. Het is herfst en dus moet je vallen. Verzet kost energie en zal je niet verder helpen.’

‘Weet je wat het is? Jij zou er goed aan doen toe te geven dat je niet kunt leven met het feit dat ik me door jou niet laat ringeloren. Het probleem van onzekerheid zit niet bij mij, maar bij jou. In de psychologie noemen ze dat projectie. Had je niet gedacht hè, dat ik dat weet.’

‘Ik ervaar weerstand waar ik nu niet doorheen kom. Jij valt in de categorie blaadjes die zwaar weer nodig hebben om tot andere gedachten te komen. Ik weet nog niet wanneer het zal zijn, maar je zal om genade smeken als Moeder Natuur je met windkracht 10 confronteert. 
Dat gaat zo veel pijn doen aan je stoere steeltje dat je met graagte loslaat.
Dag blaadje, tot dan.’

‘Wat een opgeblazen praatje, dreigen met pijn. Wie zegt dat ik zwaar weer afwacht.
Dit blad is eigenwijs, niet gek.’

5 opmerkingen:

  1. Prachtig. Ik ben voor het blaadje. Lekker eigenwijs.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat heb je hier een mooi verhaal neergezet Ferrara. Er zitten zoveel facetten aan het leven, de omstandigheden en de persoonlijkheid waarin we ons bevinden. Je hebt het zo mooi als een sprookje beschreven. Prachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat grappig dit! Ik kies ook voor het blaadje ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. O wat kan het een strijd zijn he? om je over te geven aan de krachten waar je geen vat op hebt.
    KNAP Gedaan Ferrara
    groetjes Novelle

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nooit geweten dat er in de takken zulke zware psychologische oorlogen worden uitgevochten, Ik kijk vanaf nu met meer respect naar de bladeren.
    Heel leuk geschreven Ferrara. Vooral dat venijnige trekje van die ene tegenover de betweterigheid van die ander. Dat is een pracht van een handelsmerk

    BeantwoordenVerwijderen