donderdag 3 december 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een gedicht of een verhaal over het inpakken van een koffer.
Dit keer was de coach tevreden. 
Het advies de zin over de opgebolde parketvloer wat vloeiender te schrijven heb ik opgevolgd.

Inpakken en wegwezen


Al de hele week maalt die ene zin in mijn hoofd.
‘Ik ga op reis en neem mee.’
Verder kom ik niet met deze schrijfopdracht. Waar ik normaal gesproken mijn koffer (te) goed weet te vullen, krijg ik deze niet eens open.
Het kreng achtervolgt me iedere dag. In de trein op weg naar een museum. De rolkoffer van de buurman die op vakantie gaat, haalt me uit de slaap en mijn eigen koffer staart mij vanonder het bed zwijgend aan. ‘Ga weg’, sis ik. ‘Ik heb geen tijd voor je.’
Dit weekend ga ik uit en heb ik geen koffer nodig. Een weekendtas en mijn beautycase zijn voldoende. ’s Nachts in een hotelbed slaap ik onrustig.
Ik droom dat er een geluidswagen door onze straat rijdt. Uit de luidspreker klinkt een strenge stem die alle bewoners sommeert een koffer te pakken en over een half uur klaar te staan voor evacuatie. Er dreigt een grote overstroming.
Een half uur om een koffer te vullen, hoe groot mag hij zijn en hoe lang zijn we weg van huis en haard? Vragen waar geen antwoord op komt. Overstroming? Laarzen dus. Die kan ik beter meteen aan doen. Dikke, warme kleding van hetzelfde laken een pak. Haastig gooi ik flink wat ondergoed op de bodem. Elke dag een verschoning daar ben ik tenslotte mee opgevoed. 
Een extra trui en lange broek. Voor echtgenoot verricht ik dezelfde handelingen.
Toiletspullen spreekt voor zich. Elektrische tandenborstel? Maar niet, stel je voor dat ze ons in een grote tent onderbrengen, dat wordt dringen voor de schaarse elektra die daar aanwezig zal zijn. Ik zie het voor me, de hele straat staat in de rij om telefoons en tablets aan de lader leggen. Föhn en laptop laat ik om dezelfde reden thuis. Ik zeg echtgenoot extra batterijen voor zijn scheerapparaat mee te nemen.
Boeken, veel boeken, want ik heb geen idee hoe lang die evacuatie gaat duren en ik wil me niet vervelen. Veel boeken … veel ballast. Toch maar de e-reader waar nog de -gelezen-vulling van de vakantie opstaat. Geen tijd om nieuwe voorraad te downloaden. Ach,  sommige titels wil ik gerust nog eens lezen.
Boeken? Ik schrik op. In gedachten zie ik een opbollende parketvloer en de boeken op de onderste planken soppend in het water. Ik ren naar beneden en begin alle boeken van Jo Spier, die we zorgvuldig hebben verzameld, op tafel te stapelen. Echtgenoot verschijnt in de deuropening. ‘Ben jij mal, die boeken kunnen niet mee.’
‘Dat snap ik ook wel, help liever je kostbaarheden veilig te stellen in plaats van me op te drijven.’  De geluidswagen verschijnt opnieuw. ‘U heeft nog tien minuten.’
Reisscrabble en woordenboek sla ik onder mijn arm en vlieg de trap weer op.
Het belangrijkste zou ik bijna vergeten. Ik gris een groot notitieboek en een handvol pennen van het bureau. Het kleine notitieboekje dat altijd met mij meegaat en waar ik observaties en afgeluisterde gesprekken in noteer, is vast niet afdoende op deze reis.
Met de hele straat geëvacueerd worden daar zit een lading stof tot schrijven in.
De geluidswagen meldt dat we over vijf minuten op straat moeten staan. Ik prop nog snel een warme pyjama in de koffer en rits hem dicht. Lipstick en oogmake-up stop ik in mijn jaszak. Opgelucht haal ik adem. Dat heb ik mooi op tijd gefikst.
Ik hoor de zware motor van de bus die de straat indraait.
Het geluid van een vuilcontainer die wordt geleegd helpt me uit de droom.

7 opmerkingen:

  1. Gelukkig slechts een nachtmerrie. Leuk thema.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De thema's die we meekrijgen maakt zo'n cursus extra inspirerend.
      De schrijfcoach weet ze ook wel te bedenken. Deze week moeten we van iets afscheid nemen. Liefst niet met weemoed, maar met venijn en jolijt.
      Ik ben dus druk ...

      Verwijderen
  2. Toch wel leuk zo'n schrijfcursus hoor! Hoop dat je er echt iets aan hebt, hoewel, als ik je Miet en Griet verhalen lees, heb jij dat helemaal niet nodig.
    Trouwens nog niet bijgelezen met die 2 dametjes... pffff, maar ik doe het wel! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor het compliment. Leren doe ik zeker en breng het geleerde ook bij Miet en Griet in stelling.
      Ik zie het schrijven en de cursus als een hobby waar ik veel plezier aan beleef. Lezers en reageerders zijn welkom, dat maakt het nog leuker.

      Verwijderen
  3. boeiend vanaf het 1e t/m het laatste woord....

    en ergens leg ik een link.... naar mensen die die tijd niet kregen... daar zit mijn hoofd vol mee de laatste tijd...

    doet niets af aan de kracht van jouw verhaal !!

    Verder wil ik me aansluiten bij wat Trees zegt...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp je wel, wat betreft die link. Al schrijvend heb ik ook in die richting gedacht. Je zal maar halsoverkop huis en haard moeten verlaten en dan nergens welkom zijn.

      Verwijderen
  4. schrijfcursus, een leuke hobby lijkt me. was een fijn verhaal. wat een mens toch dromen kan hé ;-)

    BeantwoordenVerwijderen