donderdag 17 december 2015

Schrijfcursus

De laatste aflevering van dit seizoen.
Opdracht: schrijf een stuk over iets of iemand waarvan je afscheid hebt genomen.
Niet met weemoed, maar vilein, jolijt en chagrijn waren de woorden die we meekregen.
Onderstaand verhaal vloeide welgemeend van het toetsenbord.

Vaarwel mevrouw Emmetje

Of moet ik u aanspreken als mevrouw Feest, mevrouw Opoe of mevrouw De vlag hangt uit? Als in de jaren 60 van de vorige eeuw de term code Rood had bestaan, had ik u die bijnaam gegeven. Wat heeft u mij het leven zuur gemaakt tijdens de maandelijkse bezoeken die gepaard gingen met fikse buikkrampen, stolsels en misselijkheid die me menig keer opbraken. Mijn moeder stopte me dan met een warme kruik en een pijnstiller in bed.
Ik jammerde dat u niet welkom was, maar daar had u geen boodschap aan.
U volgde Moeder Natuur en kwam opdraven als het tijd was. Hoe konden u en ik weten dat uw aanwezigheid, achteraf bezien, geen enkel nut had waar het de voorplanting betreft.
Vaak kondigde u uw bezoek een tijdje van tevoren aan in de vorm van vage buikpijn die gelukkig nooit lang duurde. Wel was ik weer gewaarschuwd dat de tijd van schurend maandverband, buikkrampen en emotionele incontinentie in aantocht was.
In mijn tijd kwam er voor het eerst wegwerpverband op de markt.
Verband is in dit geval geen goed woord, het waren matrassen in miniformaat die bij elkaar werden gehouden met een hard gaaswerk. Dit verband had als vervelende bijkomstigheid dat het slecht op de plek bleef zitten. Dachten de vrouwen eindelijk verlost te zijn van badstof met knoopsgaten en gordeltjes met knopen om de boel aan vast te maken, werden ze opgescheept met dikke proppen celstof die zomaar ergens op je rug konden zitten met alle vieze gevolgen van dien. Nee, mevrouw Emmetje een pretje waren uw bezoekjes niet.
Zeker niet als ik als een dweil mijn werk probeerde te doen en de hoofdzuster vond dat ik aan een gezonde ziekte leed. Van haar mocht ik niet naar bed met een warme kruik en pijnstillers.
Stik jaloers was ik op mijn seksgenoten die beweerden dat ze van u niet veel last hadden of amper in de gaten hadden dat u er weer eens was. Ik vond u toch al een fout in de schepping en dan moest ik ook nog eens horen dat u voorkeuren had in pestgedrag.
Gelukkig stonden de ontwikkelingen niet stil. Met name in het maandverband werden hele slagen gewonnen. Er kwam zachter materiaal en de matrassen werden steeds dunner.
De plakstroken waren een zegen want die hielden de boel eindelijk op zijn plek.
Toen de fabrikanten de vleugels uitvonden was het hek in de reclamewereld van de dam.
Bij het aanprijzen van hun spullen deden ze of het maandelijks één groot feest was.
Aan mijn hoela, bij mij bleef het zeuren. Zelfs de tampons met ronde top konden mij niet bekoren.( Ik had hier bijna iets anders geschreven, maar laten we het netjes houden.)
Jeuken, die krengen. Ik heb wel eens gedacht dat mijn vriendinnen vonden dat ik altijd wat had te mekkeren als het over menstruatie ging. Waarschijnlijk hadden ze gelijk. Toen de pil op de markt kwam kon ik er eindelijk een beetje mee omgaan. Lyndiol 2,5 mgr, met dank aan Organon. Aanvankelijk zware stuff, maar ook daarin gingen, net als bij het maandverband, de ontwikkelingen snel. Geleidelijk aan stopten de fabrikanten steeds minder hormonen in hun uitvinding, maar het bleef voldoende om de maandelijkse perikelen het hoofd te bieden.
Voorbij waren de verprutste weekenden en vakantiedagen.
Sterker nog, ik kon u met het glanzende pilletje zomaar een maand in de ban doen.
Onbezorgd op wintersport of naar de stranden van Torremolinos. Dat was nog eens feest.
En in de periode dat het wondermiddel ook als anticonceptie dienst moest doen, kon het leven niet meer stuk. Neemt niet weg dat ik met het klimmen der jaren wel eens wilde weten hoe mijn lijf zou reageren zonder extra hormonen. Daar kwam ik snel achter. U ging met volle bepakking op herhaling, maar niet voor lang. Ik heb nooit begrepen waarom u van de ene op de andere maand zonder enige waarschuwing bent weggebleven. Had u schoon genoeg van mij of vond u dat u mij lang genoeg had dwarsgezeten?
Mijn baarmoeder en ik hebben er geen dag om getreurd. Wat een rust.
Ik nam de tijdelijke ongemakken zoals opvliegers op de gekste momenten en gewichtstoename voor lief.
Mevrouw Emmetje, toen u definitief vertrok, ging bij mij pas echt de vlag uit.

8 opmerkingen:

  1. Ferrara,

    Ik zou bijna zeggen als man een bekend verhaal, maar dat kan ik niet helemaal waar maken. Ik ben wel blij dat ik als oud Organon medewerker in de beginjaren aan de ontwikkeling van de pil heb meegewerkt en daarmee toch een kleine bijdrage aan jouw plezier heb kunnen leveren.

    Groetjes,

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jeer, wat een leuke reactie.
      Eind jaren zestig, tijdens de opleiding tot verpleegster een excursie naar Organon gemaakt.

      Verwijderen
    2. Ferrara,

      Dan moet je mij haast gezien hebben, ik werkte er vanaf 1964 -;))!

      groetjes,

      jeer

      Verwijderen
  2. Wat een heerlijk verhaal Ferrara! weer een prachtig staaltje van jouw schrijftalent!
    Herkenbare perikelen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterk en beeldend geschreven. Ik heb met je te doen. Fijn dat de "vriendin" vertrokken is.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik weet niet hoe jong jij bent... maar ik zou bijna kunnen zeggen dat je hier mijn verhaal geschreven hebt. Bij het lezen ervan kreeg ik acuut weer buikpijn zoals toen. ik was 10 toen de ellende begon met een ontsteking aan de baarmoederhals... dat wij uiteindelijk toch nog 2 kinderen kregen werd een 'wonder' genoemd.. zal je de details besparen.

    Zulke dingen vergeet je nooit meer he? Terwijl we dat zo graag zouden willen toch?!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een Feest dit stuk!
    (ik miste nog het plastic broekje) (oma vertelt)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Allen weer dank voor de reacties.
    @Melody en Marja ik ben 67 en de sores ligt al heel lang achter me.
    @Hella, nou je het zegt ... ik geloof dat mijn vriendin destijds zo'n onding had.

    BeantwoordenVerwijderen