donderdag 3 maart 2016

Schrijfcursus

Dit keer moesten we een zijweg inslaan, zonder de inhoud van het verhaal uit het oog te verliezen.
Gegeven: Een man voelt zich eenzaam. Hij staat op een brug en staart in het water. Hij vraagt zich af of hij niet beter zelfmoord kan plegen. Een voorbijganger vraagt of het goed met hem gaat. De man knikt en loopt door naar huis.
Zijweg: (foto) Een vlucht musjes op een hek, waarvan er eentje wat apart zit. Probeer dit beeld te koppelen aan de inhoud van je verhaal.
In onderstaand verhaal zijn enkele zinnen, na beoordeling, enigszins herschreven.

Concerto Grosso

Iedere dag begint voor Gerard, rentenierend ondernemer, in grijstinten. Helder licht en zon dringen amper tot hem door. Vandaag valt de regen gestaag uit een grauwe lucht. 
Het weertype maakt hem nog neerslachtiger dan hij al is.
Toch besluit hij zijn dagelijkse wandeling te maken. Op de brug over de gracht in het stadspark staat hij stil. Peinzend kijkt hij naar de kringen in het water die door de regen ontstaan. 
Hij voelt hoe zijn kleren doorweekt raken. Jeanine zou hem een wandeling met dit weer hebben afgeraden of ze zou hem gezegd hebben een andere jas aan te doen.
Jeanine die over hem waakte. Zijn kleding uitzocht en hem zodoende voor wonderlijke combinaties behoedde. Ze hield hem in de luwte als de drukte in het gezinsleven hem te veel werd. Hoe ze hem de rust van zijn studeerkamer gunde.
Ze overleed een jaar geleden aan de gevolgen van een herseninfarct. Hij mist haar met elke vezel in zijn lijf. Starend in het donkere water vraagt hij zich af of een sprong van de brug de oplossing zal zijn voor zijn schrale bestaan. Hij stelt zich voor hoe zijn lichaam het wateroppervlak raakt en hoe snel het water zich boven zijn hoofd zal sluiten. Hij schrikt van zijn sombere gedachten. Is hij echt zo depressief en wanhopig? Zelfmoord … Zou hij dat durven? Jeanine zou het een laffe daad vinden.

‘Mooi hè, die regendruppels en de kringen die ze geven in het gladde oppervlak.
Niets zo fascinerend als water.’

Gerard schrikt op. Hij heeft niet gemerkt dat er een jonge vrouw naast hem is komen staan. Hij kijkt in een  paar helder blauwe ogen. Vanonder haar capuchon glimlacht ze naar hem.
Ze doet Gerard denken aan zijn kleindochter. Hoe lang heeft hij haar al niet gezien?
De jonge vrouw buigt zich voorover. ‘Gaat het goed met U?’ Absoluut niet in de stemming voor een gesprek, maakt hij zich met een korte groet uit de voeten.

Thuis zet hij de cd met Jeanine’s lievelingsmuziek op repeat. Hij schenkt zich een borrel in en zakt in een stoel die uitzicht geeft op de tuin.
Terwijl de Lente uit Vivaldi’s Vier Jaargetijden de kamer vult, kijkt Gerard naar een groep kwetterende mussen die op het tuinhek is neergestreken. Eén mus zit apart op een hoger paaltje. Het beeld doet hem denken aan de drukke jaren van hun huwelijk. De vier kinderen hadden altijd vrienden en vriendinnen in hun kielzog.
In huize Van Bergen was het een komen en gaan van jonge mensen. Dat was begonnen op de kleuterschool en duurde tot ver in ieders studententijd.
Natuurlijk was hij begaan met het reilen en zeilen van zijn gezin, hij was zeker geen slechte vader geweest. Maar als het even kon onttrok Gerard zich aan de drukte rond de grote keukentafel, waar de kinderen met hun aanhang een wedstrijd deden in gevatheid en beter weten. Wat betreft het gezin was zijn probleemoplossend vermogen nou eenmaal minder diplomatiek dan dat van zijn reddende engel.
Het ene musje doet hem denken aan Jeanine, die als een dirigent op de bok stond.
Zij dirigeerde haar orkest, inclusief gastspelers, met milde en waar nodig, straffe hand.
Hun oudste zoon Peter zorgde voor de meeste valse noten. De schorsing van de HAVO wegens veelvuldig spijbelen, staat Gerard nog scherp voor de geest. Woedend was hij geweest. Een kind van hem dat zijn verantwoording niet nam.
Jeanine had met begrip en overreding die bladzij omgedraaid en zoonlief een schone lei aangeboden. Jammer genoeg had Peter die lei in rap tempo volgekrast met drank, drugs en andere uitspattingen tijdens zijn HBO-opleiding techniek.
Zijn moeder heeft daar meer verdriet van gehad dan ze hem heeft laten merken. Gerard kan er weer boos om worden.
Uiteindelijk kwam dit kind tot inzicht en studeerde af als ingenieur. Maar voor het zo ver was had het heel wat slapeloze nachten gekost. Het geld voor de afkickkliniek was een peulenschilletje vergeleken bij de zorgen die ze hadden.
Ook hun jongste Stella, viel uit de toon. Stella trouwde jong met haar jeugdliefde en samen begonnen ze aan een studie medicijnen. Groot was de paniek toen Stella, vlak voor haar afstuderen, zwanger bleek te zijn.
Gerard begreep niets van zoveel onverstand bij zijn dochter en schoonzoon, maar Jeanine sprong in en zorgde ervoor dat Stella een onbezorgde kraamtijd had. Met een korte onderbreking haalde ze alsnog haar bul. Van het feit dat dochter en schoonzoon een bloeiende huisartsenpraktijk hebben, heeft Jeanine gelukkig nog lang kunnen genieten.
Over de tweeling Frank en Boudewijn hebben ze zich nooit zorgen hoeven maken. Die twee blazen met hun draagbare ontwerpen een flinke partij mee in de modewereld. Jeanine, met haar verfijnde smaak, had daar menig prachtig kledingstuk aan overgehouden. Zelfs haar laatste jurk is door hun jongens ontworpen. Zij bezorgden hun moeder een stijlvolle uitvaart.
Even ziet hij de mussen op het hek vervagen.

De telefoon haalt Gerard uit zijn overpeinzing. ‘Met Van Bergen.’
‘Hallo Opa, met Claire.’ De vrolijke stem van zijn kleindochter, die harpiste is geworden, zingt in zijn oor. ‘Volgende week speelt het Orkest van het Oosten in het Muziektheater in Nijmegen de Pastorale van Beethoven. Oma’s favoriete symfonie. Ik heb een kaart voor je gereserveerd, Mama gaat met je mee. Kom je?’

Buiten heeft de bejaarde kater Amadeus bezit genomen van de tuin. De mussen zoeken paniekerig een veilig heen komen. Weer wordt het beeld wazig …
‘Opa, hoor je me? Kom je?’
‘Natuurlijk kom ik Claire, graag zelfs. Laat Mama de logeerkamer maar klaar maken.’
Er kiert een streepje zonlicht door het grijze wolkendek.
Op de achtergrond maakt de Winter opnieuw plaats voor de Lente.

12 opmerkingen:

  1. Je hebt er een prachtige invulling aan gegeven. Ik heb het met ontroering gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow Ferrara.... ik ben er stil van (en dat zegt wel wat *grinnik*)
    Niet alleen ontroering is voelbaar maar ook de liefde en daar geniet ik altijd enorm van.

    heb wel een vraagje, hopelijk vind je dat niet erg?
    Leer je tijdens zo'n schrijfcursus gebruik te maken van korte zinnen? Ik kreeg al snel een gevoel van 'soort van opsomming' ... Niets ten nadele van je verhaal hoor, dat is prachtig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Melody, je krijgt volgende week antwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, ik vind je vraagje helemaal niet erg. Ik ben inderdaad bij andere stukjes gewezen op het feit dat ik de neiging heb tot het maken van lange zinnen, waarbij ik het voegwoord -en- veelvuldig gebruik. Nu is het dus oppassen niet door te slaan naar de andere kant.
      Dank voor je compliment.
      Ik las je reactie op mijn tablet tijdens een weekendje Antwerpen. Maar thuis achter de laptop met toetsenbord werkt prettiger.

      Verwijderen
    2. gelukkig !

      Die andere kant is wel herkenbaar natuurlijk want daar betrap ik mezelf ook regelmatig op ;-)

      Dank je wel voor je toelichting en antwoord.

      Ja dat vind ik zelf ook altijd hoor, een tablet is handig soms maar voor het 'gewone' werk verkies ik ook de laptop.

      Verwijderen
  4. Het is een mooi en ontroerend verhaal, en je hebt de musjes heel natuurlijk tussengevoegd. Toch kan ik me ook wel vinden in het commentaar van Melody, dat de zinnen een beetje opsommerig aanvoelen. Ik denk dat ik weet wat je daaraan zou kunnen doen. Wat we te weten komen over het leven van Gerard en Jeanine krijgen we meegedeeld door de schrijver. Het komt niet over als de gedachtengang van Gerard op dit moment, maar als informatie van buitenaf. De truc is om veel meer in de huid van je personage te kruipen, zijn gedachtengang te volgen, en die weer te geven als indirecte rede.
    Dus niet: "het musje doet hem denken aan …" maar bijvoorbeeld: "net Jeanine, dat ene musje. Zij kon precies zo aan het hoofd van de tafel staan …"
    Tot zover de schrijfjuf ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je wel. Ik snap wat je bedoelt, komt me niet onbekend voor. Net als het zijpad, een lastige 'truc'.
    Maar oefening baart kunst ...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Novelle veegt even een traantje..... weg wat een mooi verwoord verhaal van iemand die zijn steun en toeverlaat mist!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi verhaal ferrera. Knap gedaan hoor. Ik vond het trouwens ook leuk de feedvsck van Hella te lezen. Nu snap ik ook waar ik wel mank aan ging als ik het eens probeerde... dat geschrijf. Maar zo mooi als jij en zoveel fantasie... dat heb ik niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dames, dank voor jullie complimenten. Het is zo'n fijne hobby, jullie bezorgen me extra plezier.

    BeantwoordenVerwijderen