donderdag 1 december 2016

Gastblog

Een gedicht van Grietje Holthuis


Achter de lindebomen

Soms keer ik in gedachten terug
naar het huis van mijn vader.
Verscholen achter de lindebomen.
Kleine ramen ogen vriendelijk
over uitgestrekte weilanden.
Een lage deur staat open voor
gonzend leven binnen en buiten
met koeien, kippen en katten.

De lindebomen zijn gebleven.
Mijn vader is al lang niet meer.
Het huis maakte plaats voor nieuw.
Grote ramen kijken zoekend rond.
De hoge deur blijft gesloten
om mijn moeder te beschermen.
Zij wordt oud met het huis,
zonder kippen, zonder koe.

Ik dacht dat ik geborgen was,
daar achter de lindebomen.
Maar ik ben nog altijd op zoek
naar een openstaande deur
van een oud huis met een kat.

5 opmerkingen:

  1. Zo kan dat voelen en blijven voelen jarenlang.
    Erg mooi

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ferrara,


    --------------------------------------------

    jeugdherinnering

    haast niets bleef bij het oude

    heimwee naar weleer

    --------------------------------------------

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
  3. schitterend geschreven.... voelbare emotie die toch ook wel een beetje triest maakt...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Grietje zegt: 'Ik heb de reacties op mijn gedicht gelezen.
    Bemoedigend. In het gedicht zit voor mij weemoed en verlangen, dat heb ik over willen brengen. Mooi dat terug te zien in de reacties.
    En natuurlijk iedereen bedankt.'

    BeantwoordenVerwijderen