dinsdag 12 december 2017

Tegenstelling

Uitbundig-Ingetogen
Den Bosch
foto ferrara

vrijdag 8 december 2017

Knippen en Plakken

Hierbij show ik een aantal kerstkaarten die ik van oude kaarten heb gemaakt.
Bij de handgeschreven tekst aan de binnenkant komt een detail van de voorkant terug.
Dat laatste is een ware puzzel om tot een acceptabel resultaat te komen, want niet alle afbeeldingen lenen zich daarvoor. Maar een sneeuwpop, kerstmannetje, hulsttakje of een huisje is op een andere kaart wel te vinden. De tweede foto is niet scherp , maar laat wel zien wat ik bedoel.
Om de voorraad op peil te houden bedel ik begin januari bij vrienden en kennissen, voor ze de boel opruimen, om hun kerstkaarten. Daarnaast ben ik altijd op zoek naar kaders en geschikt papier. Met het jaar wordt de voorraad minder omdat veel mensen tegenwoordig voor de digitale kaart kiezen. 
Zelf ben ik niet van plan daartoe over te gaan.






dinsdag 5 december 2017

Tegenstelling

Werkgever-Werknemer
  Museum Joure

vrijdag 1 december 2017

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Wintertijd

De winter staat op de stoep,
met ijlblauwe luchten
en plotselinge hagelbuien.

Binnen is het behaaglijk.
De poes snort.
Zacht kaarslicht
brengt schaduwen
tot leven.

Het is een tijd van verwachting.
Een eeuwenoud verhaal
van hoop
op een plaats voor de nacht
in de stal.

Weemoed klopt aan,
om wat was,
had kunnen zijn
en er niet is.

Mijn pennen tikken de tijd.
Ik brei warmte.

woensdag 29 november 2017

Schrijfcursus

Opdracht: Schrijf een tekst over de duisternis met zoveel verbeeldingskracht, oog voor detail en zintuigelijke waarneming dat de lezer bang wordt, de gordijnen sluit en binnen blijft om jouw tekst te lezen. 
Onderstaand is, na advies om het om te zetten in de ik-vorm en wat wijziging in de woordvolgorde aan te brengen, het eindresultaat.


Nevelen

het is nacht, verstikkend donker
de lucht sluit zich kil en vochtig
als een klamme deken
om mijn rillende ledematen
uit de duisternis die zich
voor mij uitstrekt welt bedompte
geur van natte aarde
onder mijn voet kraakt een tak
mijn zintuigen staan op scherp
hulp bieden ze niet
eerder jagen ze angst aan
er strijkt iets langs mijn gezicht
ik proef het zout van angstzweet
dat in mijn mond loopt
hoor geluiden die ik niet herken
mijn ademhaling versnelt
mijn ogen sperren zich wijd open
terwijl mijn stem het begeeft
raakt mijn brein beneveld
er heerst leegte, onheilspellend
slokt het duister mij op tot
ik een zacht gefluister hoor
‘welkom in de wereld van de witte wieven’

dinsdag 28 november 2017

Tegenstelling

Lang-Kort
etalage nagelstudio
Den Bosch
foto ferrara

zondag 26 november 2017

Zegeltjes terreur

Wegens verbouwing heeft Albert Heijn XL een aantal weken de deuren gesloten. De klanten kunnen in de wijde omgeving terecht bij andere filialen. Ter compensatie mag je daar om aparte zegeltjes vragen en bij heropening van het XL-filiaal krijg je bij een vol velletje, er passen 10 zegeltjes op, 10% korting op je boodschappen.
De eerste keer dat ik elders mijn boodschappen haal vraag ik om die zegeltjes. Het antwoord van de caissière: ‘Heeft u het zegelboekje bij u?’ Nee, dat heb ik niet, want dat staat nergens vermeld, daarbij lijkt me het je reinste flauwe kul, want die vellen liggen op stapel bij de servicebalie om mee te nemen. De volgende handeling die zij verricht neemt meer tijd in beslag dan mij van zegeltjes voorzien. Zij zet namelijk, inclusief haar handtekening, op de kassabon dat ik de volgende keer nog recht heb op twee zegeltjes.
Wel de bon meenemen natuurlijk.
Ik ben te verbouwereerd om mijn verbazing uit te spreken en stop de kassabon in mijn knip. Thuis bestudeer ik de actievoorwaarden en kom tot de ontdekking dat ik voor elke 10 euro die ik heb uitgegeven, 1 zegeltje cadeau krijg. Dat betekent op z’n minst 200 euro aan boodschappen kopen voor 10 euro korting. Wie zou daar nou beter van worden? 
Is het niet AH die op de kleintjes let? Doen ze slim.

donderdag 23 november 2017

Taalcuriosa

toepasselijke namen 
uit diverse kranten geknipt 





voor de namen op onderstaande foto even klikken 
om te vergroten



dinsdag 21 november 2017

Tegenstelling

Bitter-Zoet
Schiedam
foto ferrara

donderdag 16 november 2017

Op en Rond de Deur

In het kader van de dividendbelasting
Mercurius god van handel, winst en reizigers
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

dinsdag 14 november 2017

Tegenstelling

Alleen-Samen
solexverhuur in Heusden
foto ferrara

vrijdag 10 november 2017

Schrijfcursus

Opdracht: schrijf over zorgeloosheid en tegeltjeswijsheden.

Carpe Diem 

Onder het motto je weet nooit wat er morgen is en door ervaring wijs geworden, consumeren Emma en Ted het leven met volle teugen.
Ze genieten van wat er op hun pad komt of wat ze bewust opzoeken.
Ze stappen op de fiets en peddelen door bossen en duinen, langs rivieren en door dorpen.
In de plaatsen die ze tijdens de vakanties met hun caravan aandoen genieten ze in meer of mindere mate van lokale activiteiten.
Zo staat de serene sfeer in het openluchttheater in Diever voor altijd in hun geheugen gegrift. Maar van het bierfeest in Kassel ter gelegenheid van Sankt Hans herinnert Emma zich dat ze zich snel uit de voeten maken, terwijl ze een jaar later voor datzelfde feest in Kopenhagen letterlijk en figuurlijk warmlopen tijdens de zogenaamde heksenverbranding.
Ted en Emma zien prachtige steden en dito musea, snuiven cultuur en vergapen zich aan overweldigende natuur. Het spotten van walvissen voor de kust van Californië waar ze, in verband met een zakenreis van Ted, ook vakantie kunnen vieren is een onvergetelijke ervaring. Kortom, ze plukken vol overgave. Maar niet alle fruit wordt gegeten. Voor het geval ze in een periode belanden dat het leven minder zorgeloos is, wordt het appeltje voor de dorst veilig gesteld.

Gebruikmakend van de wijsheid; ”Het laatste hemd heeft geen zakken”, investeren ze naar hun zin, alvast voor de oude dag, in huis en haard. 
Na de verbouwing van de keuken en de badkamer, bestellen ze een hovenier om de voor en achtertuin op de schop nemen. Met enige spot zeggen ze tegen ieder die het horen wil. ‘Het enige wat nog ontbreekt, is de traplift, maar wie dan leeft, wie dan zorgt.’ Echt serieus nemen ze die opmerking niet.

En dan komt op een dag de tegel voorbij met de afgezaagde spreuk;
“Van het concert des levens
krijgt niemand een program”

De traplift lijkt een moment akelig dichtbij te komen.
Emma zit plotseling eerste rang bij een voorstelling waarin haar Ted de hoofdrol speelt. Voor dit theaterstuk had ze liever geen kaartje gekocht. 
Wat een slecht scenario. Emma krijgt er haar handen niet voor op elkaar. Duimen voor een goede afloop is meer op zijn plaats. Hun onbekommerde leven suddert op een laag pitje.
Alle afspraken zijn afgezegd. De NS-kortingskaart blijft de komende tijd in het hoesje evenals de museumkaart. Lange fietstochten die op een terras of in een restaurant eindigen zijn niet aan de orde. Manlief moet aansterken en het rustig aan doen. 
In hun stamkroeg wordt de kruk van Ted voorlopig niet door zijn billen bezet.
De kroeg waar de spreuk achter de toog hangt;

"Aus dem Chaos sprach eine Stimme zu mir
Lächle und sei froh, es könnte schlimmer kommen
Ich lächelte und war froh und es kam schlimmer"

Een mooie spreuk, maar met “schlimmer kommen” kan het lachen je soms toch vergaan. Bij Emma en Ted duurde dat gelukkig niet zo lang. Ze besloten bij straffe tegenwind alle zeilen bij te zetten en het stuurwiel stevig in handen te nemen. Inmiddels zijn ze in rustig vaarwater, liggen goed op koers en hebben ze de grootste zorgen overboord gezet. Met dat laatste komt het leven weer in de buurt van bovenstaande titel.

dinsdag 7 november 2017

Tegenstelling

Mannelijk-Vrouwelijk
Expositie Herman Gordijn
Het niet-perfecte is perfect
Museum More Gorssel
foto ferrara

woensdag 1 november 2017

Gastblog

Gedicht Van Grietje Holthuis

Licht

Op een grijze ochtend
stond je voor mijn deur.
Je haar stak warrig
onder je pet vandaan.
Je nieuwsgierige ogen
keken me aan, onbekommerd,
alsof ik geen vreemde was.

Je was samen met je vader,
de man die alles maken kan.
Hij repareerde mijn schuur.
Wij waren zijn gezelschap.
Jij vertelde mij verhalen
over het lekkende dak
en een leeglopende autoband.

Je vader vertelde ook,
boorde, timmerde door.
De klus was snel geklaard,
wij nog lang niet uitgepraat

Ik zwaaide jullie na.
Je onbevangenheid bleef.
Verlichtte de grijze dag. 

dinsdag 31 oktober 2017

Tegenstelling

Kort-Lang
foto ferrara

zondag 29 oktober 2017

Ongeleide projectieltjes

Bij voorkeur doe ik op zondag geen boodschappen. Principiële bezwaren liggen daaraan niet ten grondslag, maar ik heb door de week tijd genoeg om leeftocht te halen en ook nog op tijdstippen dat het niet druk is met zich haastende klanten die niet de doos van “Hello Fresh” of AH laten bezorgen. Maar vandaag kom ik er niet onderuit omdat ik gisteren, na sluitingstijd van de winkels, voor vanavond vrienden op de borrel heb gevraagd. 
Vroeg in de middag fiets ik naar Lidl om snel wat borrelhapjes te scoren. 
Het is er druk met ouders en grootouders, waarvan een deel in gezelschap is van kroost dat zich een miniwinkelwagentje heeft veroverd. Die stompzinnige uitvinding die de supermarkt tot een attractiepark voor kinderen maakt. 
Wild slalommend tussen de schappen nemen ze als ongeleide projectieltjes de winkelvloer in bezit. Niet één ouder die de oogappeltjes tot de orde roept wat betreft het racen en het ongemak dat ze veroorzaken. 
Alleen op de aanschaf van veel snoepgoed wordt met een negatief antwoord gereageerd, met gevolg dat het gedrens tot bij de kassa blijft aanhouden. Zoals de gewoonte is bij supermarkten ligt daar veel lekkers opgetast, zodat menig ouder bij de finish van de racebaan alsnog door de knieen gaat. 
Op een enkeling na dan, dat misdeelde kroost is ver in de wijde omtrek buiten nog te horen.
Boodschappen doen op zondag, liever niet als het niet nodig is.

zaterdag 28 oktober 2017

Taalcuriosa






dinsdag 24 oktober 2017

Tegenstelling

Tegenstelling
Traditioneel-Vooruitstrevend
museumwinkel Paleis Soestdijk
foto ferrara

vrijdag 20 oktober 2017

Miet en Griet

Aflevering 64: Miet en Griet jutten nieuws
Klik voor hun blog op de zandvlooien rechts op de pagina
of:http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl

dinsdag 17 oktober 2017

Tegenstelling

Nabij-Ver weg
Museum More Gorssel
foto ferrara

woensdag 11 oktober 2017

Op en Rond de Deur

Haakt in op de schrijfveer van vandaag met de juwelier.
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl

De schrijfveer van vandaag; "Het fonkelend spel in mijn briljanten"

Briljanten of eigenlijk diamanten, briljant geslepen, zijn in mijn sieraadkist niet te vinden. Er blinkt wat goud en zilver en er ligt een aardige collectie barnsteen, waarvan ik niets zelf heb gekocht. Vriendschapsbanden in Polen hebben deze voorraad veroorzaakt.
Veel valt in de categorie opsmuk met weinig blingbling. Mijn kracht ligt in de combinatie van kralen, spelden en oorknoppen.
Maar het mooiste en dierbaarste sieraad is de zilveren eenhoorn die meneer F. jaren geleden voor mijn verjaardag liet maken. Daar kan geen briljant geslepen diamant tegenop.

foto ferrara

dinsdag 10 oktober 2017

Tegenstelling

Op-Onder
Bremer Stadsmuzikanten
Bremen
foto ferrara

donderdag 5 oktober 2017

Schrijfcursus

Opdracht: 
Openingszin: Nadat zijn vrouw hem heeft verlaten ... schrijf een verhaal dat van impuls naar impuls loopt. Het een is het gevolg van het ander.


Noodlot

Nadat zijn vrouw de voordeur met een klap achter zich heeft dichtgetrokken en het geluid van de overvolle rolkoffer wegsterft, weet Jaap dat zijn vrouw hem heeft verlaten. Hij hoopt dat haar besluit definitief is want hij is haar tirannieke gedrag al jaren beu. Opgelucht gaat hij op zoek naar de vlag die hij voor dit heugelijke afscheid wil uitsteken. Hij stuit echter op het probleem dat zij er voor zorgde dat alles in huis háár vaste plek heeft. Nadat hij alle kasten heeft doorgespit, maar de vlag niet vindt, zet hij zijn speurtocht voort in de garage. Kijk daar hangt, in lussen aan de balken, de vlaggenstok. 
Het begin is er om deze dag te vieren. Nadat hij de stok uit de lussen heeft bevrijd, draait hij zijn fiets van het slot en fietst naar de stad om bij de winkel in feestartikelen een nieuw vlag te kopen. Dit feestje zal zijn vrouw nu eens niet bederven.

Onderweg passeert hij de winkel van Primera en zijn oog valt op het reclamebord dat op de stoep staat. De leus: ’U heeft nog één dag om een staatslot te kopen,’ schreeuwt hem tegemoet. In een impuls springt Jaap van de fiets, terwijl zijn vrouw in zijn oor dreunt: ‘Doodzonde van je goeie geld, een staatslot, je bracht er voor ons huwelijk meer geld naar toe dan er uitkwam. Neem een abonnement op de postcodeloterij dan steun je in elk geval nog goede doelen.’ Hij schudt zijn hoofd om haar zeurstem kwijt te raken. ‘Twee loten graag, eindcijfer zeven.’ Dat hem dat cijfer, na dertig jaar huwelijk, zomaar uit de mond valt, verbaast hem. Geld heeft het hem nooit opgeleverd, maar het feit dat Reina hem niet meer kan tegenhouden maakt hem al gelukkig.

Opgewekt zet hij de missie naar de stad voort en laat in de feestwinkel alle maten vlaggen de revue passeren. De verleiding om een flinke lap rood-wit-blauw te kopen is groot, maar Jaap besluit uiteindelijk met een klein formaat huiswaarts te keren. Een bescheiden vlag uitsteken is op zich al feestelijk genoeg. De buurt zal er schande van spreken. Jaap verheugt zich op de misprijzende gezichten van de buurvrouwen waar Reina haar vileine praatjes mee deelde.
Hij durft er zijn twee loten op te zetten dat ze binnen het kwartier is ingelicht over zijn publieke actie. Als hij de vlag heeft opgehangen en de loten in het brievenstandaardje naast de telefoon heeft gezet, schenkt hij zich een koel biertje in. Met de benen op de salontafel, wie zal daar nog iets van zeggen … probeert hij zich een voorstelling van de komende dagen te maken. 
Reina denkt waarschijnlijk dat hij het zonder haar niet redt en hij vermoedt dat ze binnenkort spijt komt betuigen om hem vervolgens weer fijntjes in de luren te leggen. Dat zal haar tegenvallen.
Jaap heeft schoon genoeg van zijn bedilzieke echtgenote, wat hem betreft regelen ze een flitsscheiding zodat hij snel zijn handen vrij heeft om te doen en te laten wat hem goeddunkt. Een reisje Thailand staat al jaren op zijn verlanglijst, maar Reina wilde niet verder dan de Canarische Eilanden. 
Na zijn vijfde biertje valt hij ronkend op de bank in slaap en vergeet voor zonsondergang de vlag binnen te halen.

De volgende dag staat de nieuwsgierige buurvrouw van nummer tien op de stoep. ‘Wat raar dat onder jouw omstandigheden de vlag uithangt, ik vraag me af of het wel goed met je gaat, kan ik iets voor je doen?’
‘Je zou me groot plezier doen, je vooral niet met mijn zaken te bemoeien, al laat ik die vlag tot Sint Juttemis hangen dan gaat jou dat niets aan.’
‘Nou ja’, sist de buurvrouw beledigd. ‘Reina heeft groot gelijk dat ze van je af wil.’
‘Dat vind ik ook’, zegt Jaap terwijl hij de voordeur voor haar neus dichtsmijt.
‘Zo dat is buurvrouw één die geëlimineerd is. Nu maar hopen dat ze op een draf de buurt intrekt, zodat de rest het uit het hoofd laat mij nog lastig te vallen.’ Hij zet zich, met een kop sterke koffie en de krant, aan de keukentafel. Hij kan de krant, zonder de helft af te staan, naar believen breed uitspreiden. Geen Reina aan de overkant die haar ruimte en aandacht opeist.  Wat een rust.
De rest van de dag besteedt Jaap zijn tijd om het schuurtje op te ruimen.
Fluitend zet hij een kapotte föhn en afgedankte kruimelzuiger samen met de voorraad lege weckpotten in een grote doos bij de voordeur. Die overbodige spullen brengt hij morgen naar de milieustraat. Het gerinkel van het glas klinkt hem bij voorbaat als muziek in de oren.
Zodra hij door de potten eigengemaakte jam heen is koopt hij dergelijk broodbeleg voortaan gewoon bij de supermarkt. Het eerste jaar zal het zeker geen bramenjam zijn.

Die avond bakt hij een omelet en als toetje drinkt hij een halve liter gele vla zo uit het pak, wie zal er iets van zeggen …
Tevreden met zichzelf zet Jaap zich na achten, zonder enige verwachting, achter de computer om de trekking van de staatsloterij te bekijken. 
Hij wint in elk geval € 7.50. op lotnummer AG-54587. ‘Nou daar kan ik toch een deur van intrappen’, mompelt hij sarcastisch.
Langzaam scrolt hij verder en bestudeert aandachtig alle nummers. Bij AG-41277 stokt zijn ademhaling, wat hij ziet kan niet waar zijn. € 100.007,50 staat er op zijn scherm. Drie keer vergelijkt hij de cijfers met zijn lotnummer, het staat er toch echt.
Hij wint een ton aan euro’s. Jaap springt op en juicht voor zichzelf. 
‘Thailand here I come’. Heel even vindt hij het spijtig dat hij zijn vreugde van dat moment met niemand kan delen en dan realiseert hij zich dat hij dertig jaar geleden in gemeenschap van goederen is getrouwd. Hij ploft terug in zijn stoel en mompelt: ‘Jezus, hoe moffel ik 100.000 euro weg. Als Reina daar lucht van krijgt zijn de rapen gaar, die staat hier binnen de kortste keren op de stoep om haar deel op te eisen. Dat zal me toch niet gebeuren. Ik ga morgen meteen werk maken van die flitsscheiding en over die prijs praat ik voorlopig met niemand. Ik ga ze bij Primera niet aan de neus hangen dat zij mij een winnend lot hebben verkocht want daar maken ze maar al te graag reclame voor. Ik regel mijn zaakjes rechtstreeks met de staatsloterij, ze beloven niet voor niets volledige anonimiteit.’

Hij zet de winnende loten terug in het standaardje en schenkt zich, om de winst te vieren, een biertje in. Zoals te verwachten is blijft het niet bij dat ene drankje. Deze avond kijkt Jaap wel heel erg diep in het glas, hij heeft nog net het benul zijn bed op te zoeken. Wankelend zet hij koers naar boven waar hij bovenaan de trap de laatste tree mist, hij grijpt naast de leuning en verliest zijn evenwicht. Onderaan de trap blijft hij bewegingsloos liggen. Als de buren van nummer tien drie dagen later vinden dat het vlagvertoon van Jaap wel erg lang duurt en dat ze hem al die dagen niet hebben gezien slaat de buurvrouw alarm. Ze belt Reina op haar logeeradres. 
Het eerste wat deze ziet, als ze van drie dagen kranten en reclamefolders opzij schuift, is de doos met afgedankte spullen, daarna ziet ze de levenloze Jaap liggen. ‘Wat dacht je opgeruimd staat netjes, zo letterlijk had je dan nou ook weer niet hoeven nemen.’ schampert ze cynisch. Terwijl ze de kamer inloopt om de hulpdiensten te bellen ziet ze de loten in het brievenstandaardje staan. 
Voor ze de telefoon pakt propt ze de loten in haar handtas. ‘Je weet nooit waar het goed voor is, wie weet is er een prijsje opgevallen en kan ik er zijn uitvaart van betalen.’ Daarna belt ze 112.

dinsdag 3 oktober 2017

Tegenstelling

Zwart-Wit
muziekwinkel in Zwolle
foto ferrara

zondag 1 oktober 2017

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis


Behoedzaam

Je lichaam is oud.
Je ogen zijn waakzaam.
Ze hebben zoveel gezien.
Soms wil je ze sluiten.

De oorlog woedt voort
in je hoofd, al is het vrede.
Dreiging is overal.
Je blijft staande,
sterk en moedig.
Voorzichtig.
Niemand mag dichtbij.

In de nacht komen de dromen.
Nergens is het veilig.
Onder je kussen een wapen.
Naast je hoofd de straatkat
die je binnen hebt gelaten.

Ze blijft bij je in het donker,
verzacht je reis in de nacht.

donderdag 28 september 2017

Een monument van het verzwijgen

Twee jaar is het parmantige peutertje.
De vrolijkheid zelve, kijkt ze met grote ogen de wereld in.
Sinds kort is haar vertrouwde wereldje onrustig. Haar knuffels zijn verdeeld over twee kamertjes en haar beide oma’s passen vaker op.
Ook papa is soms een hele dag in haar buurt.
Het charmante kleintje, in haar dure merkkleding, begrijpt het allemaal nog niet.
Op haar rode laarsjes stapt ze vrolijk door de plassen, terwijl haar oma op de stoep toeziet.
Eind van de middag rent Mama snel in en uit, alsof ze niet gezien wil worden.
Ze zet haar kind gehaast in het autostoeltje.
Veilig ingesnoerd zit het meisje op de achterbank, haar vaste steun en toeverlaat stevig onder haar armpje geklemd.
Mama heeft haast om de straat uit te komen.

dinsdag 26 september 2017

Tegenstelling

Fris-Muf
Amsterdam

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

maandag 25 september 2017

Taalcuriosa

In september 2013 plaatste ik voor het laatst iets in de rubriek taalcuriosa.
Hoog tijd weer eens in mijn verzameling te bladeren.
Alles wat ik hieronder laat zien is van de periode voor ik begon met bloggen. Dat wil dus zeggen voor 2011. Het is een kleine greep uit de verzameling knipsels uit diverse kranten, tijdschriften en reclamefolders die ik nog steeds, hoewel wat minder fanatiek, in een boekje plak. Dit keer geen toepasselijke namen maar wonderlijke aanprijzingen. 
Ik heb geprobeerd de foto's zo goed mogelijk te bewerken.






donderdag 21 september 2017

Luchtfietserij


op gebakken lucht
wordt met zorgeloos fietsen
luchtkasteel bereikt

foto ferrara
windwijzer in Hellendoorn

dinsdag 19 september 2017

Tegenstelling

Hoog-Laag
Frankrijk Lann Brick 
foto ferrara

maandag 18 september 2017

Welbevinden

Elke ochtend, na een verkwikkende nachtrust, doet Saskia haar Pilates oefeningen om stramme spieren en gewrichten in shape te krijgen.
Onder de lauwwarme douche sponst ze haar huid met Sanex dermo sensitive lactoserum, waarvan het meeste schuim in het doucheputje verdwijnt.
Ze wast haar korte kapsel met Andrélon vitaliserende shampoo. 
Op de flacon staat dat ze haar hoofdhuid goed moet masseren voor een schitterend resultaat, zodat haar hoofd er voor de rest van de dag springlevend uitziet.
Terug in de slaapkamer hanteert ze de vocht inbrengende bodylotion van Nivea om haar, door Sanex verkregen, soepele huidje nog zachter te maken.
Tot slot krijgen haar wangen Oil of Olaz double action opgesmeerd.
In skinny jeans met bijpassende zijden blouse, die mooi over haar boezem valt, mag ze gezien worden. De kekke korte laarsjes met massagezooltjes van Dr. Scholl maken het geheel af. 

Vrij van stress maakt Saskia zich cafeïnevrije koffie en neemt, in verband met de darmflora, een vezelrijke boterham en spreidt de krant op tafel. 
Onlangs heeft ze zich voorgenomen haar heldere geest niet meer bloot te stellen aan de dagelijkse portie wereldleed dus bladert ze meteen door naar de puzzelpagina om haar grijze hersencellen eens flink te stimuleren. 
Ze heeft goed geluisterd naar de adviezen van Prof. Scherder die onlangs bij De Wereld Draait Door zat.
Terwijl ze zich het hoofd breekt op het cryptogram belt haar vriendin Mieke.
‘Sas zullen we eind van de middag een terrasje pakken? Niet zeuren over een aanslag op je gewicht, je bent 76, draagt maatje 36 en bent totaal in balans. Verval zal bij jou niet meer intreden. Jij zou zelfs een tijgerprintje van Action kunnen dragen. Ik zie je bij Valencia.’
‘s Middags bij een zondig, vetrijk tapasplankje en een glas droge rosé klinken de vriendinnen op een heilzaam leven.


Na een lange afwezigheid is Plato terug op het blogtoneel. 
Hij gaat meteen met een WE-300 de uitdaging aan.
Schrijf een verhaal over gezondheid in 300 woorden zonder dat woord te noemen.

donderdag 14 september 2017

Herfst

de zomer voorbij
stormenderhand verovert
herfst zich meer terrein
gevelsteen in Vlissingen
met toestemming van

Op en Rond de Deur

Kloppers in Haarlem
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

dinsdag 12 september 2017

Tegenstelling

Mooi-Lelijk
klopper in Enkhuizen
foto ferrara

donderdag 7 september 2017

Aan elkaar genaaide lapjes

De tentoonstelling van het Quiltersgilde in de Grote St. Laurenskerk in Alkmaar is een vrouwenaangelegenheid.
Zij hebben binnen de kerk duidelijk de overhand. Het prachtige gebouw leent zich uitstekend voor het showen van de handwerken. Vooral de grote stukken komen goed tot hun recht. Ik vind ze niet allemaal even mooi, maar dat is een kwestie van smaak. Ik merk het ook aan de dames om mij heen. 
Er zijn kunstukken die ruime belangstelling krijgen en waar hevig overlegd wordt over patronen, kleurcombinaties en technieken. Bij andere doeken wordt even stil gestaan en loopt men weer door.
Zelf heb ik van quilten en wat daar zoal bij komt kijken totaal geen verstand, maar dat er ongelooflijk veel tijd en liefde in een pronkstuk zit wordt me wel duidelijk.

In de buurt van het orgel stuit ik op een man met een informatietableau op schoot. Zijn blik gaat heen en weer tussen het bord en de bovenkant van het orgel. Ergens moet daar een plafondschildering zijn, maar vanuit zijn positie is er niets van te zien. Omringd door kleurrijke kunstwerken, interesseert deze bezoeker zich meer voor het interieur van de kerk. Ik help hem speuren en samen komen we tot de conclusie dat hij beter halverwege de kerk kan gaan staan om de afbeelding te kunnen zien.
De man laat weten dat zijn vrouw elders rondkijkt. ‘Ik heb het wel gezien’, zegt hij. ‘Ik zeg altijd tegen mijn vrouw dat ik de meeste quilts aan elkaar genaaide lapjes vind. Sommige vind ik knap gemaakt hoor, maar dat geldt niet voor alle werken die hier hangen.’
Ik vraag hem of hij het doolhof wel heeft bekeken, dat is toch een bewonderenswaardig staaltje van diepte aanbrengen. Hij aarzelt even en zegt dan dat hij het met me eens is. Daarna vervolgen we ieder onze weg. Ondertussen kom ik tot de slotsom dat de man met de bewuste opmerking absoluut geen recht doet aan de handwerken.

Als ik aan het eind van mijn ronde naar een quilt met een afbeelding van Escher sta te kijken vraag ik me af of hij die wel heeft gezien. 
Hier is toch echt geen sprake van aan elkaar genaaide lapjes.
De tentoonstelling is nog tot zondag te zien. Aanrader. https://www.quiltersgilde.nl/

Kom voor het kerkinterieur een andere keer nog eens terug.


dinsdag 5 september 2017

Tegenstelling

Goed-Fout
gevelsteen in Millingen aan de Rijn
foto ferrara

maandag 4 september 2017

Piece of cake

Omdat bruikbare ingrediënten voor het vervolgverhaal van de zusters zandvlo Miet en Griet niet altijd voor het oplepelen liggen, heb ik gisteren naar de eerste aflevering van “Heel Holland Bakt” gekeken.
Bij mij willen, tot groot vermaak van mijn kleindochter, de cupcakes uit het pakje van Dr. Oetker niet eens opstijven. Een beter excuus om me aan hogere bakkunsten te onttrekken is er niet te vinden.
Kijken naar die hobbybakkers is voldoende om me het klamme zweet te bezorgen.
De tent waarin de wind vrij spel heeft, een oven die je niet kent, te weinig aflegruimte en bovenal tijdsdruk. Ingezakte chocoladezoenen, romantische truffeltaart die niet wil rijzen, chocoladeschijven die aan scherven vallen. Voeg daarbij Meester Moppentapper André van Duin, die bij zijn tweede seizoen eindelijk alles uit de kast mag halen en de nachtmerrie is compleet. Sta jij met je kleverige vingers garnering op je taart te spuiten komt die grapjas je extra op de proef stellen.

Aan het eind van het (be)slagveld volgt het vorkje prikken en de beoordeling.
Alsof het om een eenvoudig rekensommetje gaat horen we Robèrt zeggen: ‘Het is plussen en minnen met deze taart.’
Janny vindt de structuur te vast of te zwaar om lekker te zijn. Ik rijm het niet met een eerder oordeel: ‘ Gewoon een heel lekkere zware taart.’
Ergens anders zit er weinig spanning in de taart. Geen spanning in de taart? Ik kan alleen maar met bewondering kijken naar die prachtige opgebouwde lagen of naar het gladde marsepein met een sierlijke roos als decoratie. 
Zit er na al die inspanning geen spanning in je taart …
Wat een beproeving, mijn maag draait ervan om.
Hoewel Miet en Griet dol op taart zijn ga ik er mijn vingers niet aan branden.

Rest de vraag. Wat is mollig beslag?

vrijdag 1 september 2017

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Nazomer

Een donswolk in de lucht,
blote voeten in het zand.
De zee ruist een wiegelied.
Zonnestralen in september.

Stilstaan, verdergaan,
de tegenwind vergeten.
Aangespoeld geluk
verwonderd aanraken,
vast willen houden.
Huiveren, als de dood
dat het wegglipt,
als zand tussen vingers.

donderdag 31 augustus 2017

Miet en Griet

Aflevering 63: Afscheid van het zomerseizoen.
Klik voor hun blog op de zandvlooien rechts op de pagina
of:http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl/