woensdag 26 april 2017

Beladen ontmoeting

Hoewel ik er bijna nooit meer kom, kan ik in mijn geboortedorp de weg naar de oude school, waar een reünie is georganiseerd, blindelings vinden.
Wat zal het heerlijk zijn hartsvriendin Ankie weer te zien. We mailen regelmatig, maar het is jaren geleden dat we elkaar daadwerkelijk spraken.
Zou Francien er ook zijn? Vanwege haar onregelmatige tanden noemden Ankie en ik haar ‘Het lelijke eendje’. 

Francien, die probeerde bij ons aan te haken en waar wij vaak geen zin in hadden. Ze kon eindeloos aan het begin van het tuinpad naast haar fiets staan wachten tot wij zouden opduiken. Francien, die niet wist, dat wij boven achter de vitrage van een slaapkamerraam lagen te stikken van de lach. 
Ik krijg een nerveus gevoel over me bij het idee dat zij daar straks in die school zal zijn en misschien wel herinneringen wil ophalen.
Zal ze nog weten hoe beroerd Ankie en ik haar soms behandeld hebben. 
Als ik het klaslokaal binnenstap zie ik haar staan. Een mooie, goed verzorgde vrouw met opvallend gave tanden. Lelijk eendje af. Ze is druk in gesprek met Johan die mijn vlechtjes vaak in zijn inktpot doopte zodat ik, zonder het te weten, regelmatig met inktvlekken op mijn rug liep.
Ze maakt zich los uit het gesprek en komt met uitgestoken hand op me af. ‘Ferrara wat leuk jou weer te zien, komt Ankie ook?’
Francien haakt weer aan … ze lijkt daarin onveranderd. 
Ik voel me ongemakkelijk onder haar enthousiasme en het onderwerp dat ze aanroert maakt het niet beter.

‘Wat vond ik het vroeger toch fijn om bij jou thuis te spelen. Jullie hadden als enigen in het dorp centrale verwarming. Zelfs op de wc was het warm.’

Dat was het dus. Francien zocht niet alleen vriendschap, ze zocht ook warmte.
Bijna zestig jaar later, komt me het schaamrood op de kaken. Ik krijg het er warm van en voel me geroepen haar uit te leggen dat ik toen geen idee had van de luxe positie waarin ik mij bevond. Als kind neem je het leven zoals het komt. Door omstandigheden gedwongen woonde ik, met moeder en oudere broer, bij mijn opa, die bij de bouw van zijn nieuwe huis centrale verwarming had laten aanleggen. Naarmate ik ouder word begrijp ik hoe beladen die woonsituatie voor de volwassenen geweest moet zijn. 
Francien luistert aandachtig en zegt dat zij, behalve de centrale verwarming, destijds niets bijzonders heeft gemerkt. Ter geruststelling van mijn geweten neem ik aan dat ze de pesterij ook niet als zodanig heeft ervaren.
Het blijft in elk geval onbesproken. Ik ben er niet rouwig om.

9 opmerkingen:

  1. Snap de situatie wel, je hebt neint met iedereen een klik.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi objectief beschreven, waardoor je het helemaal bij de lezer laat om er iets bij te voelen / van te vinden. Werkt goed!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn begin van een feestdag, compliment van een schrijfcoach. Dank je wel.

      Verwijderen
    2. Ferrara,

      Hoewel ik jouw stukjes altijd met belangstelling lees en deze ook, moet mij deze keer iets van het hart.
      Wellicht is mijn begrip van "objectief beschreven", zoals Heldinne zegt niet juist en ben ik natuurlijk ook geen schrijfcoach, vind ik toch deze omschrijving voor jouw tekst niet bepaald toepasselijk.
      Uit jouw verhaal komt een hoop persoonlijk gevoel en emotie naar voren. Je wordt nerveus, voelt je ongemakkelijk, je schaamt je en je bent er niet rouwig om dat het onderwerp niet aangesneden wordt. Desondanks kan ik er als lezer toch nog wel een eigen gevoel bij hebben of er iets van vinden en dat is in mijn geval "Jammer, een gemiste kans".

      Groetjes,

      jeer

      Verwijderen
    3. Gemiste kans, je hebt gelijk.

      Verwijderen
  3. Mooie ontmoeting uiteindelijk! Ik kwam ooit naar een reünie ban mijn lagere school en een vriendinnetjes waar ik 2 jaar intensief mee om ben gegaan, we kwamen bij elkaar thuis om te spelen op verjaardagen, kon zich mij niet meer herinneren. Ik geloofde er niks van. Een arrogant mens was ze geworden. Dan ben jij beter af! Leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi stukkie. Herkenbaar ook.
    En nu ik de reacties lees, ben ik het helemaal eens met Jeer!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat heb je het mooi beschreven en ook ik sluit me helemaal bij Jeer aan.

    Reünies...brrr kippenvel bij de gedachte alleen al, ik zou niet gegaan zijn. Ik was nl zo'n 'gepest' kind. Had 1 vriendje en 1 vriendinnetje in die tijd. Dat 'vriendje' is er nog steeds, heb ik ook nog steeds regelmatig contact mee. Dat vriendinnetje niet, nadat we beiden getrouwd waren en kinderen hadden gekregen gingen onze wegen zo haaks op elkaar staan dat de klik van toen een antiklik werd.

    BeantwoordenVerwijderen