donderdag 26 april 2018

Schrijfcursus

Beschrijf dit autoritje 
zodat we begrijpen wat de hond voelt

Hondenbaan

‘Doorgaans verloopt het leven van een reclamehond redelijk rustig, te rustig soms.

Onlangs nog moest ik met een sullige soortgenoot een wandeling op de hei maken. We waren aangelijnd en aan het andere eind van de riem liep een bejaarde man een cholesterolverlagende margarine aan te prijzen die in combinatie met bewegen perfect zou werken. Waarom ze ons daarbij nodig hadden is me een raadsel want van zo’n gezapige wandeling wordt mijn conditie niet beter.
Ook lig ik op gezette tijden vol overgave op een stinkend stuk zwoerd te knagen omdat het tandsteen van het hondengebit zou tegengaan.
Dat spul is niet te kanen, maar dat interesseert de reclamemakers niets.
Eerlijk gezegd is flink rennen met flapperende oren en net doen of je een klein hondje opvreet meer mijn ding.

Vandaag zit ik in een auto, type koekblik, nota bene zonder gordel, naast een oude taart met een bril uit de jaren tachtig op haar neus. Het fossiel heeft de bestuurdersstoel nagenoeg tegen het stuur geklemd zodat ze met haar korte pootjes bij de pedalen kan. Haar neus raakt bijna de voorruit. Natuurlijk ziet ze niets door de gedateerde fok. Stotend trekt ze op in de eerste versnelling en trekt meteen door naar zijn drie. Gloeiende, gloeiende wat gebeurt er?
De regisseur stuurt haar met opzet naar de verkeerde baan van de oprit richting snelweg. Cut man, Cut. We gaan spookrijden, zo dadelijk leggen die bejaarde en ik het loodje in een of andere bloedlinke commercial. 
Als mijn baas dit had geweten had hij me nooit laten inhuren. Hij zou wel gek zijn om zijn beste kostwinner naar de eeuwige jachtvelden te helpen. Remmen mens, remmen, zie je dat bord niet. “Ga terug”
Ik klauw mijn voorpoten in de zitting van de stoel en hoor mezelf van angst de longen uit mijn lijf janken.

Plotseling trapt de blinde pensionado grijnzend op de rem. Ik sproei mijn angstkwijl over haar trevira jurkje. Als we stilstaan valt het me op dat er in de wijde omgeving geen verkeer te bekennen is.

Dan zie ik de regie-assistente in de berm staan. Ze houdt een bord omhoog met de tekst: ‘Take one:  Was nou maar naar Specsavers gegaan’

9 opmerkingen:

  1. Geweldig beschreven. Ik zit helemaal mee te shaken met die arme hond. Hahaha.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hilarisch en creepy tegelijkertijd, ik wou dat ik die hond ff kon knuffelen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schrijfcursus....? Ik zou niet wéten waarom je nodig zou hebben, helemaal geweldig dit "hondse" verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ferrara,

    Overtuigend geschreven!

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Prachtig! Volgens mij een schrijfcursus-diploma waardig..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Allen dank voor jullie leuke reacties. Zonder de schrijfcursus zou ik nooit over de reclamehond hebben geschreven. Juist die opdrachten geven inspiratie en zijn een uitdaging. Voor mij is schrijven een hobby waar ik veel plezier aan beleef, als er dan ook nog fijne reacties komen, is het helemaal de moeite waard. Ik heb voor het volgende seizoen(na de zomer) weer geboekt.

    BeantwoordenVerwijderen