Brechtje
Als de werkzaamheden aan de persruimte bijna zijn afgerond komt de aannemer met het voorstel toch een begin te maken met de herbouw van de vervallen schuur. Jacintha echter houdt voet bij stuk: zij wil die schuur pas afbreken als de druiven binnen zijn. Tijdens de drukste periode van het jaar wil ze geen extra bedrijvigheid op het terrein. In overleg met Chris geeft ze opdracht de buitenkant van de quinta eerst onder handen te nemen. Het onderhoud aan haar huis bezorgt het bedrijf geen overlast. Samen met Chris bekijkt Tonio kritisch het houtwerk. Twee luiken en een kozijn zijn aan vervanging toe, de rest kan na een flinke schilderbeurt nog jaren mee. Over de kleuren is geen discussie: witte muren en de ramen, luiken en deuren felblauw, ‘Quinta Rodrigues’ wordt in oude glorie hersteld.
Maar nog voor de eerste steiger is opgebouwd slaat het noodlot toe. Chris wordt gebeld door zijn broer. Brechtje heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en zijn komst naar Nederland is dringend gewenst. De verslagenheid bij Chris is groot. Net nu ze op de goede weg zijn komt er zo’n kink in de kabel. Hij overlegt met Leo en Maaike om via hen contact met Jacintha te houden. Hoewel de verhouding tussen Tonio en Jacintha goed genoeg is om het onderhoud aan de quinta in goede banen te leiden, belooft Leo een oogje in het zeil te houden. Voor onbepaalde tijd neemt Chris met pijn in zijn hart afscheid van de mensen aan wie hij in korte tijd gehecht is geraakt. Om te voorkomen dat hij zijn auto langdurig op de luchthaven van Porto moet parkeren brengt Carlos hem weg. Jacintha staat naast de auto op hem te wachten. ‘Chris, het is jammer dat het zo loopt, maar neem de tijd voor je zus. Hier op de quinta gaat het werk gewoon door, wij redden ons wel.’
Steijn, de oudste zoon van Brechtje en Frits, haalt hem op van Schiphol en onderweg vertelt hij over het ongeluk en de toestand waarin zijn moeder verkeert. ‘Waarschijnlijk heeft ze door de stand van de zon een bocht in de weg gemist en is ze de macht over het stuur verloren. De auto is diverse keren over de kop geslagen en in een weiland naast de weg beland.’ Chris ziet in een flits de pick-up in Fatima weer op zijn kop liggen. Hij hoort zijn neef zeggen. ‘Mam ligt op de intensive-care en heeft inwendig letsel aan longen en nieren, haar bekken is gebroken en er zijn een aantal wervels verschoven. Het is een wonder dat haar hoofd niet is beschadigd, van hersenletsel is geen sprake, maar ze wordt voorlopig in slaap gehouden. Ik hoop zo dat vader een beetje opknapt nu jij er bent. Hij zit als een verslagen man naast haar bed en vertoont weinig spirit.’
‘Hoe kom je erbij dat ik Frits zou kunnen oppeppen, echt vertrouwelijk is onze verstandhouding nooit geweest.’
‘Dat weet ik, maar moeder is dol op je en Pap hoopt dat zij sneller geneest met jouw aanwezigheid.’
‘Nou dat is me nogal een verwachting waar ik aan moet voldoen.'
‘Oom Chris, ik ben ook geschrokken van het gedrag van mijn vader, blijkbaar leunt hij meer op moeder dan wij met z’n allen in de gaten hebben gehad. De artsen hebben hem er niet van kunnen overtuigen dat Mam dit ongeluk overleeft. Geef hem de tijd om zichzelf bij elkaar te rapen.’
Chris heeft er bijna spijt van dat hij Portugal hals over kop heeft verlaten. Om zijn zwager in de benen te krijgen had hij ook op een later tijdstip kunnen afreizen. Als hij naast het bed van Brechtje staat werpt hij die gedachte van zich af. In verband met de beschadiging aan haar longen ligt zijn zus aan de beademing. Hoewel ze aan haar gezicht geen verwondingen heeft, is het geen prettige aanblik. In haar arm loopt gestaag vocht uit een infuus. Om Brechtjes vrije hand te kunnen pakken laveert Chris langs de flesjes met vocht die aan de bedrand hangen. Zachtjes knijpt hij in haar vingers. Brechtje is te diep in slaap om te kunnen reageren. Frits staat op om zijn zwager te begroeten. ‘Ik ben blij dat je zo snel bent gekomen.’
‘Kop op Frits, Brechtje is een knokker, ze zal tijd en jouw steun hard nodig hebben, ik heb van Steijn begrepen dat het goed komt.’
Chris en Frits zijn de komende weken op elkaar aangewezen. Chris wil zijn nichtje niet op de lip zitten en dus logeert hij bij zijn zwager die onder de gegeven omstandigheden zijn gezelschap niet onaangenaam vindt. Chris echter heeft het gevoel dat hij zijn tijd verdoet. De uren die hij niet naast het bed van Brechtje doorbrengt besteedt hij aan zijn taalcursus en samen met Irene zoekt hij boeken uit om ze te laten overbrengen naar zijn huis In Portugal. Een verzameling blauwe flesjes wordt door de verhuizer professioneel ingepakt.
Via Leo houdt hij Jacintha regelmatig op de hoogte over de situatie in Nederland. Tot zijn verrassing reageert zij, ook via Leo, op zijn berichten. Ze vertelt hoe blij ze is met het opknappen van de quinta en ze laat hem weten dat ze elke morgen naar de kerk gaat om een kaarsje voor Brechtje te branden. Haar manier van meeleven doet hem goed. In gedachten ziet hij haar in haar grijze kleding voor het Mariabeeld een kaarsje opsteken. Soms denkt hij dat hij haar mist, maar bij die gedachte durft hij niet lang stil te staan.
Aan de zuidkant van Europa worstelt Jacintha met hetzelfde gevoel. Ze wordt er verdrietig van omdat schuldgevoel opnieuw de kop opsteekt. Hoewel ze dagelijks in de kerk komt durft ze er met de padre niet over te praten. Na een slapeloze nacht gaat ze te rade bij Maaike. In tranen biecht ze op dat ze met haar gevoel geen raad weet. Ze begrijpt niet dat ze de rustige man uit Nederland mist. Hij lijkt haar leven behoorlijk overhoop te gooien. Maaike kijkt eens goed naar haar vriendin, ze is veranderd in haar gezicht, haar ogen staan minder dof en de strakke trek om haar mond is verdwenen. Ze legt een hand op Jacintha’s onderarm. ‘Denk je dat je verliefd bent?’
‘Dat weet ik niet. Na Jaime heb ik nooit meer naar een man omgekeken, maar bij Chris is het anders. Ik voel me prettig met hem in mijn buurt en dat verwart me. Ik slaap er slecht van.’
‘Laat het over je komen, voorlopig is hij in Nederland. Je hebt zo de gelegenheid om voor jezelf duidelijkheid te krijgen, zodra hij terug is merk je vanzelf hoe je er tegenover staat. Chris is een goeie vent met het hart op de juiste plek. Geef jezelf een nieuwe kans, Jacintha.’
‘Daar zijn er twee voor nodig. Wie zegt of Chris dat wil.’
‘Wacht af tot hij terug is. Geef het tijd, er is geen haast bij, toch?’
Opgelucht dat ze haar geheim heeft kunnen delen rijdt Jacintha terug naar Tua. Bij thuiskomst mist ze de begroeting van Augusta. Ze vindt de hond op het lege terras achter Chris zijn huisje.
De toestand van Brechtje wordt stabieler. De artsen laten haar langzaam tot bewustzijn komen. Eindelijk kunnen er weer woorden met elkaar gewisseld worden. Vooral bij Frits laaien de emoties hoog op, hij laat zijn tranen de vrije loop. Brechtje is blij dat ook Chris met zijn kalmerende invloed regelmatig aan haar bed verschijnt. Maar sinds ze op de verpleegafdeling ligt, is Chris ongedurig. Frits heeft zich inderdaad bij elkaar geraapt en is weer aan het werk. Behalve op bezoek gaan, kan Chris voor zijn zus momenteel weinig betekenen. Zodra haar longen en nieren weer naar behoren werken kan ze worden geopereerd aan de verschoven wervels. Spontaan zullen deze niet meer op hun plek komen. De ingreep is niet zonder risico. Er bestaat een kleine kans op een gedeeltelijke dwarslaesie. Bij het eerstvolgende bezoek aan Brechtje praat Chris over terugkeer naar Portugal. Brechtje begrijpt hem. ‘Gaan Chris, je bent daar meer nodig dan hier aan mijn bed. Het was fijn dat je er was, maar zonder jou kom ik ook wel op de been.’
De boodschap in de Portugese mail die hij kort na het gesprek met Brechtje ontvangt verrast hem en geeft de doorslag. Jacintha heeft een laptop aangeschaft. Tonio heeft haar als eerste geleerd hoe ze mail moet versturen.
‘Augusta ligt elke avond op je terras, ze mist je.’
Chris ziet haar zitten in de woonkeuken. Gebogen over de laptop, zoekend naar de letters op het toetsenbord, typend met één vinger. De weerbarstige lok ligt op haar voorhoofd. Hij geeft toe aan zijn gevoel en waagt het er op met zijn antwoord. ‘En ik mis jullie.’