Mijmeringen van een sportvisser

‘Nou daar zit ik dan weer op mijn kist vol dobbers, snoeren, haken en aas.

Mijn groene tentje tegen regen en zon opgezet in de berm, het lijkt erop dat ik het vandaag niet nodig heb. Gelukkig maar, want zo leuk is het niet langs de waterkant.

De meeste vissers aan weerszijden van mijn vaste plek denken waarschijnlijk dat ik hier dagelijks voor mijn lol zit.

Eigenlijk zit ik hier naar die dobber te staren omdat mijn vrouw vindt dat ik thuis te veel ruimte inneem. Ik zit haar in de weg als ze haar dagelijkse poetspraktijken op ons sociale huurwoninkje loslaat. Je zou zeggen je bent wel een keer klaar in dat petieterige onderkomen van ons, maar zo steekt mijn vrouw niet in elkaar.

Elke dag komt de stofzuiger tevoorschijn, worden de meubels nat afgenomen en staan de ramen wijd open om de boel te luchten. Gek word ik ervan.

Je kunt beter de weergoden trotseren en je hengeltje in het water gooien dan de hele dag met zo’n vrouw opgescheept zitten.

En denk maar niet dat ik de gevangen vis mee naar huis mag nemen. Vis en baklucht zal je bij mij thuis niet ruiken. Op weg naar huis haal ik bij de visboer een portie kibbeling dat ik voor zijn toonbank naar binnenwerk, scheelt een hoop gezeur aan mijn kop.

Het liefst was ik een moestuin begonnen, beetje aardappelen en bonen poten, onkruidje wieden, meedoen aan de wedstrijd wie de hoogste zonnebloem op de tuin heeft, dat soort zaken vind ik leuk. Maar ik mag van Trientje Poets niet met zand aan mijn schoenen thuis komen, laat staan dat ze zanderige aardappelen en groente in haar brandschone keuken duldt. Je hebt op zo’n tuin ook meer aanspraak dan in de visserswereld waar zwijgzaamheid een groot goed is. 

Ach, het komt me wel uit, hoef ik niet op te biechten waarom ik hier ‘s zomers elke dag de boel optuig.’

ColumnX uitdaging van de maand augustus:  Schrijf een verhaal vanuit de andere sexe.

Tegenstelling

Bewegen-Roerloos

wisseling van de wacht in Athene

foto ferrara

Tegenstelling

Winnaar-Verliezer
Sint Joris en de draak
Duitsland-Stralsund

foto ferrara

Gestraft door de woede

Bij de Aldi winkelt een moeder met haar puberzoon.

Hij ziet veel lekkere zaken die hij graag wil aanschaffen. Zijn moeder weert alle suggesties af. De knul wordt boos en laat op niet mis te verstane wijze en op volle sterkte zijn ongenoegen blijken.

‘Als Pap nou eens gewoon op de fiets naar zijn werk gaat en niet zoveel geld uitgeeft aan dat dure hondenvoer, dan konden wij eens normaal eten.’

Zijn moeder is duidelijk niet blij met deze uitval. ‘Je denkt ze een plezier te doen door ze een keer mee te nemen, krijg je dit op de je bord.’ zegt ze met het schaamrood op de kaken tegen een medeklant.

Haar kind duwt, met een woedende blik in zijn ogen, het winkelwagentje richting kassa. 

De allermooiste dag

27 november 1970, is voor mij de allermooiste dag. Die dag kreeg ik het insigne opgespeld dat bij het A-diploma voor verpleegkunde hoort. 
Wat was ik trots op die speld en een mooie cijferlijst.

Het betekende de springplank naar een zelfstandig leven. Ik had een vak geleerd en kon voortaan voor mezelf zorgen. Na drie en een half jaar hard werken, studeren, vallen en opstaan, eindelijk het fel begeerde kruisje onder de kin op de stijf gevouwen witte kraag van het blauwe uniform. 

Ik heb in de loop der jaren nog het een en ander aan diploma’s en certificaten bij elkaar gesprokkeld, waaronder het B-diploma, waar een pittige opleiding in de psychiatrie aan voorafging. Die diploma-uitreiking vond plaats op 28 augustus 1979 en is ook een mijlpaal in mijn leven, maar 27 november 1970 blijft de allermooiste dag.

Natuurlijk was mijn trouwdag een topdag, maar de prestatie die ik daarvoor heb geleverd was, voor mijn gevoel, minder groot.

foto internet

Op en Rond de Deur

viert de zomer met bloemen

klik voor het blog op de deurklink

rechts op de pagina of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

Tegenstelling

Onder-Boven

(de wet)

in Deventer

foto ferrara

Gastvrijheid

‘Uw bezoek is niet gewenst’, staat op het kaartje dat mij op een zilveren dienblaadje onder de neus wordt geschoven.

Op een zomerse dag ben ik na een lange fietstocht, gekleed in korte broek, poloshirt en sportschoenen, neergestreken op het zonnige terras van restaurant De Gastronoom.

Afhankelijk van de gelegenheid schuif ik hier in pak of jacquet regelmatig aan. In deze sportieve outfit wordt de gast blijkbaar niet herkend. Het restaurant dat gastvrijheid hoog in het vaandel heeft staan en daar in hun goudopsnee menukaart een hele pagina aan wijdt, blijkt in de praktijk aan discriminatie te doen.

Zonder stampij te maken sta ik op en vind naast mijn fietssleutels een verdwaald visitekaartje in mijn zak. Ik leg het naast het ongastvrije exemplaar op het blaadje en verlaat, met de pest in, het terras. De gerant die mij wel herkent en mij ziet vertrekken komt nog even gastvrij de hand schudden. Zwijgend wijs ik op het serveerblaadje.

De man verschiet van kleur en put zich uit in excuses. ‘U begrijpt Professor dat dit niet voor u is bedoeld, dit is voor gasten die niet in ons profiel passen.’

‘Ik wist niet dat jullie aan ballotage doen. Ik kwam voor een Leffe Blond, maar die ga ik nu op mijn eigen terras drinken’, zeg ik ijzig.

‘Professor, ik hoop dat u aan dit incident geen ruchtbaarheid zult geven, u weet als geen ander hoeveel promotiefeesten in ons restaurant worden gegeven. Ik schat uw gezag en mening hoog in, negatieve reclame in uw kringen zou ons een smak geld kunnen kosten.’ 

Verbijsterd door de schaamteloosheid van de omhooggevallen vakman stap ik op mijn fiets.

Thuis schenk ik mij een koele Leffe Blond in en overdenk, nippend aan mijn glas, het gebeuren in De Gastronoom. Bij het op handen zijnde promotiefeestje van een mijn wetenschappers kan ik niet wegblijven.

U leest het, aan het verzoek van de gerant besluit ik niet te voldoen

ColumnX uitdaging voor de maand juli: schrijf een recensie over een restaurant waar de eigenaar tranen van in zijn ogen krijgt.

Weerspiegeling

In Nieuwegein op het landgoed van Kasteel Rijnhuizen ligt deze bol, bij helder weer spiegelt het oude gebouw zich als een ijdele dame. Landgoed en Kasteel zijn onlangs verkocht aan een projectontwikkelaar die in en rondom het gebouw huisvesting voor senioren wil realiseren.
Ik vrees dat, niet alleen, dit kunstwerk het loodje zal leggen. Nu ik er nog eens goed naar kijk bekruipt me de neiging er aan te schudden. Zou het dan gaan sneeuwen?

foto ferrara

Tegenstelling

Fietsers nemen het blijkbaar niet zo nauw

Brutaal-Beleefd

foto ferrara

Een prachtig lettertype

Waarschuwing: sommige zinnen in dit verhaal zijn met moeite te lezen..

Arial in tekengrootte 11 bevalt me tot nu toe het beste op mijn blog.

Batang is te dun, terwijl ik dit tik vloeien de letters al in elkaar over.

Calibri zit tussen Arial en Batang in, maar heeft niet mijn voorkeur.

David dan, nog kleiner, hier begin ik ondanks de computerbril al van voor naar achter te bewegen voor goed leesresultaat.

Fang song, neigt naar Batang, maar is ietsje kleiner, niet echt prettig.

Georgia, lekker vet, maar toch te klein.

Iskoola Pota, ik zie het verschil niet met Georgia of toch wel, tikkie kleiner, heb ook hier de neiging tot dubbelzien.

Juice ITC, dit kan ik pas lezen zonder bril en met mijn neus op het scherm, valt dus af.

Lucida Handwriting doet me denken aan het handschrift dat ik in de loop der jaren ben kwijtgeraakt, ik schrijf mijn kaarten en brieven inmiddels in rechtopstaand schrift. Of moet ik zeggen blokletters.

Times New Roman, toen ik op mijn werk voor het eerst met de computer ging werken, ben ik met dit lettertype begonnen, inmiddels een dagje ouder en een lees/computerbril rijker is dit te kriebelig geworden.

Ik heb ze allemaal op lettergrootte 14 geprobeerd en dan nog zijn sommige, zoals deze Ar Bonnie moeilijk  te lezen.

Arial komt er dan zo uit te zien, dit lettertype heeft hoe dan ook mijn voorkeur, rechttoe-rechtaan.