Pech (slot)

Vanmiddag ben ik gebeld door het installatiebedrijf. ‘Ah’, zegt de telefoniste.
‘U bent thuis, is het goed dat onze monteur straks het afdekkapje komt plaatsen?’ Natuurlijk vind ik dat goed. Om mijn vraag of ik i.v.m. de lengte van de ladder de schuttingdeur zal openen, moet ze helaas het antwoord schuldig blijven. Voor de zekerheid haal ik de deur maar vast van het hangslot, dat er uit veiligheidsoverwegingen permanent op zit.
Ongeveer twintig minuten later stopt een busje voor de deur en de monteur, ik schat van een jaar of dertig, verschijnt met een compact trapje onder zijn arm. In de gang stelt hij zich netjes voor. Ik wijs op zijn trapje en zeg: ‘Daarmee ga je het niet redden.’ Hij grijnst. ‘Dat klopt, maar ik kan hem helemaal uitschuiven.’
Ik loods hem door de keuken naar de achtertuin en daar wordt het klein ogende hulpmiddel in rap tempo getransformeerd tot een solide ladder, die helaas een aantal treden te kort blijkt te zijn. Ai, dat is een tegenvaller. Ik vertel dat ik i.v.m. de hoogte een foto heb gestuurd.
Op licht verontschuldigende toon laat hij weten dat de baas heeft gezegd dat het om drie meter ging. Terwijl de ladder weer tot een handzaam trapje wordt omgebouwd denk ik stiekem. 'Of de baas kan niet goed inschatten of ik heb de foto onder de verkeerde hoek genomen.' Net als ik wil zeggen dat het klusje waarschijnlijk vandaag niet geklaard gaat worden zegt de jonge man: ‘Ik ga even een andere ladder halen, ben zo terug.’
Een half uur later verschijnt de redder in nood bij de schuttingdeur met op zijn schouder een ‘gewichtige’ stalen constructie die uitgeschoven tot ver boven de dakrand reikt. In een tijd van ja en nee heeft hij het euvel verholpen en controleert en passant ook nog even de afvoerpijp van de verwarmingsketel. Tussen het telefoontje en het afscheid bij de schuttingdeur, waarbij ik hem uiteraard bedank voor zijn snelle service, is er nog geen anderhalf uur verstreken. Dit probleem is ook weer opgelost. Zodra ik de rekening heb ontvangen laat ik weten wat het heeft gekost. 

Pech (vervolg)

Afgelopen woensdag stuurde ik het installatiebedrijf, waar ik al jaren klant ben i.v.m. het onderhoud van de verwarmingsketel, een mailtje. Ik deed het verhaal van het afdekkapje uit de doeken en vroeg om hulp van hun kant.
Donderdag kwam er antwoord en de vraag of ik een foto van het bewuste kapje kon sturen en een foto van de situatie op het dak.
Ik bedankte voor de snelle reactie en stuurde de gevraagde foto en een foto van de buitenkant van de badkamer met daarbij de opmerking, dat als ik zelf het dak had kunnen bereiken ik hun hulp niet had gevraagd.
’s Middags kwam er een mail retour dat de werkbon was aangemaakt en dat ik komende week wordt gebeld om een afspraak te maken. Tot zo ver valt het niet tegen en lijkt het klusje snel geklaard te worden. We gaan het zien.

Goed Nieuws

Het onderhoud aan het elektriciteitsnet viel nogal mee. Blijkbaar was de klus sneller geklaard dan verwacht. Alles werkt nog en de accu van de auto is inmiddels weer opgeladen.
Vanmorgen een laatste controle bij de oogarts gehad. Het virus houdt zich rustig. En ik heb, weliswaar met bril, 100% zicht. Kortom geen schade opgelopen. Blij mee! Stoppen met druppelen, het tubetje zalf opmaken en dan is ook dat klaar. Bij een rood oog of wazig zien onmiddellijk contact zoeken met oogheelkunde voor advies. Via huisarts is dan een te lang traject.
Dit medisch dossier is hierbij gesloten, toch bijna 8 maanden mee onderweg geweest.
Morgen op pad met de blogqueen en dan ga ik woensdag proberen een afspraak met de installateur te regelen om het afdekkapje terug te plaatsen.
Ik bel met het bedrijf dat ook het onderhoud van de verwarmingsketel doet. Lijkt me de meest eenvoudige oplossing. Dat het niet de goedkoopste is neem ik op de koop toe.
Vanmiddag heb ik een inhaalronde rond de blogvelden gedaan en ben hopelijk weer bij met lezen en reageren. 

Pech (vervolg)

Helaas is het de buurman niet gelukt een lange ladder te bemachtigen.
Ik overweeg toch maandag een echte dakhaas, lees installateur, te bellen. Inregenen doet het niet en het nestel/broedseizoen is geweest.
Over eventuele takjes en ander nestmateriaal ga ik me voorlopig geen zorgen maken. Dat kapje komt ooit wel terug waar het hoort.
Niet alles is pech want de belastingdienst laat weten dat ik een teruggave kan verwachten. Dat is een mooie meevaller want een professionele installateur kost wel even meer dan de buurman die een vriendendienst komt doen.
Naast de blauwe envelop lag er ook een witte van Nmbrs. Ik heb nog nooit van dat bedrijf gehoord, laat staan dat ik er zaken meedoe. De brief laat weten dat ik betalingsachterstand heb en dat ik ruim de tijd heb gehad de betaling te voldoen. Als ik nu niet snel over de brug kom wacht mij een boete. In de brief staat ook een code die ik kan gebruiken om op de website de facturen in te zien. Uiteraard doe ik dat, maar vind dezelfde gegevens die in de brief staan.
Ik waag er een telefoontje aan en sta wonder boven wonder niet eens eindeloos in de wacht. De vriendelijke medewerker hoort mij aan en stelt vervolgens een paar vragen over de brief en dan kijk ik pas goed naar de adressering. De straat, nummer en postcode kloppen, maar de brief is gericht aan een bedrijf dat ik niet ken. Bij Nmbrs is duidelijk iets fout gegaan en de man belooft me een en ander recht te zetten. Ik vraag wel of ik er nog iets over krijg te horen, maar dat is niet de bedoeling. Sinds het overlijden van mijn echtgenoot heb ik een postvakje naast de laptop staan en daar heb ik die brief toch maar, voor onbepaalde tijd, geparkeerd samen met die 'leuke' blauwe envelop van de belastingdienst. 

Pech

De buurman kwam, zag en overwon helaas niet. De ladder bleek niet lang genoeg en om halsbrekende toeren voor zo'n pestkapje te ondernemen ging toch echt te ver.
Dinsdag een nieuwe poging met een langere ladder die hij ergens weet te versieren. Huren mag van mij ook. Buurman zei dat het met inregenen niet zo'n vaart zal lopen. En hij kreeg gelijk. Gisteren heeft het 's middags behoorlijk geregend, maar binnen geen last van gehad.
Vandaag bleef het droog. Dus geen reden tot grote zorg.

Pech

En dan is er opeens zo’n euvel waarvan je hebt gehoopt dat het zich niet zou aandienen. Afgelopen donderdag stond er een stevige wind. Ik hoorde wat gerommel op het platte dak van de badkamer, maar schonk er niet veel aandacht aan omdat de kraaien en meeuwen daar hun ruzies vaak uitvechten. Maar op enig moment hoor ik dat er iets in de achtertuin valt.
Voor de keukendeur ligt een afdekkapje, weliswaar puntgaaf, maar aan die wetenschap heb ik op dat moment niets. Grote vraag, waar komt het vandaan? Vanuit de tuin kan ik zien dat het hoge schoorsteentje van de verwarmingsketel intakt is. Maar de afvoer van de droogtrommel, die in de badkamer staat, kan ik vanaf dat punt niet zien.
Er rest mij niets anders dan op onderzoek uit te gaan. Gelukkig kan ik de afvoerslang van de droger makkelijk losmaken uit de afvoerkoker en waar ik al bang voor was, ik kan een beetje lucht zien. Waar haal ik eind van de middag betaalbare hulp vandaan om het kapje terug te plaatsen? Even daalt mijn humeur naar het nulpunt. Maar daar schiet ik niks mee op en als een soort bezweringsformule zeg ik hardop tegen mezelf. ‘Niet zeuren tot nu toe is alles steeds weer goed gekomen dat zal nu ook wel gebeuren.’ Ik besluit de slang terug in de koker te wurmen. Eruit gaat makkelijker dan erin, maar het lukt.
De weergoden waren me goed gezind want gisteren en vannacht bleef het droog. Voor de zekerheid heb ik voor de nacht de stekker uit de droogtrommel gehaald en de afvoerslang boven een emmer gehangen. Voor vandaag zijn de weersvoorspellingen niet hoopgevend. Duimen dat het niet gaat hozen.
Mijn buurman, van beroep schilder, heeft een lange ladder en als hij vanmiddag van zijn verfklus elders thuiskomt, zal hij het kapje terugplaatsen.  Wordt vervolgd. 

De badkamer op dit moment.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Storing

Zonet heb ik via de favorietenlijst een rondje langs de blogvelden gemaakt want via de leeslijst komt een ander niet of met flinke vertraging binnen en dan meteen een aantal tegelijk van dezelfde blogger. Vandaar dat ik met reageren hier en daar achterloop. Inmiddels heb ik begrepen dat ik niet de enige ben die met dit euvel heeft te maken. De storing zit echt bij Blogger en na enig speurwerk blijkt het een bekend euvel van Blogger te zijn. Ik begrijp er niet alles van maar het heeft te maken met vernieuwing die Blogger traag toepast. Om te beginnen heb ik het advies opgevolgd om een andere browser te proberen. Ik schakel over van Chrome naar Firefox, benieuwd of het iets oplost. We gaan het zien.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Vandaag is het een jaar en vier maanden geleden dat mijn echtgenoot overleed. Vanaf die dag werd alles anders en dat is nog steeds het geval, hoewel sommige dingen ook gewoon beginnen te worden. Sinds ik vorig jaar een weekje op Kreta was heb ik het beschuitje als ontbijt, vervangen door Griekse Yoghurt met daarin blauwe bessen en nu ze er zijn doe ik er ook Hollandse aardbeien bij. Zodra ik zo’n zomerkoninkje halveer denk ik aan mijn echtgenoot. Hij was er dol op, maar dan wel van Hollandse bodem en het liefst niet uit de kas. Griekse Yoghurt daarentegen was aan hem niet besteed.
En dat gold ook voor spruiten en witlof. Ik kookte het wel eens voor mezelf, maar het staat nu aanzienlijk vaker op het menu. Wat maar moeilijk went is eten in je eentje, dat is toch gezelliger met zijn tweetjes. De toestand in de wereld niet meer samen bespreken. Je zorgen niet meer kunnen delen, want die zijn er heus. In het kader van de privacy benoem ik ze hier niet.
Afgezien van de mindere dagen gaat het over de hele linie wel goed met me.

Zo heb ik afgelopen week weer een hindernis genomen waar ik geen spijt van heb. Alleen naar de schouwburg. Voor het filmhuis draai ik inmiddels mijn hand niet meer om. Maar alleen naar de schouwburg is, wat betreft sfeer,  toch van een andere orde. Ik ben vanaf het begin van zijn carrière groot fan van Herman van Veen en toen ik de aankondiging van twee voorstellingen zag heb ik meteen geboekt. Ik heb me op dat moment niet eens afgevraagd om iemand mee te vragen, ik boekte gewoon. De schouwburg was tot de nok gevuld met hoofdzakelijk leeftijdgenoten. Ik heb genoten van begin tot end. Wat heeft die man op zijn 81e nog een prachtige stem. Bij twee liedjes was ik blij dat we in het donker zaten want toen kwamen de tranen even omhoog. Een lied van Herman en een lied dat werd gezongen door zijn vaste gitariste Edith Leerkes. In de pauze onder het genot van een glaasje wijn heel genoeglijk staan praten met een echtpaar waarvan, vooral zij, ook groot fan bleek te zijn. Het was een prachtige avond. Geen spijt van. Natuurlijk had ik thuis graag wat nagepraat en dat niet meer kunnen wil ook maar niet wennen. Maar dat weerhoudt me er niet van leuke dingen te ondernemen. Eind van de maand Aletta, de musical. Hopelijk wordt dat een zelfde ervaring. 

Verslaafd

Sinds ik niet meer langdurig op reis ga in het voorjaar en de zomer ben ik verslaafd aan de bloemenkraam op de markt. Bijna iedere week snuffel ik daar of er iets naar mijn zin is voor de achtertuin. Momenteel is dit mijn uitzicht op alle groei en bloei. De bodembedekkers in de border kunnen nog wel wat zon gebruiken, zodra die hoger aan de hemel staat komt dat goed. Hopelijk loopt het aantal bijen dan ook op. Er is in de morel nu al genoeg te halen, maar de bijen zijn wel eens met meer geweest. Dat kan ik van de mieren niet zeggen die hebben, zoals ieder jaar, de braam ontdekt. Ik heb nooit gemerkt dat de struik er schade van ondervindt. Hoewel het te weinig was om ook daar verslaafd aan te raken, heb ik redelijk kunnen oogsten.
Op naar een mooie zomer.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Serpentina Infectiosa (vervolg)

 ‘Hallo, daar ben ik weer even. Ik heb je nu bijna een week in mijn greep.
Heb je gemerkt dat ik sinds gisteren de teugels wat heb laten vieren? Ja, ja, ik weet het. Je hoofd zit nog vol snot en je bronchiën zijn ook nog niet schoon, maar dat hele zieke gevoel is toch wat minder? Ik heb neef Bonne namelijk opdracht gegeven de carnavalsattracties langzaam af te breken. Of het niet wat sneller kan? Dacht het niet …
Ik ga voorzichtig met je om zodat je flink kunt uitzieken. Ik verdenk jou er namelijk van dat je te snel je bezigheden weer oppakt dus hou ik je nog een poosje onder mijn hoede. Je bent niet blij met me? Ach, wat naar nou dat ik daar niet koud of warm van word.
Oh, jij hebt wel last van temperatuurswisselingen? Dan weer koud en dan weer warm. Geen zorgen dat hoort erbij, gaat heus over. Hoewel, ik heb je een virus op je dak gestuurd dat er de tijd voor neemt. Wat zeg je? Had je vroeger een huisarts die bij dergelijke kwaaltjes zei: ‘Het duurt een week of zeven dagen’. Wat een grapjas, zeker eentje van de oude stempel.
Nou ja we gaan het zien, de week is nog niet om. Ik ga er weer vandoor.
Het is een druk seizoen.’

Serpentina Infectiosa

'Hallo, ik ben Serpentina Infectiosa, vooraanstaand lid uit de familie van het griepvirus. Ik heb de supervisie over de slijmsectie en ben gespecialiseerd in het vullen van neus en bijholtes. Ook de bronchiën en longen worden door mij graag van dat goedje voorzien. Ik kom kijken hoe het met je gaat sinds ik de aanval op je heb geopend. Dat je hier zo zielig ligt te zijn, heb je geheel aan jezelf te danken. Je hebt je namelijk met mijn planning bemoeid en daar heb ik een pesthekel aan. Zeggen dat je verkoudheid wel met een sisser zal aflopen, neem ik je niet in dank af. Wie Serpentina niet serieus wenst te nemen, verdient straf. Je wilt niet met me praten. Kinderachtig, maar ik begrijp het wel.
Praten wekt een hoestprikkel op die bij jou uit je grote tenen lijkt te komen en die zich vervolgens schurend een weg baant naar je luchtpijp om in je rauwe keel te eindigen. Zo te zien een benauwde ervaring. Over de spierpijn die het veroorzaakt zullen we het maar niet hebben. Ik wil niet in alle wonden zout strooien.
Hoe vind je het carnaval onder je schedeldak?  Dat is het werk van neef Bonne Sinusitis, hij is verantwoordelijk voor de akoestiek. Hij zorgt ook voor de sterretjes en gekleurde ballen tijdens een hoestbui. Mijn neef is de Armin van Buuren in onze familie. Hij verstaat zijn vak. Zo te zien aan de rommel op je nachtkastje heb je alles uit de kast getrokken. Glaasje koud drinken, stripje paracetamol, papieren zakdoekjes, een neusspray waar je niets aan hebt, want voor dit merk is Bonne ongevoelig, hij wordt er niet koud of warm van. Die hoestsiroop doet wel iets aan het vastzittend slijm, maar hoesten zal je. Nou, ik heb genoeg gezien en ben wel tevreden met wat ik heb aangericht. Beterschap, hè. Oh ja, er is tegen mijn vileine streken maar één remedie. Uitzieken.’

voor de gelegenheid geschikte reclame
uit de oude doos

Dit is een schrijven uit 2014, momenteel voor mij actueel. Ik duik zo meteen weer onder het dekbed.

En dan is alles anders

Al dagen hik ik tegen de eerste fietstocht in mijn eentje aan.
Tot nu toe ben ik tijdens die tochtjes aldoor in gezelschap geweest.
Gisteren heb ik mezelf ernstig toegesproken. ‘Kom op meid, het moet er echt een keer van komen, het is prachtig weer.’ Ik besluit tot een rondje polder en kom uit in Egmond aan den Hoef. Daar fiets ik als vanzelf naar de Weg naar de oude Veert waar aan een van de gevels een ornament is te zien in de vorm van een eenhoorn. Ver voor het digitale tijdperk maken we er een foto van. Meneer F. laat de afbeelding zien aan edelsmid Antonie Bouwman in de Rijp die er voor mij een prachtig sieraad van maakt. 
Zelfs de eenhoorn is anders. Tot mijn verrassing is hij opnieuw in de verf gezet. Hij oogt mooier dan toen wij eind jaren tachtig de foto maakten.
Zeker wetend dat meneer F. het nieuwe uiterlijk ook gewaardeerd zou hebben, leg ik de eenhoorn met mijn telefoon opnieuw vast. Hoe gek het ook klinkt, voor dit moment ben ik blij daar alleen te zijn.
Blijkbaar moest het zo zijn. Mijn rondje polder. Geen spijt van.  

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Morellenboom

Elk voorjaar staat in de border in het achtertuintje een morellenboompje uitbundig in bloei.
’s Zomers zijn er volop rode kersen te zien. Ze zijn zuur en zelfs met een flinke scheut likeur niet te eten. Jaren achtereen komen de merels zich hun buikje rond eten, maar dat is dit jaar niet aan de orde. Regelmatig klinkt elders in de buurt hun vrolijke gezang, maar helaas laat in mijn tuin niet één merel zich zien. Voordeel is dat het straatje schoon blijft want merels zijn slordige eters. Neemt niet weg dat ik ze de lekkernij van harte gun. Dagelijks komt wel een volwassen ekster langs met een lui kind dat zich zittend op de dakrand van het schuurtje de morel laat aanreiken. Ze zijn erg op hun privacy gesteld want zodra ik omzichtige bewegingen maak om een foto te maken zijn ze weg.  
Als op een goede dag twee jonge Vlaamse Gaaien de morel ontdekken is het voor de enkele voorbijganger snel gedaan. Binnen twee dagen is er geen vrucht meer te bekennen. Foto's maken is geen bezwaar, ze vinden het best. In tegenstelling tot de merels peuzelen deze vogels de kers tot op de pit af.  De meeste liggen waarschijnlijk in de border, maar ik veeg er toch een aantal bij elkaar om in de groenbak te gooien. Voorlopig staat het boompje mooi vol in blad en hopelijk houdt dat nog geruime tijd aan.

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Het is de 7e maand na het overlijden van mijn echtgenoot.
Zakelijk gezien heb ik vandaag bij de notaris de laatste handeling verricht. Voor ons samen hadden we alles goed geregeld, maar nu ik alleen ben heb ik toch een levenstestament opgemaakt zodat de kinderen mijn wensen goed kunnen uitvoeren, mocht dat ooit nodig zijn. Het geeft mij een gerust gevoel. Het account bij Monuta Nazorg kan ik nu afsluiten. Het is een prima steun in de rug geweest waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Wat nog fout kan gaan is dat de belastingdienst niet akkoord gaat met de aparte aangifte die ik moest doen, maar daar kom ik dan t.z.t. wel achter. Over de hele linie gezien gaat het me emotioneel gezien de meeste dagen wel goed. Maar bij minder fijne omstandigheden merk ik dat het incasseringsvermogen nog op een lager pitje draait. Zo heb ik ondervonden dat verdrietige zaken niet meer samen kunnen bespreken er nog meer inhakken dan dat je bij thuiskomst gezellige ervaringen niet kunt delen. Ik heb me er niet tegen verzet. Verdriet moet ook zijn uitweg vinden en de ervaring leert dat het enorm oplucht. Gelukkig heeft het leuke uitje in Leiden met Riet (hier) me enorm goed gedaan.  

Toen ik vandaag na het bezoek aan de notaris thuiskwam lag er een pakje van Mieke (hier) op de mat. De zakdoeken die ik nog wel nodig heb zitten nu in een mooi hoesje in mij  tas. Haar gewaardeerde presentje kwam op een goed moment.

En zo ondervind ik nog met de regelmaat van de klok hartelijkheid en meeleven uit verschillende hoeken. Bezoekjes, mailtjes, telefoontjes, appjes, post, de vraag of ik kom eten, lunchen met een vriendin. En iedereen heeft een luisterend oor. Over gebrek aan belangstelling hoor je mij niet klagen.

Confrontaties zullen er blijven. Waar ik bijvoorbeeld niet aan kan wennen, alleen mijn naam op een kaart zetten. Ik was altijd gewend die post ook door meneer F. te laten tekenen. Het is zó kaal zonder zijn naam en dan moet Kerst nog komen. Met dit mooie weer nog maar even niet aan denken.

Nieuwe muismat

Tjonge wat een blognieuws. Voor mij wel want de oude is bijna 25 jaar meegegaan en die is tot op de draad versleten, maar ik ben er erg aan verknocht. Ongeveer 25 jaar geleden maken echtgenoot en ik een stedentrip naar Barcelona. Helaas hebben we nog geen digitale camera en dus is het fotomateriaal beperkt en opgeslagen in een fotoboekje. Een van de highlights in die prachtige stad is in onze ogen Het Palau de la Música Catalana.
Voor de liefhebber van Jugendstil een absolute aanrader. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het misschien wel iets teveel pracht en praal is, maar op mij maakt het een diepe indruk. In het plafond van de concertzaal is een glas-in-loodraam aangebracht waarvan het midden als een druppel naar beneden hangt. Een prachtig schouwspel.

Voor we naar huis vliegen snuffel ik nog wat in de winkel van de luchthaven en laat ik daar nou een muismat vinden met die druppel afgedrukt. Sindsdien is de muismat niet meer bij mijn computer vandaan geweest.
Eerst op mijn werk en later thuis. In de loop der jaren vervagen de kleuren, ontstaan er barstjes en heb ik de bovenlaag ontelbare keren opnieuw vastgeplakt. Hier in huis zijn voldoende muismatten aanwezig. Je kent het wel van die vierkante saaie krijgertjes via de werkgever, maar mij bevallen ze niet. Ik wil mijn ronde muismat, een ander model is geen optie.

Op 10 september 2021 onthult kunstenares Fiona Tan haar ontwerp voor een nieuw glas-in-loodraam voor de Grote Sint Laurenskerk in Alkmaar.
Het gigantische project gaat een paar centen kosten en wordt door de nodige sponsoren gesteund, maar er zijn ook andere bronnen nodig. Aan de genodigden wordt gevraagd ideeën voor merchandising aan te dragen.
Tijdens de receptie ben ik er als de kippen bij om bij de organisatie van dit spektakel de ronde muismat als idee op te voeren. Twee jaar later wordt Het Grote Raam feestelijk onthuld en sindsdien is er van alles te koop met afbeeldingen van het raam. Notitieblokjes, postpapier, boekenleggers, magneetjes en documentatiemappen. De muismat heeft het niet gehaald.

Begin deze week loop ik voor een voorbereiding voor een stadswandeling even in De Grote Kerk en zie opeens de mogelijkheid tot een muismat.
Ik koop een documentatiemap. Na wat knip-en-plakwerk en 5 kilo sprookjesboeken als drukpers (herinneren jullie  je mijn rugklachten nog) is dit mijn nieuwe muismat. 

Stom genoeg vergeet ik een foto van de oude te maken, maar internet biedt uitkomst. Zo ongeveer zag hij eruit. Ik weet niet hoe lang mijn nieuwe muismat meegaat, maar voor nu ben ik er blij mee.

Voor de liefhebbers twee linkjes. Het Palau de al  Música de Catalana in Barcelona en Het Grote Raam in Alkmaar. hier en hier
De bijgevoegde foto's zijn aanklikbaar.

Wachtlijst

Kennen jullie dat? Een wachtlijst bij de fietsenmaker? Dat je maanden van tevoren een afspraak moet maken voor een onderhoudsbeurt, daar ben ik zo onderhand wel aan gewend. En dat het tijd kost om een motor te vervangen, zoals vorig jaar vlak voor onze vakantie dat snap ik, maar mijn fietsenmaker zegt dat hij kleine spoedingrepen snel oplost. Nou mooi niet.

De houder van de display van mijn elektrische fiets is een onmisbaar puntje kwijtgeraakt en nu kan ik alleen op standje tour fietsen. Niks mis met dat standje, maar als het volgende pinnetje uitvalt heb ik toch echt een probleem.  Redelijk op tijd rijd ik vanmorgen ter fietsenmaker met het idee daar even een afspraak te maken voor het monteren van een nieuwe houder. Ha, dat had je gedacht. ‘Nee mevrouw, u moet de fiets achterlaten en kunt hem dan volgende week donderdag weer halen, want ja misschien hebben we eerder een gaatje, maar dat kan ik niet garanderen’ Stomverbaasd zeg ik; ‘Sta je me nou te vertellen dat ik voor dit euvel een week zonder fiets zit?’ Ja, daar komt het wel op neer. Ik kan bij de balie nog  proberen of er een leenfiets is, maar druk, druk, druk. Het is dit of anders wordt het over vijf weken.
‘Dat meen je niet?’ Jawel dat meent hij wel. Ik besluit zelf een andere oplossing te zoeken en verlaat met lichtelijk opgestreken zeil het pand. Hoewel ze me vorig jaar grote diensten heeft bewezen zie ik het niet zitten een hele week op de oude mevrouw Grandeur rond te peddelen. hier
Terwijl ik de fiets van het slot haal mompel ik nijdig dat ik bij deze fietsenhandelaar mijn laatste fiets heb gekocht. Nou is dit op mijn 76e sowieso waarschijnlijk mijn laatste fiets, maar dat doet even niet ter zake. 

De fietsenmaker aan de rand van het stadscentrum is, ondanks dat ook hij het druk heeft, heel wat coulanter. Ik leg hem het euvel voor en vertel van de wachtlijst. Ik blijk niet de enige klant die, vanwege de slechte service aan vaste klanten, uiteindelijk bij hem aanklopt. Onder mijn neus bestelt hij via internet een houder, bladert in zijn agenda en zegt. Kom volgende week woensdag om half tien de fiets maar brengen, gaat u lekker een uurtje de stad in, monteer ik ondertussen die houder. Bij mijn fietsenmaker staan ze met minstens zes man in de werkplaats, deze man werkt in zijn eentje …
Opgelucht fiets ik in standje tour naar huis. Ook dit komt weer goed.
En deze fietsenmaker heeft er een klant bij. 

En dan is alles anders

Om te beginnen wil ik jullie bedanken voor alle lieve en begripvolle reacties, af en toe schoot ik ook daarvan vol en dat voelde wel goed. Het opruimen van het archief heb ik even gestaakt, want de stapel blijmakers groeit gestaag. Daar ga ik komende dagen werk van maken. De kapper en de kaasboer bij mij om de hoek waren in elk geval erg blij met de knipsels die ik in de aanbieding had. De map met als onderwerp kerken kan ik echt niet zomaar wegdoen. Daarover ga ik toch weer overleggen met de Historische Vereniging. 

Afgelopen week had ik een afspraak bij de notaris en ook dat bezoek verliep naar tevredenheid. Gelukkig hadden we onze zaken goed geregeld en hoefde er niets te worden gewijzigd. Nu is het wachten op de verklaring van erfrecht i.v.m. de belastingaangifte want dat blijkt toch even anders te lopen dan ik dacht. Maar daar hoef ik me geen zorgen over te maken, want een kennis die bij de belastingdienst heeft gewerkt heeft zijn hulp toegezegd voor het geval ik er zelf niet uitkom. Als de aangifte is gedaan kan ik het account van de Monuta Nabestaandendesk afsluiten want dan zijn alle zakelijke beslommeringen afgewerkt. Die desk is een grote steun voor me geweest. Alles wat je moet regelen komt met tekst en uitleg aan de orde en wat klaar is vink je af. Als je wilt krijg je een mail om je te herinneren dat nog niet alle zaken zijn geregeld. Mijn teller staat bijna op 100%, alleen die ene belastingaangifte nog.

Wat is er veel veranderd binnen een jaar. Op zoek naar een foto voor de tegenstelling van dinsdag kwam ik bijgaande foto tegen.
Vandaag precies een jaar geleden zat ik onder de luifel van de caravan te lezen en maakte mijn echtgenoot deze foto.
Op dit moment huilen de wolken en ik huil mee.

Lutterzand

klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Meneer F. hield van geschiedenis en van zijn stad. Afgelopen dagen ben ik begonnen met het omvangrijke archief met krantenknipsels op te ruimen.
Vijftien enorme archiefmappen tot de rand gevuld met krantenknipsels over het wel en wee van personen, bedrijven, winkels, cafés, musea, afgebroken en weer opgebouwde wijken. Elk gedateerd knipsel zit in een apart plastic hoesje. Aangezien ik netjes aan afvalscheiding doe zullen jullie begrijpen aan wat voor klus ik ben begonnen, maar ik wil voorkomen dat de kinderen ooit met deze erfenis opgezadeld worden.

Ongeveer dertig jaar verzamelen gaat door mijn handen.
Per map maak ik een stapeltje los papier voor de papierbak. Stapeltje plastic hoesjes, bij twintig hoesjes maak ik een rolletje en plak het vast met plakband want dat spul wil graag glijden. Stapeltje kan ik nog iemand blij maken? Dat is al een paar keer gelukt en daar word ik ook weer blij van. Stapeltje hier wil ik zelf ooit nog iets mee doen. 
Alles wat over  gevelstenen is geschreven blijft uiteraard bewaard. Wat rest is een lege map die in de ondergrondse vuilcontainer verdwijnt. Die laatste handeling is nog het makkelijkst. Natuurlijk heb ik het archief aangeboden aan de Historische Vereniging, maar die heeft na intern overleg besloten er geen gebruik van te maken. Hun eigen archief is al omvangrijk, met voor een deel waarschijnlijk dezelfde berichten. Daarbij is er gebrek aan opslagruimte.
En eerlijk is eerlijk, digitaal zoekwerk is eenvoudiger dan grasduinen op een plank met loodzware mappen.  

Ik heb de keren niet geteld dat we de afgelopen jaren wel eens zeiden.
'We zouden een keer wat moeten opruimen.' Een enkele keer maakten we met een paar doosjes een ritje naar de kringloop. Tjonge, wat hadden we dan weer ons best gedaan en geloofden het verder wel. Leuke dingen kregen voorrang. Geen spijt van, al ik heb er nu meer werk van.

nog negen mappen te gaan

klik aan voor vergroten 

Geen zin

En weer is er een week voorbij zonder dat er een blog van het toetsenbord rolde. Als dat zo doorgaat plaats ik alleen nog tegenstellingen. Denk niet dat ik hier stilletjes voor me uit zit te staren. Integendeel, maar met de schrijverij wil het niet erg vlotten. Ik lees bij jullie, geef commentaar, maar om zelf aan de slag te gaan ...
Natuurlijk kan ik vertellen dat de aanhoudende rugpijn waarschijnlijk komt van de krimp die al een paar jaar gaande is. De podoloog past de zooltjes aan en hopelijk helpt het. Ik doe braaf mijn oefeningen, maar de fysiotherapeut waarschuwt dat ik moet stoppen wanneer het pijn gaat doen en dat is bij bepaalde oefeningen nogal snel. Een aantal bewegingen heb ik maar even geschrapt. Met voldoende paracetamol bij de hand is het allemaal wel te doen hoor. Zo stapte ik toch op de trein naar Rotterdam om daar samen met een vriendin Het Depot te bekijken. Geen spijt van.
Het was de reis meer dan waard.

Natuurlijk kan ik vertellen dat in de voortuin op de grens met de buurvrouw de vergane boom is vervangen door een nieuwe. Voor de bedreven hovenier een klusje van een uur. Buurvrouw blij, ik blij. De rekening delen we.

Natuurlijk kan ik vertellen dat ik twee boeken heb uitgelezen, maar recensies schrijven is niet mijn sterkste kant.
Onderwerpen genoeg, ook emotionele, voor een uitgebreid blog.
Maar om heel eerlijk te zijn. Ik heb er gewoon even geen zin in.

En dan is alles anders

Bijgaand een foto van ons achtertuintje. Zelfs dat ziet er anders uit dan voorgaande jaren. Rond deze tijd waren we altijd bezig aan een lange trip met de caravan. Daarom nam ik niet de moeite in het voorjaar alle bakken in de tuin te vullen. Dat bewaarde ik voor als wij weer thuis waren en de rest van Nederland van vakanties ging genieten. Nu er geen sprake is van een lange vakantie en ik mijn leven alleen aan het uitvinden ben, speelt de tuin ook een andere rol. Ik heb dit jaar dus al vroeg  mijn best gedaan er iets fleurigs van te maken. Maar deze week bleek mijn eerste ontbijtje in mijn eentje tussen de uitbundig bloeiende violen en fuchsia’s een confrontatie waar ik totaal niet bij had stilgestaan. Het was flink slikken en toen heb ik de opkomende tranen maar even de vrije loop gelaten. Gek genoeg heb ik in een veel meer confronterende en emotionele situatie verkeerd. Tijdens het paasweekend bij onze vrienden kwamen natuurlijk wederzijds de emoties los, maar daar waren we min of meer op voorbereid.  En wat hebben we die dagen samen genoten van mooi weer en waardevolle herinneringen. Op het terras bij landgoed Singraven, waar echtgenoot en ik vorig jaar tijdens onze laatste vakantie nog aan de koffie zaten, voelde het zelfs als een beetje thuiskomen.
Maar die achtertuin op ons eigen erf overviel me totaal.
Rouwen is een onvoorspelbaar, verraderlijk gebeuren.

foto ferrara
klik aan voor vergroten