Tegenstelling

Dichtbij-Ver weg
wild spotten in

Havelte

foto ferrara

Enveloppen maken

 Deze prachtige dame staat 

in een oud exemplaar van 

kunstmagazine Palet afgebeeld

waar ik haar oneerbiedig uitscheur.

Met gebruik van een mal, 

gemaakt van een bestaande envelop 

die ik op stevig karton heb geplakt, 

knip ik haar in het gewenste formaat. 

Tot slot lijm ik haar tot een nieuwe envelop.

Om de voorkant niet te beschadigen 

plak ik postzegel en adressticker 

op de achterkant.

Afhankelijk van de afbeelding is elk formaat mogelijk.

Soms ontkom je niet aan een witte rand 

maar met een beetje passen en meten 

belandt die vaak op de achterkant. 

Mocht dat niet het geval zijn, 

dan is de afbeelding niet geschikt 

of moet je een ander formaat kiezen.

Ervaring leert dat dergelijke post 
zeer wordt gewaardeerd.
Er wordt hooguit geklaagd 
dat de envelop moeilijk is te openen
omdat de ontvanger het geheel 
niet wil beschadigen.

Het doden van de tijd

Bovenstaande titel is de schrijfveer van gisteren. Hella hier heeft bij het bedenken niet kunnen vermoeden welke lading sommige schrijfveren zouden krijgen. Ik combineer hem met de oproep van Mieke hier om haar ATC-tjes te sturen die zij dan op haar beurt met verzamelaars ruilt.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik met het doden van de tijd ook zonder verplicht thuiszitten geen moeite heb, dus die kaartjes had ik toch wel gemaakt. Vanwege het virus en daarmee gepaard gaande afzeggingen heeft Mieke besloten de ruil uit te stellen.

Hieronder laat ik de series, inclusief envelopjes, zien die klaar zijn en die ik tot nader order bewaar.

Opvolgorde van thema: Verre reizen, stilleven, vrouwen en kunst.

Hoewel ik nog een flinke voorraad heb blijf ik speuren naar geschikte afbeeldingen. Geen tijdschrift is veilig. Voor de goede orde, ik verzamel zelf niet, maar aan het maken beleef ik veel plezier.

Voor meer informatie over ATC klik hier Op Google vind je de wereld aan voorbeelden.

klik voor vergroten op de afbeelding

Tegenstelling

Doen-Laten

 theater De Vest

Alkmaar

foto ferrara

Poëzievirus

Beste poëzieliefhebbers in Blogland,

Hoe aardig het initiatief van een poëziechallenge ook lijkt te zijn, ik heb inmiddels het vijfde verzoek binnen vanuit de bloggemeenschap. 
Het zou me niet verbazen als nummer zes onderweg is. Voor mij gaat deze stille kracht niet werken. Net als jullie kom ik voor een groot deel op dezelfde adreslijst uit. We pompen elkaars adressen rond. Willen jullie mij alsjeblieft geen mail meer sturen. Ik waag de gok dat sommigen mij dit niet in dank afnemen en mij een spelbreker vinden, het zij zo. Dan maar de zwakste schakel. Deze is voor iedereen. 

Vrijheid versus virus

in vrijheid geboren

in vrijheid geleefd

in vrijheid gesommeerd

de vrijheid te beperken

Lente

lente

is het bolletje

dat zich door

stro bedekte aarde

ondanks alles

een weg baant

naar kleurrijk leven

foto ferrara

Tegenstelling

Scherp-Flauw

Dolf Jansen

Zomer op het plein 2018

in Alkmaar

foto ferrara

De Dom van Keulen

Bij mijn grootouders van vaders kant staat op de schoorsteenmantel een koperkleurig miniatuurtje van de Dom van Keulen. Kleine spitse torentjes steken venijnig omhoog. Het past geheel bij het donkere interieur met zware gordijnen en pluche tafelkleden.

Mijn broer en ik vinden het geval spuuglelijk en spreken spottend over “Het Dommetje.”

Ook mijn moeder kan het kleinood niet waarderen. Zij laat weten: 
‘Mochten jullie de moed hebben mij ooit een dergelijk kreng cadeau te geven dan zal ik de gift met een groots gebaar in het kanaal doen belanden.’  
Wij zijn dus gewaarschuwd ons schaarse zakgeld niet te besteden aan dergelijke prularia.

Mogelijk heeft haar aversie te maken met het feit dat mijn vader, van wie zij gescheiden is, de schenker van dit wangedrochtje is.

Als Opa overlijdt, besluit Oma kleiner te gaan wonen. “Het Dommetje” verhuist mee naar een huisje met centrale verwarming. Op de vensterbank tussen de paarse cyclamen en roze begonia’s zinken de spitse torentjes in het niet.

Wij kinderen worden volwassen, krijgen banen en gaan zelfstandig wonen. “Het Dommetje” raakt geheel buiten beeld als ook Oma overlijdt. In het verdelen van haar erfenis spelen wij geen rol van betekenis, laat staan dat we rechten aan het miniatuurtje willen ontlenen. Het ding kan ons gestolen worden. Tot op een dag mijn broer voor zijn werk naar een bouwbeurs in Keulen moet. Daar komt hij in de verleiding tot een aanschaf die hij zorgvuldig bewaart.

Sinds we op ons zelf wonen, verzamelt zich elk jaar rond 5 december een vast gezelschap in mijn ouderlijk huis om Sinterklaas te vieren. Mijn moeder, mijn broer en ik als gezinsleden, de kameraad van mijn broer, mijn vriendje en ook de jongste zus van mijn moeder is met haar vriendin ieder jaar van de partij. Al of niet aan de hand van een verlanglijst kopen we voor elk lid van het gezelschap kleine presentjes.

Gedichten zijn verplicht met een minimum van vier regels. Humor en plaagstootjes worden zeer op prijs gesteld. Je maakt dik kans die avond bij de neus te worden genomen of je krijgt een blunder, die dat jaar is begaan, nog eens ruimschoots voor de kiezen. Zo kom ik een keer bepakt en bezakt voor de bewuste avond thuis. Ik heb ook een overgebleven kale staak van een Benjaminficus mee. Ik woon op kamers boven een verffabriek en denk dat de plant ter ziele is gegaan vanwege mogelijke giftige dampen. 
Moeder vraagt me het restant mee te nemen want de plaatselijke bloemist wil de plant, of wat er van over was, aan een onderzoek onderwerpen.

Tijdens pakjesavond pak ik, na het voorlezen van een gedicht over het gevaar van giftige stoffen en dampen, de overblijfselen van de ficus uit. 
Het hele gezelschap schiet in de lach omdat ik voor mijn eigen surprise heb gezorgd. Als beloning staat een puntgave ficus in de gang op me te wachten.

Zelf krijgt moeder dat jaar een klein geschenkje met een hilarisch gedicht.

Met verstand van bouwen heeft mijn broer zijn best gedaan de facetten van een bouwwerk in puntige details te verwoorden. Hij schrijft over metselverbanden, spanningsbogen, steunberen en penverbindingen. 
Al rijmend legt hij verbanden naar de verhoudingen binnen de familie en ons gezin. Hij tovert een waar kunstwerk voor ogen dat de schoorsteenmantel tot in lengte van jaren moet sieren.

Met een brede grijns pakt moeder “Het Dommetje” uit en haar droge commentaar luidt; ‘Je weet wat ik destijds heb gezegd.’

Als de volgende ochtend een deel van het gezelschap laat aan het ontbijt verschijnt, vertelt moeder dat ze haar belofte die ochtend al vroeg heeft waar gemaakt en dat ze De Dom in het kanaal heeft gegooid. Jammer dat ze niet op ons heeft gewacht. Wij waren er graag getuige van geweest.

‘Hadden jullie maar vroeger moeten opstaan.’ is haar verweer.

Het volgende jaar is niet alleen de kameraad van mijn broer, maar ook mijn aanstaande schoonzus voor het eerst van de partij bij het Sinterklaasfeest en wat oorspronkelijk voor mijn broer bedoeld is, krijgt zij aangeboden.

Nu komt aan het licht dat moeder op haar beurt “Het Dommetje” een jaar heeft bewaard om er mijn broer nog eens flink mee te plagen. Haar wraak is extra zoet dat het via zijn vriendin kan.

Het treft doel want hij kent zijn geliefde… die zal uit pure plichtsgetrouwheid het lelijke cadeautje bewaren en het mogelijk een plek geven in hun toekomstige stulp. Haar echtgenoot in wording besluit daar ter plekke een stokje voor te steken. Onder licht protest van zijn vriendin, die vindt dat hij dat ten opzichte van zijn moeder niet kan maken, doet hij een poging het ding tot smelten te brengen, wat jammerlijk mislukt. De Dom blijkt uit het ‘goede hout’ gesneden.

Diezelfde avond laat broerlief, dit keer echter met ons allen als getuige, “Het Dommetje” afzinken in het kanaal. Na die gebeurtenis staat de Dom van Keulen, stevig verankerd in mijn geheugen, als symbool voor gezellige familieavonden.

Vorige week heb ik de Dom eindelijk in het echt kunnen bezichtigen, hoe dat was laat ik nog wel zien als de foto’s zijn bewerkt. De foeilelijke miniatuurtjes zijn nog steeds te koop.

foto internet

Tegenstelling

Beste Lezers, 

Alweer een week voorbij. Tijd gaat snel, helemaal als je een paar dagen op pad gaat. Behalve de vaste rubrieken niets aan bloggen gedaan. Hopelijk komt daar de komende dagen verandering in, nu eerst de

Tegenstelling

Zuur-Zout

Viskraam in Amsterdam

zelfs de duiven zijn er dol op

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Ornamenten
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2020/03/ornamenten.html

Tegenstelling

Droog-Nat

Regenpijp in Lille

foto ferrara

Taalcuriosa

Dit keer inzendingen

De eerste drie zijn van schrijfvriendin llse

 de andere zijn van medeblogger Melody.

klik voor vergroten op de foto's