Tegenstelling

Iedereen een gaaf 2020 gewenst

Oud-Nieuw

Passau

foto ferrara

Top

de top tweeduizend

herinneringen komen
veelvuldig voorbij

Tegenstelling

Gewoon-Merkwaardig

Medemblik

foto ferrara

Wens

 Iedereen die hier komt lezen

sfeervolle Kerst gewenst 

foto ferrara

retabel Musée des Beaux-Arts Dijon

Afscheid

Het Heilooërbos is in herfsttooi. De afgevallen bladeren vormen een glimmend bruin tapijt. Je ziet door de bomen het bos weer. Paddenstoelen in alle soorten, maten en kleuren schieten uit de grond of staan te pronken op afgezaagde boomstammen. 
Het wit van landhuis Nijenburg aan het begin van de Rond-O-laan, ziet in dit jaargetijde wat grauwer dan anders, maar het past in de doorkijk die het bos nu geeft. De voorbij razende knalgele intercity is een paar keer per uur een dissonant in het ingetogen bruingele kleurenpalet.

Waar in het voorjaar de vogels in hun niet aflatende concert een wedstrijd houden wie het hardst kan zingen en waar de drummende specht bijna altijd wint, zo stil is het in de herfst. Af en toe hoor je geritsel in het tapijt onder de bomen en zie je een vogel schichtig opvliegen.

Alleen de honden trekken zich niets aan van de seizoenen. Zij rennen en blaffen elk jaargetijde even wild en uitgelaten. Zij lijken geen verschil te ervaren. Dat geldt niet voor hun bazen. Net als bij mij wisselt per seizoen de kleding. Van een luchtige, lichte outfit en kleurige sneakers aan de voeten, verandert de dracht naar donkere, dikke jassen en stevige stappers of laarzen.

Behalve ik, zijn er andere gebruikers van het fietspad. Sommigen merken de schoonheid van het bos amper op. Zo zijn er de scholieren die luid snaterend en met alleen oog voor elkaar en het mobieltje alle ruimte op het fietspad benutten. Het woon/werkverkeer passeert altijd in hoog tempo en heeft zelfs geen tijd voor een vriendelijke groet. Toeristen daarentegen doen het duidelijk wat rustiger aan en genieten zienderogen van de omgeving.

Zelf onderga ik mijn fietstochten heen en terug van schrijfcursus als een feestje. In het voorjaar en de vroege zomer vertrek ik wel eens vroeger van huis om extra lang te kunnen genieten van het uitbundig bloeiende fluitenkruid tussen de keurig in het gelid staande knotwilgen aan de Zandesloot, de aanvliegroute naar het Heilooërbos.

Ik zie de parende futen en weken later hun, naar voedsel schooierende, kroost.

In de late zomer ontneemt het manshoge riet me het uitzicht op de oever aan de overkant, maar twee weken later ligt het opgestapeld te drogen in de berm en heb ik weer vrij zicht om even later in het bos te worden omsloten door de donkergroene bomen en waar op het fietspad mijn voorwiel met de prachtige lichtinval speelt.

Nu ik dit allemaal opschrijf realiseer ik me dat het Heilooërbos de afgelopen zeven seizoenen een geliefd onderdeel van mijn bestaan is geworden. In het voorjaar van 2013 startte ik met de cursus ‘Creatief Schrijven’ en daarmee begonnen ook de tweewekelijkse fietstochten.

In december 2019 komt er voor mij een eind aan de schrijfcursus. 
Na een week wikken en wegen heb ik toch de keus gemaakt mijn schrijfschrift een seizoen aan de (knot)wilgen te hangen. Ik wil eens ervaren hoe het is om zonder druk van huiswerk te zijn.  Oh zeker ga ik de schrijfcoach, de schrijvers, het steunen en kreunen, maar vooral de schaterlachen missen.  Ik krijg waarschijnlijk spijt als haren op mijn hoofd, maar  dat risico durf ik te nemen. Wetend dat ik in september, wanneer het bos nog in volle zomerglorie is, weer kan aanhaken.

Fietsen in het bos zal ik niet laten. Stiekem hoop ik deze winter op een maagdelijk wit sneeuwlaagje in mijn geliefde bos, dat heb ik al jaren niet meer gezien. Gelukkig heb ik daarvan nog de foto’s. Net als die van het kabouterdeurtje met een trapje. Toen ik er eens wilde aanbellen bleek het wezentje met zijn hele hebben en houen te zijn verhuisd.

Te lang gewacht. Ik had er graag een verhaal van gemaakt.

foto's ferrara

Tegenstelling

Ja-Nee

restaurant in

Den Bosch

foto ferrara

Tegenstelling

Licht-Donker

Bloemencorso Winterswijk

foto ferrara

Het rollende hotel

Naar aanleiding van reacties op de tegenstelling Kom-Ga en de foto die ik plaatste van het rollende hotel geef ik graag een toelichting op dit fenomeen. 

Het is een heerlijk zomerse dag in juni 2017. 
Meneer F. en ik zitten op de stadscamping van Dijon voor onze caravan als een rood busje voorbij komt rijden dat aan het eind van ons campingstraatje op een grote open plek stopt. Twee jonge mannen zetten lange tafels en banken in elkaar. Het zal niet de eerste keer zijn dat er op een Franse camping een barbecue voor de gasten wordt geregeld. Blijkbaar is een aankondiging daarover ons ontgaan. Maar aan het eind van de middag worden we uit de droom geholpen. 
Een meterslange combinatie van touringcar en aanhanger komt het terrein oprijden. De bus is gevuld met niet meer heel jonge reizigers. 
Onze verbaasde blik wordt beantwoord met een vriendelijk zwaaien vanachter de hoge ramen. Aan ons trekt een rollend hotel voorbij. 
De chauffeur manoeuvreert het gevaarte met precisie op de plek. 
Nu begrijpen waarvoor de houten tafels en banken zijn die in de loop van de middag zijn neergezet. Het is een openluchtkantine. 

Die twee mannen in hun busje zijn kwartiermakers en tevens koks voor de vakantiegangers in het hotel op wielen. 
Niks barbecue voor de campinggasten. Dat wordt zelf koken vanavond.

Voor ons is deze manier van vakantie vieren geheel nieuw. We hebben het geluk dat de Duitse vakantiegangers een paar dagen blijven zodat we de gelegenheid krijgen de gang van zaken te bekijken. Die dagen is het 
’s ochtends en ’s avonds behoorlijk bedrijvig in het sanitairgebouw, want het rijdende hotel heeft wat dat betreft geen enkele voorziening. Overdag zijn de gasten met de bus op tour om tegen de avond terug te keren naar de camping waar ze achter hun rollende hotel kunnen aanschuiven voor de warme maaltijd die door de keukencrew is bereid.

Op de tweede avond kan ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en ga gewapend met mijn fototoestel op expeditie. Ik word al snel gespot en mag foto’s maken van de groep terwijl ze aan tafel zitten. Het duurt niet lang of ik sta, op uitnodiging, in de slaapbus. Ik ben benieuwd of jullie bij het zien van die slaapplekken nog steeds zo willen reizen. Voor je verschoninkje moet je koffer onderuit de bus komen en bij slecht weer kun je ’s avonds geen kant op, tenzij de camping een aardige slechtweeraccomodatie heeft, wat in Dijon niet het geval is.

In de druppende regen op houten banken onder een tentzeil heb je het denk ik snel gezien. Onder die omstandigheden noodgedwongen uren opgestapeld in het rollende hotel te liggen waar je je leesboek niet eens op een plankje kunt leggen lijkt mij ook niet ideaal.

Mochten wij, om enige reden, niet meer met ons eigen rollende huisje op pad kunnen, dan is deze manier van reizen voor ons zeker geen alternatief.

Te weinig comfort om van privacy maar niet te spreken.

De foto’s spreken voor zich.

foto's ferrara

Op en Rond de Deur

Lantaarns
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/12/lantaarns.html

Tegenstelling

Kom-Ga

stadscamping Dijon

foto ferrara

Taalcuriosa

Diversen

de twee laatsten zijn ingestuurd door

resp. Melody en Ilse

Tegenstelling

Enkel-Dubbel

manchetknopen ingevlochten met haar van 

Tsarina Maria Feodorovna

foto ferrara

De foto is gemaakt in de Hermitage in Amsterdam waar momenteel een letterlijk en figuurlijk schitterende tentoonstelling is te zien van de juwelen die werden gedragen aan het Russische hof. Je zou schande kunnen spreken van alle peperdure pracht en praal. Soms is het echt verschrikkelijk over de top, zoals op onderstaande foto te zien is. In verband met de drukte is het me niet gelukt zelf een foto te maken van Maria Feodorova en dus nam ik mijn toevlucht tot internet (hermitage.nl)

De audiotour is ingesproken door Martijn Akkerman (kunst en kitsch) 
Met zijn kennis en prachtige verhalen aan mijn oor werd het een fascinerende rondgang. De juwelen zijn nog tot 15 maart 2020 te zien. 
Hierbij een link naar een kort filmpje. https://www.youtube.com/watch?v=wj76Xvc9mF4

Afgang

Uitgerekend op dag dat mijn nieuwste film in première gaat staken de leerkrachten en moet ik zelf voor mijn dochter zorgen. 
Doorgaans besteed ik die klus uit, maar dat gaat dit keer niet lukken. 
Mijn ex laat het zoals gewoonlijk afweten, het kost hem al moeite vanavond standby te staan. Daarbij komt dat de moeder van een vriendinnetje na de laatste logeerpartij wel even klaar is met mijn kleine tiran, die het gepresteerd heeft om uit een bibliotheekboek plaatjes te scheuren van de hondjes die in haar ogen niet grappig genoeg waren. Om te voorkomen dat de moeder de roddelbladen zou vertellen wat een vernielzuchtig kind ik uit logeren stuurde heb ik de schade ruim vergoed. 
Soms vraag ik me af wat dat kind bezielt. Ook vandaag vindt mijn dochter de twee lama’s in de kinderboerderij niet leuk genoeg. In een onbewaakt ogenblik zet het loedertje het hek open zodat de beesten kunnen ontsnappen. Het is een megaklus de spugende wolbalen weer achter de hekken te krijgen. Ik heb altijd gedacht dat het aaibare beesten waren, maar dat valt smerig tegen. Terwijl de tijd dringt klauwen mijn nagels in de stinkende, vettige wol. Al duwend en trekkend sta ik in mijn goudkleurige sandalen tot mijn enkels in de gore modder en voel hoe de vette klei zich tussen mijn tenen door perst.

Te laat breng ik ons gemeenschappelijk product bij mijn ex. Thuis staat de limousine van het productiebedrijf op me te wachten. Tijd voor een uitgebreide, ontspannende douche is er niet. Met een noodgang schiet ik in de Jan Taminiau met bijpassende pumps. Op de achterbank maak ik de nagels van mijn handen schoon en fatsoeneer kapsel en gezicht. 
Mijn stralende lach bevriest wanneer ik halverwege de rode loper een hak verlies. Er rest mij niets anders dan blootsvoets deze afgang te ondergaan. Terwijl mijn moddervoeten vlekken achterlaten op de rode loper, klikken de camera’s meedogenloos. RTL-boulevard heeft de primeur.

afbeelding internet

We kregen 4 zinnen voorgeschoteld waaruit we mochten kiezen.
Ik koos voor de actrice die op de rode loper een hak verliest en onder haar dure (waarschijnlijk geleende) dress enorme vieze voeten blijkt te hebben.

Bovenstaand is, na enige wijzigingen op advies van de docent, het eindresultaat.

Tegenstelling

Echt-Onecht

op de braderie-folkloredag in Ruurlo

foto ferrara

met toestemming

van de dame in de echte klederdracht

Tegenstelling

Zomer-Herfst

het laatste roosje

eigen tuin

foto ferrara

Tegenstelling

Doen-Laten

Amsterdam

foto ferrara

De beste stuurlui

Na een bezoek aan het Rijksmuseum strijken meneer F. en ik neer in een kleine, bruine Amsterdamse kroeg. Aan de bar staan drie mannen van middelbare leeftijd, elk met een biertje in de hand. 
Achter de bar een barkeeper in blauwe outfit en met net zo’n een kale schedel als Jaap Stam, de voetbaltrainer die de handdoek in de ring gooide na de zoveelste nederlaag van Feijenoord. De barkeeper hangt over zijn tapkast en is in een druk gesprek gewikkeld met zijn drie klanten. 
De koffie wordt ons door zijn collega aangereikt. 
De wijsheden over voetbal en Feijenoord in het bijzonder gaan over en weer. 
Het is me al snel duidelijk dat de heren veel verstand hebben van dit spel dat, volgens mij, hoofdzakelijk om de pegels draait. 
Vooral de barkeeper is overtuigd van zijn eigen mening en laat zich veelvuldig horen. Hij slingert niet alleen technische details rond, volgens hem ontbreekt het ook aan sfeer bij Feijenoord. Om zijn verhaal kracht bij te zetten haalt hij een oud voetballer van stal. ‘Neem nou zo’n oud gediende als van Hanegem. Als je hoort wat die er allemaal uitkraamt over zijn ouwe club, hij heeft gelijk hoor, maar netjes is het niet.’ 
De drie klanten knikken instemmend en laten zich nog eens bijtappen. 
De barkeeper doet een kleintje pils mee. 
Vervolgens neemt het viertal de hele Nederlandse voetballerij onder de loep.

Ze schakelen van Cambuur naar FC. Groningen, van Heracles naar AZ en wat er verder aan voelbalclubs zoal tussen ligt. Voor een 100% leek als ik, is het niet bij te houden. Uiteindelijk eindigt de reis aan de tap bij Ajax waar volgens de deskundigen ook niet veel deugt. Er is te weinig aandacht voor de talentvolle jeugdige voetballers, die zitten te veel op de bank en krijgen nauwelijks kansen om te laten zien wat ze waard zijn.

Oh, denkt de leek in mij er is onlangs toch een snotneus voor een smak geld aan Italië verkocht.

Tot slot gaan de kwaliteiten van de Heintje Davids in de voetbalwereld over de toog. Dick Advocaat moet Feijenoord van de ondergang zien te redden. Mocht hij nog een assistent zoeken, de barkeeper in die bruine kroeg zou hem met raad terzijde kunnen staan. 
Hoewel, met het uiterlijk van Jaap Stam …

Na nog een biertje vertrekt het trio voetbaldeskundigen. Meneer F. en ik zitten aan het tafeltje naast de deur en bij het passeren heb ik met een van de mannen oogcontact. ‘Zo te horen hebben jullie er verstand van’, zeg ik grijnzend. ‘Jazeker mevrouw, de beste kapiteins hè.’ Ik laat het maar zo. 
De barkeeper doet wat hij moet doen en voorziet ons van een nieuwe consumptie. Deze ronde een biertje en een glas rode wijn.

Op en Rond de Deur

Kloppers
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/11/kloppers.html

Taalcuriosa

Diversen

klik voor vergroten op de foto

De laatste twee zijn ingestuurd door schrijfvriendin Ilse

Tegenstelling

Net Wel-Net Niet

Grensovergang in Twente

foto ferrara

Pandora

In het kleine Portugese gehucht Aldeia del Daz  staat één hotel. Op een dag loopt in de stromende regen een slimme kletsnatte zwerfhond het terras op.

De receptioniste ziet de gezwollen tepels en vermoedt een zwangerschap in een ver gevorderd stadium. Ze noemt de hond Pandora. In overleg met haar twee Nederlandse bazen krijgt de zwerver tijdelijk onderdak in de bergruimte onder het hotel. Pandora huist daar in een grote doos op een oude deken, waar de kok uit de hotelkeuken haar van allerlei lekkers voorziet.

Na drie dagen bevalt ze van drie puppy’s waarvan er twee haar bruin gevlekte vacht hebben. Nummer drie is zwart van kleur. Ze zoogt haar nazaten tot ze groot genoeg zijn om in het zonnetje op het terras van het hotel over elkaar heen te buitelen.

Voor de hotelgasten zijn de schattige hondjes een attractie.

De eigenaren van het hotel hebben er een zorg bij. De hondjes zullen groeien en dan wordt de attractie al snel overlast. Pandora mag blijven, maar ze zal hoe dan ook haar kroost moeten afstaan. Ik ben er getuige van dat een jonge Portugees in gezelschap van zijn dochtertje een puppy mee mag nemen. 
Het meisje huppelt dolgelukkig met het donkerste kind van Pandora naar de auto op de parkeerplaats. Een nieuwe generatie nachtelijke blaffers op het platte land van Portugal vindt zijn weg.

Op de zonnige trap voor de voordeur verandert Pandora licht van houding om haar overgebleven kinderen te voeden.

foto ferrara

Voor wie denkt dit verhaal te kennen, dat kan kloppen in heb Pandora in september 2015 gebruikt in de tegenstelling geven en nemen. hier
Bovenstaand is het complete verhaal.

Tegenstelling

Hard-Zacht

Ugchelen

foto ferrara

Bol.com

De chauffeur van het busje dat op de stoep staat geparkeerd vraagt of ik een bestelling wil aannemen voor nummer 3.

Natuurlijk wil ik dat en zet de doos onder de trap naast het pakje voor nummer 9.
Scheelt toch weer twee vervuilende ritjes.

Schrijfveer voor vandaag: schrijf over een aankoop via een postorderbedrijf.

Zomerkoninkjes

Tussen de buien door en met straffe tegenwind fiets ik naar Lidl voor een broodnodige boodschap. Tijdens het stallen van mijn fiets zie ik vanaf de parkeerplaats een vrouw op leeftijd richting de supermarkt lopen.

Een grijze uitgezakte jas hangt als een hobbezak om haar lichaam en haar lange haren zijn in de wind verwaaid geraakt. In haar kielzog loopt een corpulente jongere man. Ze moppert op hem en klaagt over de haast die hij de vorige week had tijdens het boodschappen doen. De conclusie dat het haar zoon is die voor vervoer heeft gezorgd, ligt voor de hand.

We arriveren tegelijk bij de schuifdeur waar ik het stel laat voorgaan.

De man stevent regelrecht naar de groenteafdeling waar bleekrode Hollandse aardbeien in het schap liggen. Achter hem sputtert zijn moeder: ‘Ben je gek joh, die dinge sjijn niet te freejte, het is geen taid foor aardbaien.’ Zo dat kan de beste supermarkt in groente en fruit in de zak steken.

Ik schiet in de lach, steek mijn duim op en zeg: ‘U heeft gelijk mevrouw, ze zijn in oktober echt niet lekker meer.’ 
Ze grijnst naar me. ‘Se hete niet voor niks somerkoninkjes.’  Aan de rij tanden die ze bloottrekt ontbreekt er een aantal. Als je niet beter wist zou je denken dat ze aan het wisselen is.

Terwijl ik afzwaai naar de bakkerij vraag ik me af of ik dit stel een poosje ongemerkt zal volgen. Zij lijkt mij het type waar misschien wel een verhaal in zit. Er komen vast meer luidruchtige opmerkingen uit haar gehavende mond die zoonlief,  al dan niet geduldig, in zijn oren moet knopen.

Maar aangezien het nog steeds droog is lokt het me meer om te proberen ook droog thuis te komen. 

Met twee, nog warme stokbroden onder mijn arm, kies ik voor een snelle gang naar de kassa.

Tegenstelling

Goed-Slecht Weer

gevelsteen achter de wolken schijnt de zon

Hoorn

foto huisarchief

Te kijk gezet

Kijk mij daar nou staan. Bevroren voor de eeuwigheid.

Het heeft niet geholpen dat ik stampvoetend heb geweigerd die maffe strik in mijn haar te doen. Het ding hangt idioot scheef op mijn te kort geknipte pony. Zelfs met hulp van een bloempot krijgt de kapper van mijn vader mijn haar niet in het goede model. Het speldje waarmee dat malle toefje is vastgezet prikt vals in mijn hoofdhuid.

Krijsend heb ik de te grote maillot aangetrokken, het ding kriebelt en draait palingen om mijn knieen en enkels. Binnen de afgetrapte ballerina’s raken mijn tenen voortdurend in de knel. 
Dat lullige jurkje staat me voor geen meter. Het is het zoveelste afdankertje van mijn oudere nichtje. Aan de grote zoom te zien loop ik nog jaren in dat onding. Door gebrek aan geld is mijn moeder bedreven in het vermaken van kleding. Het hesje dat ik draag is uit de rug van de versleten winterjas van mijn oma gemaakt. Het enige nieuwe dat ik draag is de donkere uilenbril. 
Ze zeggen dat het de laatste mode is. Alsof die jampotglazen al niet erg genoeg zijn.

Je begrijpt niet dat ouders hun kind zo de straat op durven sturen. Ze hebben echt geen idee hoe vernederend het is voor een kind van mijn leeftijd om in deze klederdracht te worden meegesleurd naar een feestelijke opening van een winkel waar ze enkel dure artikelen verkopen die mijn ouders niet eens kunnen betalen.

Het ergst van alles is dat mijn altijd jolige oom met zijn nieuwste fototoestel mij met die hebberige menigte op de achtergrond voor eeuwig wil vastleggen. Om de boel op te vrolijken heeft hij me kinderachtige ballonnen in de hand gedrukt. ‘Toe Wiesje lach nou even voor de foto.’ 
Ik vertik het. Er valt niets te lachen als volwassenen je voor gek zetten.


De opdracht: Schrijf een innerlijk monoloog bij de foto

Taalcuriosa

dit keer een allegaartje

Klik voor vergroten op de afbeelding

De laatste twee zijn ingestuurd door Melody

Op en Rond de Deur

Jugendstil
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/10/jugendstil.html

Tegenstelling

Offensief-Defensief

Kasteel van Bourtzi

Nafplion Griekenland

foto ferrara

Zonder schrijven, geen lezen

De opdracht luidt. Schrijf een column over lezen. Schrijven mag dan mijn hobby zijn, maar lezen is dat ook. Uitgerekend nu ik een boek heb dat al mijn aandacht vraagt wil de schrijfdocent een combinatie zien. Pedant laat ik weten dat ik voor lezen geen tijd maak, maar tijd neem. Nu lezen even voorgaat, moet ik voor schrijven toch tijd zien te vinden. Waar ik met gemak de afwas nog een uurtje laat staan of de strijkplank opschuif naar een later tijdstip melden nu de huishoudelijke zaken zich treiterig aan. Ik zoek uitvluchten om niet te hoeven schrijven over lezen.

Mijn geweten drenst: ‘’Zeur niet mens, aan de slag. Wie niet schrijft zal niet lezen, zo simpel is het.’

Ondertussen lonkt: “De Trooster” van Esther Gerritsen naar me. 
‘Kom op neem mij ter hand en lees hoe het mij vergaat. Je was nog maar net aan mij begonnen en toch al nieuwsgierig geworden naar mijn belevenissen.’

Dat is de kracht van een schrijver, als je in hoofdstuk één door middel van prachtige zinnen het boek wordt ingetrokken is de schrijver geslaagd in de missie. Gek genoeg waren het niet de allereerste zinnen die boeiden. Schrijftechnisch niets op aan te merken. Lange zinnen afgewisseld met korte. Nee, het was de zin onderaan de eerste bladzij: ‘Op dat moment kwam Henry Loman binnen. Zo op het eerste gezicht een vermoeide man van middelbare leeftijd met overgewicht.’

Net genoeg detail om mij nieuwsgierig te maken. Wie is die man, wat is er met hem en waarom zoekt hij zij heil in een klooster? Moet ik dat boek niet eerst lezen voor ik er in een column iets over kan zeggen? Vanwege de deadline gaat dat niet lukken.

Ik kan goed mijn huishouden laten voor wat het is, maar er zijn leukere verplichtingen, die zowel het lezen als het schrijven in de weg staan.

Wat te denken van een lezing over de Librije van Alkmaar die in de 16^e eeuw is aangelegd. In de leerzame uren waarin ik word onderwezen over de Latijnse school, oude handschriften en boeken die, om diefstal tegen te gaan, aan de ketting zijn gelegd, is de gedachte aan een column schrijven ver weg.

Tot de spreker zegt. ‘Een schrijver probeert de tekst zo mooi mogelijk en begrijpelijk op te schrijven.’

Ik duik in mijn tas, haal pen en notitieboekje tevoorschijn en noteer de zin.

Je weet maar nooit of dat citaat nog van pas kan komen.

Dan volgt Open Monumentendag, het jaarlijks gebeuren waarbij echtgenoot en ik nooit verzuimen. We zien met heerlijk nazomerweer prachtige tuinen, oude interieurs met keurig gerangschikte boeken waarvan ik de ruggen probeer te lezen. Om zo weinig mogelijk te missen spoeden we ons op de fiets van het ene naar het andere boeiende monument. Zelfs in een omgeving als de Remonstrantse kerk waar het zand op de vloer onder tientallen schoenen kunstige patronen aanneemt en waar vanaf de kansel de opengeslagen Bijbel me belerend toegrijnst, lukt het me om het kritselkratselende geweten onder mijn schedeldak te negeren.

Aan het eind van de fantastische dag zittend op een terras met een fonkelende rode wijn voor mijn neus realiseer ik me dat het vandaag met die column niks meer gaat worden.

Eén troost, “De Trooster” ligt geduldig naast mijn bed te wachten. 
Even word ik wakker van de plof waarmee het boek op de grond valt.

Tegenstelling

Donker-Licht

Convento de Cristo

Tomar-Potugal

foto ferrara

Jong geleerd

De deurbel gaat. Achter het matglas van de voordeur zie ik de vage contouren van een man. Naast hem staan twee kleine figuurtjes. Hun hoge stemmetjes zijn in druk overleg gewikkeld. Ik kan niet goed verstaan waar het over gaat. Dan hoor ik hoor de man zeggen. ‘We komen voor de Nierstichting.’ Ik verbaas me over deze vroege aankondiging en trek de conclusie dat ik met een ongeduldige collectant heb te maken. 

Wanneer ik de deur opendoe staat voor mijn neus het jonge gezin dat verderop in de straat woont. Moeder blijkt ook mee te zijn, maar zij is druk doende hun jonge zwarte katje uit de tuin van de buurvrouw te plukken.

Een heel gezin inclusief huisdier uit collecteren.

Het is weer eens wat anders dan de vrijwilliger die, het liefst tijdens het eten, een collectebus onder je neus duwt. Ik deed dat jaren geleden zelf ook, want je weet dat  je dan de meeste mensen thuis treft.

De jongste telg, een kordaat meisje van een jaar of drie, stapt zonder aarzelen over de drempel en posteert zich naast me op de deurmat.

In het portiek spoort vader zijn oudste kind aan om te zeggen wat ze komen doen. ‘Wat zou je nou zeggen?’ ‘Ik durf niet zeg jij het maar.’ piept het ventje dat hooguit twee jaar ouder is dan zijn zusje. ‘Wij komen voor de Nierstichting.’ zegt de vader terwijl hij de collectebus in mijn blikveld manoeuvreert. Dan valt bij mij het kwartje over de opmerking die ik achter de nog gesloten deur hoorde.

Naast de bedragen die we jaarlijks gireren hanteer ik een vast bedrag aan muntgeld voor de diverse collectebussen die voorbij komen.

Het jongetje kijkt nieuwsgierig toe hoe ik in mijn knip sta te grutten. Ik duw hem een aantal munten in zijn handen en zeg: ‘Stop jij ze maar in de gleuf.’ Glunderend laat hij het geld in de bus verdwijnen.

Dat laat het meisje, dat nog steeds naast mij staat, niet op zich zitten. Ze steekt haar handjes omhoog. ‘Ik ook, ik ook.’ Ik vis nog een euro op en maak ook dit kind gelukkig.

Vader kan de actie wel waarderen en onderwijst zijn kroost in het bedanken van deze aardige mevrouw. (zijn woorden)

Ondertussen heeft moeder het zwarte dragondertje naar huis gebracht. 
Ze voegt zich bij haar man die met twee enthousiast kwetterende collectantjes op weg is naar de voordeur van mijn buurvrouw.

Open Monumentendag

Dit jaar was het thema, plekken van plezier.

Veel particulieren hadden hun tuinen voor bezichtiging opengesteld.

Als je van tuinieren houdt, maar ook als je er heerlijk in wilt zitten, zijn het met recht plekken van plezier. In bijgaand prieeltje stond de tafel gedekt en waren de wanden bekleed met blauw serviesgoed. Werkelijk een plaatje.

Ik stond er te mijmeren en dacht aan mijn blauwe Lange Lijsservies, erfenis van mijn oma, dat in de kamer in de verzamelkast te pronk staat. hier
In onze tuin, formaat postzegel vergeleken bij dit landgoedje , is geen plaats voor een prieeltje.

Tegenstelling

Kort-Lang

Zwolle

foto ferrara

voor je in Zwolle via deze steeg 
naar het schavot werd gebracht 
had je een lange adem nodig om 
acht dagen cachot door te komen
klik hier voor de link

Tegenstelling

Nat-Droog

Ootmarsum

foto ferrara

Mejuffrouw C.J. Wannée

In mijn keukenkast staat de degelijke Wannée. Het kookboek dat is geschreven door mejuffrouw C.J. Wannée, lerares koken en later directrice aan de Amsterdamse Huishoudschool. Ik krijg het boek van mijn moeder cadeau wanneer ik in 1971 op kamers ga wonen en de beschikking krijg over een keukentje inclusief tweepits gasstel. Net als zij ben ik geen liefhebber van de kookkunst en waarschijnlijk hoopt ze dat de 19^e druk van de Wannée daar verandering in zal brengen.

Bij het lezen van het voorbericht neemt mijn weerstand alleen maar toe.

Daarin valt onder andere te lezen:

“Dit kookboek wil ook tegemoet komen aan de moeilijkheden, waarmede zo menige huisvrouw te kampen heeft bij de samenstelling van het dagelijks menu”. Om vervolgens te vertellen dat alle recepten berekend zijn voor vier personen. Lekker dan, als alleenstaand kamerbewoner met nul verstand van koken moet je alle recepten eerst omrekenen. 

Dat laatste is niet mijn sterkste kant.

Mejuffrouw Wannée giet er ook nog een weinig smaakmakend literair sausje over door Vader Cats te citeren:

"Wat heeft er menig vrou, door onverstandig koocken

Een goede beet vermorst, en alle lust gebroken!"

In de eerste hoofdstukken passeren diverse onderwerpen, zoals verstandige voeding, de inhoud van de provisiekast, kopen en bewaren, koken en wat erbij te pas komt, de revue.

Ze bevatten tal van open deuren en zijn doorspekt met belerende zinnetjes als: “De beschikbare ruimte in de provisiekast is bepalend voor de hoeveelheid aan te schaffen artikelen.”

Ik maak ik zelf wel uit of ik de schaars aanwezige planken in mijn keukentje wil volproppen of voor de helft wil leeg laten.

In het hoofdstuk Koken en wat erbij te pas komt vind ik de volgende zin: “Koken is het gereed maken van voedingsmiddelen voor menselijke consumptie.”

Ja, wat dacht je anders, dat wij vrouwen al die moeite doen om het eindresultaat aan de kippen op te voeren?

“Een eerste vereiste voor een goed geslaagd gerecht is altijd het plezier in koken.”  Van dat zinnetje raak ik aangebrand. Mejuffrouw Wannée bepaalt maar niet waar ik plezier aan moet beleven.

Ondanks de moderne bewerking hangt in dit deel van het boek nog steeds een sfeertje van: “We leggen het de eenvoudige huisvrouw nog één keer uit”.

De spruitjeslucht uit de jaren van weleer stijgt er bijna uit op. Ik raak er, in de roerige jaren zeventig van de vorige eeuw, opstandig van.

Aan het eind van de inleiding wenst de schrijfster dat het boek een plaats krijgt in vele keukens. Aan die wens voldoe ik in elk geval.

Op internet lees ik dat bij het honderdjarig bestaan van het kookboek in 2010 een nieuwe uitgave is verschenen. Wikipedia meldt dat het boek bij elke heruitgave aan de inzichten van de tijd wordt aangepast en daardoor onverminderd populair is gebleven. Ja, bij de oude garde waarschijnlijk.

Ik vermoed dat er heel wat dertigers zijn die nog nooit van het kookboek voor de Amsterdamse Huishoudschool hebben gehoord. Mejuffrouw Wannée zou zich omdraaien in haar graf als ze weet had van kant-en-klare maaltijden, de pizzakoerier en de box van “Hello Fresh”

Anno 2019 moet ik eerlijk bekennen dat het haar niet is gelukt een volleerde keukenprinses van mij te maken. Voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd draai ik mijn hand niet om, maar culinaire hoogstandjes en prachtige taarten moet je van mij niet verwachten.

Een keukenmachine is aan mij niet besteed, bakvormen liggen in de schuur te roesten en voor de messen van Jamie Oliver loop ik niet warm.

Het moge duidelijk zijn dat ik alleen al van het kijken naar “Heel Holland Bakt”

de zenuwen krijg. En als Yvette van Boven weer eens met haar mandje aan de arm kruiden gaat plukken, zap ik weg.

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Interieur
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/09/interieur.html

Tegenstelling

Gekleurd-Kleurloos

Hangend in het groen wijst dit kleurloze type 

je de weg naar het gelijknamige restaurant

in Zwiep in De Achterhoek

foto ferrara

Taalcuriosa

Toepasselijke namen

klik voor vergroten op de afbeelding