Jonge Vader

ambitieus leert

hij zijn zoontje de eerste

stapjes naar succes

haiku op zaterdag

voor meer info zie https://mariondriessen.wordpress.com/

Op en Rond de Deur

Neemt een aanloop naar Halloween.
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

Tegenstelling

Dame-Heer

toiletdeuren langs de Donauradweg

foto ferrara

Tijd vliegt

En weer is er een week voorbij.

De afgelopen dagen heeft het huiswerk voor de schrijfcursus mij behoorlijk in de greep.

Schrijf een stuk over boosheid is de opdracht. Ik heb het voor de derde keer herschreven en ik denk zelf nog steeds dat het meer om ergernis dan om boosheid gaat.

Als ik blijf sleutelen loop ik de kans woensdag (deadline) helemaal niets in te leveren.

Misschien stuur ik het vanavond wel in, dan kan ik er niets meer aan veranderen.

Ondertussen zitten Miet en Griet nog steeds met die vreemde vogel in hun maag.

Zij worden ongeduldig en willen een oplossing voor hun vraagstuk.
Alsof dat in één pennenstreek is op te lossen.

Deed ik nog iets anders? Jazeker. Vrijdagavond zaten we bij Herman van Veen. Wat heeft die man nog altijd een prachtige stem. Herman en zijn vaste gitariste Edith Leerkes worden bijgestaan door zes talentvolle jonge mensen. In een uitverkocht theater zorgden ze voor een boeiende avond. Niet alleen om te horen ook de kleding was een lust voor het oog. Iedereen in het zwart met een klein rood accent. Bij de mannen waren dat de binnenkant van de kraag, rode knoopjes of manchetten. Bij de dames ging het om de sieraden.

De maestro zelf knalde eruit in een rood overhemd. Raffinement ten top, maar dan in positieve zin. Het enthousiasme en vakmanschap rolde van de bühne.

Na afloop was er een signeersessie. Op zijn gemak deed Herman wat er van hem werd verwacht en maakte desgewenst een praatje. 70 jaar en vol levenslust. Een groot deel van het publiek had ongeveer dezelfde leeftijd. Waarschijnlijk, net als ik, fans van het eerste uur. Topavond!!

foto meneer F.

Herfst

late avondzon

strijkt licht over stad en streek

herfst doet zijn intree

foto ferrara

Tegenstelling

Zwaar-Licht

boerderij in de Achterhoek

foto ferrara

Miet en Griet 34

Vreemde vogel

Voor het zandkuiltje van Miet en Griet ligt een vreemd vogeltje. Het is een raadsel hoe het daar is gekomen. Is het komen aanvliegen? Door iemand achtergelaten of aangespoeld misschien? Het beestje zit rommelig in de veren, de snavel staat een beetje open en het borstkastje gaat snel op en neer. Griet hoort een zwaar hijgen. Wat moet dat mormeltje op haar terras? Ze bekijkt het met argusogen, niet van plan veel actie te ondernemen.

De minkukel kan wel uit exotische oorden komen en een ziekte onder de vleugels hebben.

Griet houdt gepaste afstand.

Ze zou willen dat Miet ook zo verstandig was, maar zuslief hipt nieuwsgierig om de onverwachte gast heen. Je kunt er op wachten dat dit de nodige onrust gaat geven.

Als het vogeltje een beetje op adem is gekomen stoot het vreemde klanken uit.

Miet en Griet verstaan er niets van en komen tot de conclusie dat deze vogel niet uit Nederland komt.

Miet denkt dat het een verdwaalde spreeuw uit Scandinavië is. Op weg naar Centraal-Europa om te overwinteren, de groep kwijtgeraakt en hier gestrand.

Griet is niet blij met die vreemde snoeshaan of spreeuw, wat maakt het uit. Er ligt een probleem voor hun deur en zo te zien is Miet van plan zich ermee te bemoeien.

Stel je voor dat ze gelijk heeft en die groep doortrekkers komt hun soortgenoot zoeken.

Voor je het weet maakt een kolonie Scandinaviërs de kust onveilig.

Nederlandse spreeuwen staan bekend als straatjongens en lawaaischoppers. Ze heeft van Twan gehoord dat de Noorderlingen, vooral in groepsverband, nog een graadje erger zijn. Eten de boel in een paar dagen kaal en nemen onder luid gekwetter bomen in bezit.

Tot ze weer doortrekken, jagen ze vaste bewoners weg. Niet echt een gezelschap waar je op zit te wachten. Het zal haar niet verbazen dat ze te maken hebben met een luie spreeuw die het klimaat hier goed genoeg vindt. Misschien denkt dit vodje wel dat ze in de vogelopvang terecht kan voor een veertransplantatie of een snavelcorrectie. Je hoort tegenwoordig de gekste dingen.

Kijk haar zuster druk bezig zijn. Straks gaat ze nog aanbieden dat de vogel hier mag blijven liggen om uit te blazen. Daar gaat Griet een stokje voor steken. Onder de bank op de boulevard is plek genoeg voor afgedwaalde vogels. Bovendien is de kans levensgroot dat de kat van Sjef Kokkel, eigenaar van restaurant Zeeschuim, het een lekker hapje vindt. Voor dat laatste argument zal Miet vast gevoelig zijn. 

Hopelijk komt Twan snel langs, die weet overal raad op. 

Tegenstelling

Druppelen-Stromen

fontein Alhambra-Granada

foto ferrara

Miet en Griet 33

Keren huiswaarts

De gezusters zandvlo Miet en Griet hebben het idee opgevat terug te gaan naar hun vertrouwde zandkuil aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee.

Afgelopen voorjaar heeft de aanvaring met een hogedrukspuit op het terras van eethuis Sjans in De Koog, Miet bijna het leven gekost. Maar de intensieve revalidatie in Ecomare heeft zijn vruchten afgeworpen. Haar schildje glimt weer als vanouds. Als ze snel hipt, zie je de kras bovenop niet eens zitten. Geestelijk heeft ze onder het hele gebeuren minder geleden dan haar zuster.
Griet, altijd al de meest bedachtzame van het stel, is het ongeluk niet in de koude kleren gaan zitten. Ze mijmert over een rustige winter.
Miet echter heeft het na de maandenlange retraite op Texel met rust, reinheid en regelmaat helemaal gehad. Ze staat te trappelen van ongeduld om met Twan zeemeeuw, die hen naar huis zal vliegen, aan de sliert te gaan. Zij heeft van de crash duidelijk niets geleerd. 

Na de oversteek over het Wad broedt ze al op de onzalige gedachte een paar dagen in Den Helder te blijven. In de haven valt altijd wat te beleven.
Griet wil het plan niet eens in overweging nemen. Recht zo die gaat langs de kust naar Egmond en verder geen geintjes, dat is haar boodschap aan Twan.
Na een voorspoedige vlucht treffen de zusters hun zandkuil in ongerepte staat aan.
Nadat Griet een pot thee heeft gezet, nestelen ze zich meteen op hun terrasje met zicht op zee. Twan ziet dat het goed is en laat de zussen alleen.

Griet pinkt een traantje weg. ‘Thuis, wat heb ik dat gemist.’

 ‘Zullen we de biograaf binnenkort laten weten dat we ons beraden op nieuwe avonturen?’

 Als blikken hadden kunnen doden, had Miet alsnog het loodje gelegd.

WE-300 schrijf in 300 woorden een fictief stuk over nadenken, zonder het woord te noemen.
meer info:https://platoonline.wordpress.com/

Ondertussen dwingen Miet en Griet hun biograaf tot nadenken.
Voor de lezer die het verhaal niet helemaal begrijpt klik op het label vervolgverhaal Miet en Griet.

Op de markt

Voor de geldautomaat sta ik te wachten tot mijn geld wordt uitgespuugd.

Achter mij hoor ik de immer orakelende groenteman een relaas tegen een klant houden.

Hij vertelt over een man met een kort lontje, die zich behoorlijk agressief kan uiten.

Je moet bij hem altijd oppassen wat en hoe je iets zegt.

De groenteman sluit af met de zin: ‘Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinen kast.’

Terwijl mijn portie kibbeling in het vet ligt te sudderen luister ik mee hoe de visboer aan een mevrouw uitlegt hoe ze haar visje het best kan behandelen.

Op een half vuur even om en om bakken is zijn advies, de klant vindt een half uur wel erg lang bakken voor een vis. ‘Nee, geen halfuur, op een half vuur en dan 3 minuutjes voor elke kant.’

Op de markt, daar hoor je nog eens wat.

Tegenstelling

Intern-Extern

snijraam in Deventer

foto ferrara

Gastblog

Vandaag plaats ik een gedicht van Grietje Holthuis.
Wij leerden elkaar kennen tijdens een schrijfcursus.
Na afloop van die lessen koos Grietje de kant van de poëzie.
Ik geef haar graag een podium.

Voorbij

Soms dwarrel je door mijn gedachten

als een opwaaiende krant, meegenomen

door de wind, dansend over het perron.

De letters verbleekt, de kleuren verzacht,

maar hij is nog leesbaar. Hij schuift

over de grond, blijft liggen, wordt opgetild,

waait verder, weet niet waarheen.

De trein vertrekt, geen houden aan,

blad uit het verleden wervelt mee,

grauwgrijs raast langs de ramen,

een streep groen, velden in rood en roze,

in volle vaart flitsen de kleuren

voorbij, ik volg het spoor, nog even,

dan ben ik thuis, jij blijft, dwarrelend

als de vervaagde krant, nog altijd leesbaar.