Zonsverduistering

Vanavond beleefde ik mijn derde zonsverduistering. Ik word oud …
Mijn eerste is in 1955. Ik ben 6 jaar en sta samen met medeleerlingen uit alle klassen op het schoolplein met de negatieven van zwart-wit foto’s voor onze ogen. De meesters en juffen zien erop toe dat we niet met het blote oog kijken. Of we tekst en uitleg hebben gekregen kan ik me niet herinneren en of ik diep onder de indruk ben weet ik ook niet meer.

Mijn tweede is die van 1999 en van een ander kaliber. Meneer F. koopt het boek over de zonsverduistering en daarin zit ook een brilletje dat ik vandaag weer gebruik. We reizen met een bevriend echtpaar af naar België om daar te overnachten en de volgende ochtend zetten we vroeg koers naar Frankrijk. Vriend E. is gewapend met een telescoop. Jammer genoeg is het licht bewolkt, maar neemt niet weg dat het een geweldige belevenis is.
Ik herinner me de reactie van de natuur. Het wordt doodstil, het gaat schemeren en alle bloempjes in de berm sluiten zich. De magische sfeer wordt doorbroken door de plop van de kurk van een fles champagne die een eindje verderop wordt ontkurkt. We zijn tenslotte wel in Frankrijk!

Voor mijn derde zonsverduistering fiets ik in mijn eentje naar de polder tussen Alkmaar en Egmond. Het gezelschap uit 1999 is niet meer. Ik zal ze vanavond extra missen.
Al snel vind ik een bankje waar een mevrouw zit. Zij vertelt dat ze gisteravond al is geen kijken naar de stand van de zon en inderdaad op dat bankje heb je vrij uitzicht over een groot deel van de polder. Ik schuif bij haar aan en zij zal nooit weten hoe ze met haar gezellige babbel het gemis naar de achtergrond schuift. Het blijft op deze plek redelijk rustig, de meeste mensen zijn op weg naar Egmond aan Zee. Later op de avond horen we over filevorming en geen parkeerplek meer te vinden.
Wij krijgen gezelschap van nog twee dames en zitten volstrekt eerste rang bij een spectaculair schouwspel boven de polder.  Aan een wolkenloze, blauwe hemel zien we hoe de maan langzaam voor de zon schuift tot er aan de bovenkant nog een klein gebogen streepje zonlicht is te zien. Het licht neemt een beetje af en geeft een aparte kleur en sfeer boven het weidse landschap.
De temperatuur daalt een paar graden. 

De reactie van de natuur heb ik, in tegenstelling tot Frankrijk, hier op het bankje in de gortdroge berm niet gemerkt. Er groeit enkel verdord gras.
Het geluid van het drukke verkeer op de ring achter ons werkt ook niet mee.
Ik wacht niet af tot de zon weer in haar volle glorie verschijnt, nadat ik afscheid van de dames heb genomen fiets ik door het park Alkmaarderhout naar huis. Daar is het opvallend stil. Geen vogel laat zich horen.

Het was te verwachten dat foto’s zouden mislukken. Kijk voor mooie plaatjes maar op internet. Als bewijs wel twee foto’s van mij met brilletje.
Eentje uit 1999 en eentje van vanavond.
Met dank aan de dame op het bankje.

Omwenteling

In 1967 begin ik mijn loopbaan in de verpleging en tot in mijn laatste baan als zorgmanager in een verzorgingshuis heb ik uitvindingen voorbij zien komen.
In 1967 zijn alle spuiten van glas en gaan na gebruik naar de sterilisatieafdeling. Maagsondes en blaaskatheters zijn van rood rubber en gaan dezelfde weg.
Infuusnaalden zijn dikke poken en de vloeistof die wordt toegediend zit in glazen flessen met een rubber dop die je moet desinfecteren voor de naald van het infuussysteem kan worden ingeprikt. Het toedieningssysteem is al wel van plastic en voor eenmalig gebruik bedoeld.
Verbandartikelen worden steeds beter en vooral de pleisters, gebruiksvriendelijker. De steriele trommel waarin de gazen worden opgeborgen en die met een zogenaamde korentang tevoorschijn worden gehaald, verdwijnt geleidelijk aan omdat de gazen apart worden verpakt.
Voor de steriliteit is dit een vooruitgang.
De eerste monitor vindt zijn weg en de cardioloog loopt van trots bijna naast zijn schoenen.
Er komen tilliften en hoog/laagbedden. Bediening gaat met de hand of voet maar ook dat is inmiddels achterhaald.
Het kleefpleisterrekverband, gedurende zes weken aangebracht bij een heupfractuur, is verleden tijd. De kunstheup biedt snelle genezing en na een kort revalidatieprogramma ben je weer thuis. Dat je het daar, in je eentje moet zien te redden is van ondergeschikt belang. Gelukkig is het looprekje, dat je moet optillen wil je vooruit komen, vervangen door de rollator.
Het eerste exemplaar dat ik in het verzorgingshuis zie verschijnen is groen van kleur en kost 1.100 gulden. Een bedrag dat destijds door de ziektekostenverzekering en later door de gemeente zonder morren wordt betaald. Inmiddels kun je dit hulpmiddel zelfs bij de Gamma aanschaffen en zijn de guldens omgezet in euro’s Technische uitvindingen zijn de zorg ten goede gekomen. Over marktwerking zullen we het maar niet hebben.
Niet alle omwenteling is verbetering.

foto ferrara
deze pleeg is een museumstuk
Openluchtmuseum Arnhem
klik aan voor vergroten

Geesje https://kreta8.wordpress.com/ heeft de draad in Blogland weer opgepakt en heeft de WE-300 nieuw leven ingeblazen. WE-300 staat voor een verhaal van exact 300 woorden over een opgegeven woord dat in het stuk niet mag voorkomen. Dit is een aangepast verhaal uit 2013.
Het woord is Veranderingen.

En dan is alles anders

Het is goed anderhalf jaar geleden dat mijn echtgenoot overleed.
Inmiddels heb ik het leven in mijn eentje, met ups en downs, aardig op de rit. Op dit moment zit ik middenin het experiment alleen op vakantie. Ik had er zin in, vond het ook spannend, want voor het eerst in een andere omgeving zonder je lief, hoe onderga je dat. Maar als je het niet probeert kom je er niet achter. Deze week woon ik een blokhut met alles erop en eraan onder de rook van Deventer. Een prachtige stad die we samen menigmaal doorkruist hebben. Tijdens de beroemde boekenmarkt, maar ook per fiets en wandelend vanaf campings in de omgeving. Het is nu woensdag en dag drie van mijn verblijf hier en het moet gezegd, ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn besluit deze gok te wagen. Tot nu toe waren de weergoden op mijn hand en heb ik de stad uitgebreid opnieuw verkend en op sommige plekken, waar de herinneringen stevig binnenkwamen, de emoties vrije toegang verstrekt.
Voor mijn vertrek had ik Judy van het blog Bubbels voorgesteld samen een keer koffie te drinken en dat vond gisteren plaats. We herkenden elkaar meteen. Judy had verteld dat ze met een kruk liep en ik had van mezelf een beschrijving gegeven, iets met oorknoppen en rode lipstick. We streken neer op De Brink en hebben onder het genot van koffie en cheesecake twee uur zitten kletsen. hier Wonderlijk hoe snel je, door elkaars blog te lezen,
het gevoel hebt elkaar al een tijdje te kennen. Het was een gezellig samenzijn.
Later op de middag zag ik deze spreuk en voor mij is hij, onder andere door de leuke ontmoeting, goed van toepassing.  

foto ferrara

klik aan voor vergroten

Pech (slot)

Vanmiddag ben ik gebeld door het installatiebedrijf. ‘Ah’, zegt de telefoniste.
‘U bent thuis, is het goed dat onze monteur straks het afdekkapje komt plaatsen?’ Natuurlijk vind ik dat goed. Om mijn vraag of ik i.v.m. de lengte van de ladder de schuttingdeur zal openen, moet ze helaas het antwoord schuldig blijven. Voor de zekerheid haal ik de deur maar vast van het hangslot, dat er uit veiligheidsoverwegingen permanent op zit.
Ongeveer twintig minuten later stopt een busje voor de deur en de monteur, ik schat van een jaar of dertig, verschijnt met een compact trapje onder zijn arm. In de gang stelt hij zich netjes voor. Ik wijs op zijn trapje en zeg: ‘Daarmee ga je het niet redden.’ Hij grijnst. ‘Dat klopt, maar ik kan hem helemaal uitschuiven.’
Ik loods hem door de keuken naar de achtertuin en daar wordt het klein ogende hulpmiddel in rap tempo getransformeerd tot een solide ladder, die helaas een aantal treden te kort blijkt te zijn. Ai, dat is een tegenvaller. Ik vertel dat ik i.v.m. de hoogte een foto heb gestuurd.
Op licht verontschuldigende toon laat hij weten dat de baas heeft gezegd dat het om drie meter ging. Terwijl de ladder weer tot een handzaam trapje wordt omgebouwd denk ik stiekem. 'Of de baas kan niet goed inschatten of ik heb de foto onder de verkeerde hoek genomen.' Net als ik wil zeggen dat het klusje waarschijnlijk vandaag niet geklaard gaat worden zegt de jonge man: ‘Ik ga even een andere ladder halen, ben zo terug.’
Een half uur later verschijnt de redder in nood bij de schuttingdeur met op zijn schouder een ‘gewichtige’ stalen constructie die uitgeschoven tot ver boven de dakrand reikt. In een tijd van ja en nee heeft hij het euvel verholpen en controleert en passant ook nog even de afvoerpijp van de verwarmingsketel. Tussen het telefoontje en het afscheid bij de schuttingdeur, waarbij ik hem uiteraard bedank voor zijn snelle service, is er nog geen anderhalf uur verstreken. Dit probleem is ook weer opgelost. Zodra ik de rekening heb ontvangen laat ik weten wat het heeft gekost. 

Ontsnapt aan zakkenrollers

Binnenkort gids ik weer een stadswandeling en vanmiddag heb ik de route nog een keer gelopen. In een van de straten met interessante panden is de stoep aan de smalle kant. Ik steek een paar keer over om een aantal details nog eens goed te bekijken. Ik zie ook twee mannen, een jonge en een wat oudere. Allebei gekleed in T-shirt. De jongeman draagt een korte broek.
Zijn gezelschap heeft zich daaraan niet gewaagd en heeft vanmorgen een lange broek aangeschoten. Beide heren zijn voorzien van een petje en de oudere man draagt een felgroen heuptasje. Jullie lezen het, ik ben gewend details in me op te nemen. Het valt me op dat ook zij de straat zigzaggend verkennen. Op een goed moment hoor ik dat er al een tijdje iemand achter me loopt. Ik doe een stap opzij op de smalle stoep om de voetganger te laten passeren. Op hetzelfde moment voel ik een duwtje in mijn rug en dus draai ik me om. De bovengenoemde jonge man knielt achter me en vouwt een platte grond open, gaat staan en houdt de kaart onder mij neus. Ik herken onmiddellijk het grachtenpatroon van Amsterdam. In gebrekkig Engels zegt de knul dat hij op zoek is naar een straat en wijst met een vaag gebaar iets aan op de kaart. Ik maak hem in beter Engels duidelijk dat hij niet in Amsterdam is maar in Alkmaar. Hij komt tot de conclusie dat hij ‘totally lost’ is. Inmiddels heb ik geregistreerd dat zijn maat aan de overkant van de straat staat te wachten. Ik zeg dat het station aan het eind van deze straat is en dat hij maar beter de trein kan nemen naar Amsterdam. Hij bedankt me en loopt in richting die ik hem heb gewezen. Zijn maat loopt niet mee. Mij bekruipt een onaangenaam gevoel, ik haak mijn schoudertas af en jawel hoor, die staat wagenwijd open. Gelukkig is alles nog aanwezig, portemonnee, sowieso altijd diep weggestopt en aan aan de ketting tegen diefstal en ook mijn telefoon zit nog op de vaste plek. Opgelucht haal ik adem. De plattegrond truc kende ik nog niet.
Gered door mijn eigen aardigheid om een stap opzij te gaan. Daar had de dader even niet opgerekend.Thuis heb ik onmiddellijk een slotje aan de rits bevestigd. De tas is nog nieuw en die handeling was ik vergeten. Ik weet het, zo’n slotje biedt geen garantie. Maar elke extra handeling die je als tasjedief moet doen, schrikt toch af. De truc is dat als je aan het ene lipje trekt je de andere gelijk meeneemt en de tas dus niet open wil.

foto ferrara

klik aan voor vergroten

Pech (vervolg)

Afgelopen woensdag stuurde ik het installatiebedrijf, waar ik al jaren klant ben i.v.m. het onderhoud van de verwarmingsketel, een mailtje. Ik deed het verhaal van het afdekkapje uit de doeken en vroeg om hulp van hun kant.
Donderdag kwam er antwoord en de vraag of ik een foto van het bewuste kapje kon sturen en een foto van de situatie op het dak.
Ik bedankte voor de snelle reactie en stuurde de gevraagde foto en een foto van de buitenkant van de badkamer met daarbij de opmerking, dat als ik zelf het dak had kunnen bereiken ik hun hulp niet had gevraagd.
’s Middags kwam er een mail retour dat de werkbon was aangemaakt en dat ik komende week wordt gebeld om een afspraak te maken. Tot zo ver valt het niet tegen en lijkt het klusje snel geklaard te worden. We gaan het zien.

Dagje Den Haag

Wie wat bewaart heeft wat. Tijdens een opruimrondje vind ik een folder uit 2003. ‘Wandeling langs Jugendstil in Den Haag.’ Ik kan me niet herinneren dat we die route ooit hebben gelopen. Vermoedelijk is het een overblijfsel van een Open Monumentendag. Het boekje staat vol zwart-wit foto’s en herbergt een schat aan informatie. Het gaat terug in de la met het idee daar eens met ‘Blogqueen Riet’ over te praten. Zij is, net als ik, liefhebber van die stijl en is min of meer inwoner van Den Haag. Zoals te verwachten was, ze is meteen enthousiast over het idee om samen op stadswandeling te gaan.
Bij onze eerste ontmoeting, een aantal jaren geleden, lieten we elkaar weten wat we zouden dragen aan kleding zodat we elkaar konden herkennen. Inmiddels zijn we vaker samen op pad dus over kleding gaat het al lang niet meer. Nog voor Riet mij heeft gespot heb ik haar al gezien en constateer dat we dezelfde keus hebben gemaakt wat betreft kleur. We starten dus met een schaterlach en weten:  'Deze dag kan niet meer stuk'.
Al babbelend trekken we Den Haag in en letten niet echt goed op waar we precies de route moeten beginnen.
De opgeblazen kunst die overal verspreid ligt kan onze waardering niet echt wegdragen, maar daar komen we ook niet voor. Via Johan de Witt, die star toeziet op de bouwchaos van het Binnenhof, pikken we dan toch de route op. Maar niet voordat Riet een jonge dame heeft gevraagd een foto van ons te maken. Sorry beste lezers, ik wil niet graag vol in beeld op internet.

Voor de Jugendstilliefhebber is deze wandeling een ware smulpartij.
Den Haag toont prachtige panden, waarvan er veel nog in goede staat zijn. Sommige hebben modernisering ondergaan maar daarbij zijn oude elementen wel bewaard gebleven. Zoals de fietsers en de hoofdjes met fietspet.
Een enkel pand verdient aandacht om flink opgeknapt te worden. Gebrek aan geld zal hier ongetwijfeld een rol spelen.
Riet schrijft op haar blog dat het lastig is om de hoge huizen mooi op de foto te krijgen. Ik voel dat met haar mee en zelfs in de portieken is het moeilijk mikken. Ik beperk me hier tot enkele details.

Tot slot een klein uitstapje naar de Amsterdamse School een kantoorgebouw van Berlage voor verzekeringsmaatschappij 'De Nederlanden 1845'

alle foto's zijn aanklikbaar
 voor vergroten

De ober van restaurant  't Goude Hooft’, waar we uiteindelijk neerstrijken voor een frisdrank en een portie bitterballen, heeft waarschijnlijk ’s avonds thuis verteld van twee broodnuchtere bejaarde dames die in zijn restaurant de figuren in het gebrandschilderde glas onderste boven zagen. Een spiegelend plafond zorgt voor gezichtsbedrog en de nodige hilariteit.

Om met Conny Stuart te eindigen. ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?’
Het was heerlijk zonnig en we hebben genoten van elkaars gezelschap en de schoonheid van Jugendstil.
Lees hier Rietepietz haar indrukken van deze dag.

Goed Nieuws

Het onderhoud aan het elektriciteitsnet viel nogal mee. Blijkbaar was de klus sneller geklaard dan verwacht. Alles werkt nog en de accu van de auto is inmiddels weer opgeladen.
Vanmorgen een laatste controle bij de oogarts gehad. Het virus houdt zich rustig. En ik heb, weliswaar met bril, 100% zicht. Kortom geen schade opgelopen. Blij mee! Stoppen met druppelen, het tubetje zalf opmaken en dan is ook dat klaar. Bij een rood oog of wazig zien onmiddellijk contact zoeken met oogheelkunde voor advies. Via huisarts is dan een te lang traject.
Dit medisch dossier is hierbij gesloten, toch bijna 8 maanden mee onderweg geweest.
Morgen op pad met de blogqueen en dan ga ik woensdag proberen een afspraak met de installateur te regelen om het afdekkapje terug te plaatsen.
Ik bel met het bedrijf dat ook het onderhoud van de verwarmingsketel doet. Lijkt me de meest eenvoudige oplossing. Dat het niet de goedkoopste is neem ik op de koop toe.
Vanmiddag heb ik een inhaalronde rond de blogvelden gedaan en ben hopelijk weer bij met lezen en reageren. 

Pech (vervolg)

Helaas is het de buurman niet gelukt een lange ladder te bemachtigen.
Ik overweeg toch maandag een echte dakhaas, lees installateur, te bellen. Inregenen doet het niet en het nestel/broedseizoen is geweest.
Over eventuele takjes en ander nestmateriaal ga ik me voorlopig geen zorgen maken. Dat kapje komt ooit wel terug waar het hoort.
Niet alles is pech want de belastingdienst laat weten dat ik een teruggave kan verwachten. Dat is een mooie meevaller want een professionele installateur kost wel even meer dan de buurman die een vriendendienst komt doen.
Naast de blauwe envelop lag er ook een witte van Nmbrs. Ik heb nog nooit van dat bedrijf gehoord, laat staan dat ik er zaken meedoe. De brief laat weten dat ik betalingsachterstand heb en dat ik ruim de tijd heb gehad de betaling te voldoen. Als ik nu niet snel over de brug kom wacht mij een boete. In de brief staat ook een code die ik kan gebruiken om op de website de facturen in te zien. Uiteraard doe ik dat, maar vind dezelfde gegevens die in de brief staan.
Ik waag er een telefoontje aan en sta wonder boven wonder niet eens eindeloos in de wacht. De vriendelijke medewerker hoort mij aan en stelt vervolgens een paar vragen over de brief en dan kijk ik pas goed naar de adressering. De straat, nummer en postcode kloppen, maar de brief is gericht aan een bedrijf dat ik niet ken. Bij Nmbrs is duidelijk iets fout gegaan en de man belooft me een en ander recht te zetten. Ik vraag wel of ik er nog iets over krijg te horen, maar dat is niet de bedoeling. Sinds het overlijden van mijn echtgenoot heb ik een postvakje naast de laptop staan en daar heb ik die brief toch maar, voor onbepaalde tijd, geparkeerd samen met die 'leuke' blauwe envelop van de belastingdienst. 

Pech

De buurman kwam, zag en overwon helaas niet. De ladder bleek niet lang genoeg en om halsbrekende toeren voor zo'n pestkapje te ondernemen ging toch echt te ver.
Dinsdag een nieuwe poging met een langere ladder die hij ergens weet te versieren. Huren mag van mij ook. Buurman zei dat het met inregenen niet zo'n vaart zal lopen. En hij kreeg gelijk. Gisteren heeft het 's middags behoorlijk geregend, maar binnen geen last van gehad.
Vandaag bleef het droog. Dus geen reden tot grote zorg.

Pech

En dan is er opeens zo’n euvel waarvan je hebt gehoopt dat het zich niet zou aandienen. Afgelopen donderdag stond er een stevige wind. Ik hoorde wat gerommel op het platte dak van de badkamer, maar schonk er niet veel aandacht aan omdat de kraaien en meeuwen daar hun ruzies vaak uitvechten. Maar op enig moment hoor ik dat er iets in de achtertuin valt.
Voor de keukendeur ligt een afdekkapje, weliswaar puntgaaf, maar aan die wetenschap heb ik op dat moment niets. Grote vraag, waar komt het vandaan? Vanuit de tuin kan ik zien dat het hoge schoorsteentje van de verwarmingsketel intakt is. Maar de afvoer van de droogtrommel, die in de badkamer staat, kan ik vanaf dat punt niet zien.
Er rest mij niets anders dan op onderzoek uit te gaan. Gelukkig kan ik de afvoerslang van de droger makkelijk losmaken uit de afvoerkoker en waar ik al bang voor was, ik kan een beetje lucht zien. Waar haal ik eind van de middag betaalbare hulp vandaan om het kapje terug te plaatsen? Even daalt mijn humeur naar het nulpunt. Maar daar schiet ik niks mee op en als een soort bezweringsformule zeg ik hardop tegen mezelf. ‘Niet zeuren tot nu toe is alles steeds weer goed gekomen dat zal nu ook wel gebeuren.’ Ik besluit de slang terug in de koker te wurmen. Eruit gaat makkelijker dan erin, maar het lukt.
De weergoden waren me goed gezind want gisteren en vannacht bleef het droog. Voor de zekerheid heb ik voor de nacht de stekker uit de droogtrommel gehaald en de afvoerslang boven een emmer gehangen. Voor vandaag zijn de weersvoorspellingen niet hoopgevend. Duimen dat het niet gaat hozen.
Mijn buurman, van beroep schilder, heeft een lange ladder en als hij vanmiddag van zijn verfklus elders thuiskomt, zal hij het kapje terugplaatsen.  Wordt vervolgd. 

De badkamer op dit moment.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Vandaag is het een jaar en vier maanden geleden dat mijn echtgenoot overleed. Vanaf die dag werd alles anders en dat is nog steeds het geval, hoewel sommige dingen ook gewoon beginnen te worden. Sinds ik vorig jaar een weekje op Kreta was heb ik het beschuitje als ontbijt, vervangen door Griekse Yoghurt met daarin blauwe bessen en nu ze er zijn doe ik er ook Hollandse aardbeien bij. Zodra ik zo’n zomerkoninkje halveer denk ik aan mijn echtgenoot. Hij was er dol op, maar dan wel van Hollandse bodem en het liefst niet uit de kas. Griekse Yoghurt daarentegen was aan hem niet besteed.
En dat gold ook voor spruiten en witlof. Ik kookte het wel eens voor mezelf, maar het staat nu aanzienlijk vaker op het menu. Wat maar moeilijk went is eten in je eentje, dat is toch gezelliger met zijn tweetjes. De toestand in de wereld niet meer samen bespreken. Je zorgen niet meer kunnen delen, want die zijn er heus. In het kader van de privacy benoem ik ze hier niet.
Afgezien van de mindere dagen gaat het over de hele linie wel goed met me.

Zo heb ik afgelopen week weer een hindernis genomen waar ik geen spijt van heb. Alleen naar de schouwburg. Voor het filmhuis draai ik inmiddels mijn hand niet meer om. Maar alleen naar de schouwburg is, wat betreft sfeer,  toch van een andere orde. Ik ben vanaf het begin van zijn carrière groot fan van Herman van Veen en toen ik de aankondiging van twee voorstellingen zag heb ik meteen geboekt. Ik heb me op dat moment niet eens afgevraagd om iemand mee te vragen, ik boekte gewoon. De schouwburg was tot de nok gevuld met hoofdzakelijk leeftijdgenoten. Ik heb genoten van begin tot end. Wat heeft die man op zijn 81e nog een prachtige stem. Bij twee liedjes was ik blij dat we in het donker zaten want toen kwamen de tranen even omhoog. Een lied van Herman en een lied dat werd gezongen door zijn vaste gitariste Edith Leerkes. In de pauze onder het genot van een glaasje wijn heel genoeglijk staan praten met een echtpaar waarvan, vooral zij, ook groot fan bleek te zijn. Het was een prachtige avond. Geen spijt van. Natuurlijk had ik thuis graag wat nagepraat en dat niet meer kunnen wil ook maar niet wennen. Maar dat weerhoudt me er niet van leuke dingen te ondernemen. Eind van de maand Aletta, de musical. Hopelijk wordt dat een zelfde ervaring. 

Koningsdag-Bekeuring

In februari van dit jaar liet ik naar aanleiding van de Creatieve Bloghop mijn verzameling hoedenpennen zien. Jullie zullen begrijpen dat ik met extra aandacht naar de hoeden van onze koningin kijk en dan met name naar de hoedenpennen die ze gebruikt. Wanneer ze vanmorgen in Dokkum uit de bus stapt valt haar enorme hoed meteen op. Ik ga er dus eens goed voor zitten, want ik ben nieuwsgierig naar de pen waarmee ze dat fraaie gevaarte in haar kapsel heeft verankerd. Al snel zie ik dat er vandaag twee pennen dienst doen. Blijkbaar heeft ze geen dubbele exemplaren tot haar beschikking want de versieringen zijn verschillend van kleur. Zoals we van de koningin gewend zijn, zijn ze wel geheel passend bij wat ze draagt. De licht gekleurde pen steekt dwars door haar kapsel en hoed. Het lijkt dat de scherpe pen niet is afgeschermd met een dopje. Daar was Maxima in 1915 niet straffeloos mee weggekomen.

Een oudtante van mijn echtgenoot zit in 1915 in Den Haag in de tram met in haar hoed een onbeschermde hoedenpen. Het levert haar een bekeuring van 25 gulden op. Zij is de dame op deze foto.hier   
Die bekeuring is via erfenis bij ons beland en ligt nu als bijzonderheid onder de hoed met verzameling hoedenpennen. Als het feest in Dokkum is afgelopen kijk ik op de computer de beelden terug en zie kans het beeld stil te zetten met Maxima’s onbeschermde pen in beeld. Ik maak een foto die helaas niet echt scherp is. Bij het schaatsen maak ik nog een foto en dan slaat bij inzoomen de twijfel toe. Op het einde van de pen lijkt toch een soort beschermend schroefdraadje te zitten. Hoe dan ook, ik vind de overeenkomst tussen de koningin en de oudtante te leuk om niet te vertellen.
Bijgaand de wazige foto's van de tv en van de bekeuring uit 1915.

klik aan voor vergroten

Het virus (vervolg)

Ik had hier graag slot geschreven, maar dat is nog niet het geval. Vandaag was ik voor controle bij de oogarts. Zij is tevreden met de ontwikkeling in mijn linker oog. Het ziet er allemaal rustig uit, de ontsteking is verdwenen. Maar zij wil het virus dat een en ander heeft veroorzaakt voorlopig nog even te lijf gaan met zalf en druppels. Dus nog 3 maanden een zalf aanbrengen voor ik ga slapen en van twee naar 1 oogdruppel per dag. Gelukkig ondervind ik er geen hinder meer van. Mijn zicht is als vanouds. Ben blij met deze zorgvuldige oogarts. 15 juni voor controle en dan verwacht ze dat ik kan stoppen met de medicatie. Al met al dan 8 maanden mee onderweg. We gaan het zien ...👀

Het virus

Het is twee maanden geleden dat ik voor het eerst naar de huisarts ging in verband met een ontsteking in mijn linker oog. Althans dat dacht ik, maar al snel bleek dat het om het Herpes simplex virus ging. Ik kende het wel van de zogenaamde koortslip, maar dat het zich in mijn oog manifesteerde was nieuw. Zalven en druppelen werd een dagelijks ritueel en dat blijft zo de komende tijd. Weliswaar neemt de frequentie af, maar de oogarts is zorgvuldig en onverbiddelijk. Maandag constateerde ze dat het virus zich rustig houdt, maar dat het risico op opleven niet geweken is, omdat het virus zich uiteindelijk op het uiteinde van de zenuw nestelt en daar sluimerend aanwezig blijft. De oogtest pakte goed uit. Gelukkig geen beschadiging opgelopen. Inmiddels staat er een nieuwe voorraad zalf en druppels in de kast.
Zelfs al zou ik er voor de rest van mijn leven aan vastzitten, met zalf voor de nacht en twee keer per dag druppelen is goed te leven. Ik heb het er graag voor over als ik het virus daarmee slapend kan houden.
Over twee maanden weer voor controle.

Geven bij leven

foto ferrara 

klik aan voor vergroten 

Dit konijntje is minstens 80 jaar oud. Het is de kaartpot van mijn oma en was ooit gevuld met centen en stuivers. In de jaren 50 van de vorige eeuw speelden mijn grootouders met de zus en zwager van mijn opa fanatiek het kaartspel “Amerikaans Jokeren”. Het hoogste bedrag aan geld dat werd geboden was een stuiver. Mijn oma overleed in 1958. Ik was toen negen jaar. Haar kaartpot is binnen de familie gebleven en via haar oudste dochter, mijn moeder, uiteindelijk bij mij beland. Mijn moeder overleed in 1994 en sindsdien staat het konijn bij mij in de kast. Ik ben nu 76 en de laatste telg uit de familie die connectie heeft met de kaartpot. Vandaag heeft het konijn een nieuwe plek gekregen. Zij is opgenomen in de verzameling van een schrijfvriendin die 60 jaar is geworden. Hopelijk mag ze nog jaren tussen haar soortgenoten staan.

De foto doet nu dienst als screensaver op mijn laptop.

En dan is alles anders

Al dagen hik ik tegen de eerste fietstocht in mijn eentje aan.
Tot nu toe ben ik tijdens die tochtjes aldoor in gezelschap geweest.
Gisteren heb ik mezelf ernstig toegesproken. ‘Kom op meid, het moet er echt een keer van komen, het is prachtig weer.’ Ik besluit tot een rondje polder en kom uit in Egmond aan den Hoef. Daar fiets ik als vanzelf naar de Weg naar de oude Veert waar aan een van de gevels een ornament is te zien in de vorm van een eenhoorn. Ver voor het digitale tijdperk maken we er een foto van. Meneer F. laat de afbeelding zien aan edelsmid Antonie Bouwman in de Rijp die er voor mij een prachtig sieraad van maakt. 
Zelfs de eenhoorn is anders. Tot mijn verrassing is hij opnieuw in de verf gezet. Hij oogt mooier dan toen wij eind jaren tachtig de foto maakten.
Zeker wetend dat meneer F. het nieuwe uiterlijk ook gewaardeerd zou hebben, leg ik de eenhoorn met mijn telefoon opnieuw vast. Hoe gek het ook klinkt, voor dit moment ben ik blij daar alleen te zijn.
Blijkbaar moest het zo zijn. Mijn rondje polder. Geen spijt van.  

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Het is de 7e maand na het overlijden van mijn echtgenoot.
Zakelijk gezien heb ik vandaag bij de notaris de laatste handeling verricht. Voor ons samen hadden we alles goed geregeld, maar nu ik alleen ben heb ik toch een levenstestament opgemaakt zodat de kinderen mijn wensen goed kunnen uitvoeren, mocht dat ooit nodig zijn. Het geeft mij een gerust gevoel. Het account bij Monuta Nazorg kan ik nu afsluiten. Het is een prima steun in de rug geweest waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Wat nog fout kan gaan is dat de belastingdienst niet akkoord gaat met de aparte aangifte die ik moest doen, maar daar kom ik dan t.z.t. wel achter. Over de hele linie gezien gaat het me emotioneel gezien de meeste dagen wel goed. Maar bij minder fijne omstandigheden merk ik dat het incasseringsvermogen nog op een lager pitje draait. Zo heb ik ondervonden dat verdrietige zaken niet meer samen kunnen bespreken er nog meer inhakken dan dat je bij thuiskomst gezellige ervaringen niet kunt delen. Ik heb me er niet tegen verzet. Verdriet moet ook zijn uitweg vinden en de ervaring leert dat het enorm oplucht. Gelukkig heeft het leuke uitje in Leiden met Riet (hier) me enorm goed gedaan.  

Toen ik vandaag na het bezoek aan de notaris thuiskwam lag er een pakje van Mieke (hier) op de mat. De zakdoeken die ik nog wel nodig heb zitten nu in een mooi hoesje in mij  tas. Haar gewaardeerde presentje kwam op een goed moment.

En zo ondervind ik nog met de regelmaat van de klok hartelijkheid en meeleven uit verschillende hoeken. Bezoekjes, mailtjes, telefoontjes, appjes, post, de vraag of ik kom eten, lunchen met een vriendin. En iedereen heeft een luisterend oor. Over gebrek aan belangstelling hoor je mij niet klagen.

Confrontaties zullen er blijven. Waar ik bijvoorbeeld niet aan kan wennen, alleen mijn naam op een kaart zetten. Ik was altijd gewend die post ook door meneer F. te laten tekenen. Het is zó kaal zonder zijn naam en dan moet Kerst nog komen. Met dit mooie weer nog maar even niet aan denken.

Wachtlijst

Kennen jullie dat? Een wachtlijst bij de fietsenmaker? Dat je maanden van tevoren een afspraak moet maken voor een onderhoudsbeurt, daar ben ik zo onderhand wel aan gewend. En dat het tijd kost om een motor te vervangen, zoals vorig jaar vlak voor onze vakantie dat snap ik, maar mijn fietsenmaker zegt dat hij kleine spoedingrepen snel oplost. Nou mooi niet.

De houder van de display van mijn elektrische fiets is een onmisbaar puntje kwijtgeraakt en nu kan ik alleen op standje tour fietsen. Niks mis met dat standje, maar als het volgende pinnetje uitvalt heb ik toch echt een probleem.  Redelijk op tijd rijd ik vanmorgen ter fietsenmaker met het idee daar even een afspraak te maken voor het monteren van een nieuwe houder. Ha, dat had je gedacht. ‘Nee mevrouw, u moet de fiets achterlaten en kunt hem dan volgende week donderdag weer halen, want ja misschien hebben we eerder een gaatje, maar dat kan ik niet garanderen’ Stomverbaasd zeg ik; ‘Sta je me nou te vertellen dat ik voor dit euvel een week zonder fiets zit?’ Ja, daar komt het wel op neer. Ik kan bij de balie nog  proberen of er een leenfiets is, maar druk, druk, druk. Het is dit of anders wordt het over vijf weken.
‘Dat meen je niet?’ Jawel dat meent hij wel. Ik besluit zelf een andere oplossing te zoeken en verlaat met lichtelijk opgestreken zeil het pand. Hoewel ze me vorig jaar grote diensten heeft bewezen zie ik het niet zitten een hele week op de oude mevrouw Grandeur rond te peddelen. hier
Terwijl ik de fiets van het slot haal mompel ik nijdig dat ik bij deze fietsenhandelaar mijn laatste fiets heb gekocht. Nou is dit op mijn 76e sowieso waarschijnlijk mijn laatste fiets, maar dat doet even niet ter zake. 

De fietsenmaker aan de rand van het stadscentrum is, ondanks dat ook hij het druk heeft, heel wat coulanter. Ik leg hem het euvel voor en vertel van de wachtlijst. Ik blijk niet de enige klant die, vanwege de slechte service aan vaste klanten, uiteindelijk bij hem aanklopt. Onder mijn neus bestelt hij via internet een houder, bladert in zijn agenda en zegt. Kom volgende week woensdag om half tien de fiets maar brengen, gaat u lekker een uurtje de stad in, monteer ik ondertussen die houder. Bij mijn fietsenmaker staan ze met minstens zes man in de werkplaats, deze man werkt in zijn eentje …
Opgelucht fiets ik in standje tour naar huis. Ook dit komt weer goed.
En deze fietsenmaker heeft er een klant bij. 

Weer thuis

Acht dagen Kreta. Als je de reisdagen niet meetelt zes volle dagen en wat waren ze leuk. Om nooit te vergeten. Ik heb beloofd geen herkenbare foto's te plaatsen en dat betekent dat jullie verstoken blijven van sfeervolle plaatjes van de kleindochter van 20 maanden, die gedeeltelijk het tempo van deze week bepaalt. Een wijsneusje waar de Grieken, vanwege haar blonde haren en staalblauwe, ogen dol op zijn. Haar ouders hebben haar geleerd in het Grieks dag (jassas) te zeggen wat ze zwaaiend met haar handje naar hartenlust doet. Het kind en wij kunnen op zo'n moment niet meer stuk. We wonen in een comfortabel appartement, terras aan zee en een zwembad in de binnentuin. De hele week fantastisch weer. Ik heb heel wat uurtjes op het strandbed onder de parasol zitten mijmeren en lezen. Het fort waar we vanaf het terras zicht op hebben is bezocht. We nemen regelmatig een ijsje in Rethymnon en eten elke avond buiten de deur. Ja hoor, lukt heel aardig met het juffertje. Daarbij heeft ze drie volwassenen in de bediening om af en toe een rondje te lopen als ze genoeg heeft van het kinderstoeltje.

De Grieken kunnen heerlijk koken en zoals ik had gehoopt, de zwaardvis is ook nu weer prima. Stom genoeg heb ik daar geen foto van gemaakt.
We doen deze week drie proeverijen. Wijn, olijfolie en honing en alledrie gaan ze gepaard met tekst en uitleg over pluk, bereiden enz. 

De kinderen nemen wijn en olijfolie mee naar huis. Het kleine potje honing gaat bij het ontbijt op in de Griekse Yoghurt. Maar de meest spectaculaire onderneming is die week de kloof van Imbros. Zoonlief heeft zijn dochter in de rugdrager en knuffel haas gaat vastgesnoerd mee.

Oma moet op eigen benen de kloof bedwingen. Kleindochter doet haar middagdut in de rugdrager en natuurlijk pauzeren we regelmatig op plekken waar het kan. Als op het eind de vermoeidheid begint toe te slaan is het laatste stuk best zwaar, maar ik had deze ervaring niet graag willen missen. Snellere en jongere wandelaars die ons inhalen spreken hun bewondering uit. 'Respect mevrouw.'

Aan het eind van de kloof is een kleine gelegenheid waar je op de taxi kunt wachten en wat eten en drinken kunt kopen. De vers geperste sinaasappelsap is een ware godendrank. Die avond liggen we voor ons doen op tijd in bed. Om flinke spierpijn voor te zijn neem ik uit voorzorg twee tabletten paracetamol in. Ik verbeeld me dat ze helpen. Neemt niet weg dat ik de volgende dag mijn gemak neem onder de parasol, even afkoelen in zee is heerlijk, maar verder geloof ik het die dag wel.

Na drie dagen thuis beginnen de oorwurmen eindelijk tot rust te komen. Kortjakje, schaapjes met mooie wol, in de maneschijn, op je boze bolletje, we zijn er bijna. (zingen we vooral tijdens de autoritten) De zelf gemaakte variatie op Vader Jacob is favoriet, want kleindochter is dol op eten en lust echt alles. 

Het gaat als volgt:   Lekker eten, lekker eten

        Eet maar op, eet maar op

        Dat zal lekker smaken, dat zal lekker smaken

        Eet maar op, eet maar op.

Terwijl ik voor oppas speel genieten zoon en schoondochter van een avond samen uit eten. Dat we in de andere late avonduren na het eten, zittend bij het zwembad met een afzakkertje, herinneringen ophalen en meneer F. daarbij regelmatig de revue passeert, spreekt voor zich.

Inmiddels pak ik de draad van mijn leven alleen weer op en heb ik het dagelijks ritme wel weer hervonden.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat kleindochter tijdens de terugvlucht haar stembanden flink heeft geoefend. Dit keer niet om te zingen.
Gezellig rondjes lopen is er in een vliegtuig niet bij.

Bijgaand wat foto's van een zeer geslaagd weekje.
Hopelijk komt het op diverse apparatuur, zoals telefoons en tablets niet al te rommelig over.
Foto's bewerken is namelijk nog wel een dingetje. Misschien ooit maar eens een cursus volgen ...

klik aan voor vergroten