WE-300

Constante factor

Gerard is zijn leven lang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Continu werpt hij zich op als buffer tussen zijn puberende oudere broer en zijn jongere zus.  Gerard is een typisch gezinsreddertje. Voortdurend bezig met de lieve vrede.
Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas, wel altijd bereid tot helpen. 
Als een ander het naar de zin heeft, is het leven voor Gerard goed.
Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren en hij vindt, net als veel klasgenoten, werk bij het grote houtbedrijf in het dorp.
Gerard valt op door zijn niet aflatende nauwgezetheid en loyaliteit. Hij is bereid tot overwerken bij een grote klus en als er op locatie gewerkt moet worden, is Gerard van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw ver van huis. Zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hij hoort vindt grote waardering. Ook hier geeft Gerard doorlopend veel van zichzelf.
Het houtbedrijf groeit gestaag en Gerard groeit mee. Langzaam klimt hij op tot vertegenwoordiger en verruilt hij overall voor pak en stropdas. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding, klanten en bedrijf immer bij elkaar te brengen.
In de vrije weekenden maakt hij zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalvereniging. Menig decor voor het amateurtoneelgezelschap "Op de planken" is van zijn hand.
Gerard is geliefd in het hele dorp en veel dorpsgenoten weten hem voor een klusje te vinden. Alleen voor een duurzame relatie ligt Gerard niet goed in de markt. Het lokale vrouwelijk schoon valt niet voor de man die zichzelf voortdurend wegcijfert en aan één stuk door bezig is voor de ander.

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje van het blog 'Mijn gedachten' hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord permanent.
Bij Geesje kun je lezen wat andere deelnemers hebben geschreven

WE-300

Scheve schaats

In haar rode Nissan jakkert Dorien over de A 9 van Akersloot naar Haarlem.
De geheime ontmoeting met haar jeugdliefde Peter is door haar moeder ruw verstoord. Ze is zich rot geschrokken van de telefoon. Ze is met haar verliefde hoofd de tijd totaal vergeten. Gehaast heeft ze afscheid van Peter genomen. Vanmorgen kon haar werk nog de smoes zijn dat ze haast had en niet wilde praten, nu heeft ze haast om thuis te komen.
Haar moeder heeft haar nog zo gewaarschuwd. 'Ga niet naar die reünie. Neem de gok niet dat je Peter daar tegen het lijf loopt. Waag je huwelijk niet aan die charmeur.' Ze is toch gegaan. Op het moment dat ze Peter zag verschijnen, laaide het smeulend vuurtje van jaren oud op tot een vuurzee die niet meer wil doven. 

Dorien parkeert haar auto op de stoep. De knipperende alarmlichten zeggen: 'Zo terug'.  Over haar schouder springt de autogordel als een strakke veer in de houder. Met snelle, ongeduldige bewegingen legt ze de gordels van het kinderstoeltje op de achterbank in de goede stand. Met een doffe dreun gooit ze de autodeur dicht. Ze neemt niet de moeite haar tas mee naar binnen te nemen en de auto af te sluiten. Niet van plan ook maar één woord met haar moeder te wisselen over haar late verschijning, rent ze de straat over naar de open voordeur. Met haar geliefde knuffel onder een arm gedrukt wacht dochtertje Paula in de deuropening op de arm van haar oma. Gretig grijpt ze het vrije uitgestoken armpjes vast. 'Dag lieverdje, mama komt je halen. Was het leuk bij oma?'
'Dorien, weet je wel wat je doet? Stop hiermee. Doe Paula het verdriet van een scheiding niet aan.'
'Mam, niet mee bemoeien, het is zo al moeilijk genoeg.' 

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord verzwijgen. Bij Geesje kun je zien wat andere deelnemers hebben geschreven.

WE-300

Eldorado

De deadline voor de WE-300 komt dichterbij, nog vijf dagen om een verhaal te schrijven. Tot nu toe wil de schrijverij niet erg lukken. Dat komt deels omdat ik doende ben met het maken van kerstkaarten en een wekelijkse collage. 
Na uren knippen, schuiven, compositie maken en plakken zijn de meeste kaarten klaar. Met de hand de tekst schrijven is de volgende stap.
De voorraad oude kaarten is net als voorgaande jaren behoorlijk geslonken.
Soms heb ik drie kaarten nodig om één nieuwe te maken. In januari begin ik onder kennissen, vrienden en familie al een bedeltocht. Ik vraag of ze de kerstkaarten die ze weggooien voor mij willen bewaren. Doorgaans levert dat voor de kerstdagen aan het eind van dat jaar toch weer een kleine schoenendoos vol materiaal op.

Tegen eind september als het kampeerseizoen erop zit, beginnen mijn vingers al te jeuken en aangezien dezelfde vingers niet vrij zijn van artrose begin ik dan ook op tijd met knippen zodat ik voldoende pauzes in kan lassen en een paar dagen niet hoef te fröbelen. De kaarten koop ik bij Action evenals ander materiaal wat ik goed kan gebruiken. Wat betreft materiaal om te knutselen is Action voor mij een eldorado. Hetzelfde geldt voor mijn schrijf/hobbykamertje.
Het op één na kleinste kamertje in ons huis is mijn domein waar ik uren zoet kan zijn achter de laptop en in deze tijd van het jaar trek ik alle dozen met papier en knipsels uit de kast.
De chaos op de werkplank en de vloer rond mijn stoel wordt stilaan groter en overal zwerven snippertjes papier. Niemand, behalve ik, die er last van heeft. Zo lang ik zelf de weg in de chaos weet te vinden is er geen vuiltje aan de lucht. Ik voel me prima in mijn vrouwenhol.

klik aan voor vergroten
ik heb wel een beetje opgeruimd,
anders was de foto niet te maken

Geesje hier heeft de WE-300 nieuw leven ingeblazen.
De WE-300 is een schrijven dat bestaat uit 300 woorden over een woord dat Geesje bedenkt. Het opgegeven woord mag in het stuk niet worden genoemd.

Deze maand is het woord ,Paradijs'.

WE-300

François

'Heb je het al gehoord? François is er vandoor.'
'Hoe zo, vandoor?'
'Nou gewoon, afgenokt, de hooggehakte kuierlatten genomen.'
'Ga weg, ervan tussen met de Noorderzon?'
'Ja zoiets.'
'Opgestapt, met stille trom?'
'Nee dat niet helemaal, er lag wel een soort afscheidsbrief op de keukentafel.'

'Ik ben er helemaal klaar mee, voortdurend dat gezanik aan mijn kop. François, doe niet zo overdreven. François, aangeplakte wimpers staan je niet. François, ik mep je in elkaar als ik je nog een keer met make up op je wangen zie. Jullie behandelen me als een vreemd wezen dat je zo snel mogelijk over de dorpsgrens wilt duwen. Ik vertik het nog langer om het getreiter te ondergaan en buitengesloten te worden. Deze mens houdt het voor gezien. Doe geen moeite mij over te halen. Ik ben niet van plan ooit weer thuis te komen. Wees gerust ik zal het tijdelijke niet voor het eeuwige verwisselen, daarvoor vind ik het leven veel te leuk. Maar dat ik mezelf niet kan zijn daar heb ik schoon genoeg van. Jullie hebben me allemaal aan mijn lot overgelaten. Nooit ben ik serieus genomen. Niemand wil mij zien zoals ik werkelijk ben. Een dorpsgenoot die soms een beetje overdreven buiten de lijntjes kleurt, maar dat hoort nou eenmaal bij een dragqueen. Als ik op pumps wil lopen is dat mijn zaak. Zonder afscheid te nemen reis ik af naar een plek waar ik welkom ben en waar ze niet constant op me letten en commentaar leveren, een plek waar ik wel wordt geaccepteerd om diegene die ik ben, waar ze niet opkijken van een dragqueen meer of minder. Ik wil nooit meer de wijk hoeven nemen omdat ik niet aan de zogenaamde norm voldoe.
Spijtig dat jullie mijn gedrag niet tolereren en mij het dorp uit jagen.' 

De WE-300: schrijf in 300 woorden over een woord dat in het stuk niet genoemd mag worden. De WE van september lag nog op de plank. Vertrekken was toen het woord. In november is het woord vallen gekozen. Ik heb de WE van september wat aangepast en een combinatie gemaakt. Voor meer informatie:
https://platoonline.wordpress.com/2023/11/08/we-300-november/

Bestseller

De dag dat Eduard wordt ontslagen bij het bouwbedrijf, stort zijn wereld in.
Regelmatig zit hij bij het UWV, maar in de bouw is de malaise toegeslagen. Werken in die sector zit er voorlopig niet in. Eduard besluit zijn tijd nuttig te gebruiken en werkt dagelijks in de sportschool intensief aan zijn conditie.
‘s Avonds kruipt hij topfit achter de computer en surft het internet over. 
Zo belandt hij in het blogcircuit en wordt volger bij diverse bloggers.
Het duurt niet lang of Eduard heeft een eigen blog waarop hij zijn schrijftalent uitprobeert. Hij vindt een aantal mogelijkheden om dat uit te testen. Eduard stort zich op schrijfveren en opdrachten een bepaald woord niet te gebruiken waarbij hij niet meer dan 300 woorden mag schrijven. Op een speelse manier weet de voormalig bouwvakker zijn woordenschat te vergroten. Op een dag doet hij mee aan een schrijfwedstrijd en wat hij nooit heeft verwacht, hij krijgt een eervolle vermelding. Even voelt hij zich een echte schrijver.
Zijn vrouw Brigit, houdt hem met beide benen op de grond. 'Een eervolle vermelding is mooi meegenomen, maar als echte schrijver moet je constante kwaliteit bieden.' Dat laat Eduard zich geen twee keer zeggen. De bezoeken aan de sportschool nemen af. Uren tikt hij weg achter het toetsenbord.
Eduard werkt aan een boek. De titel heeft hij al: "Van metselaar tot schrijver". De eerste reacties zijn zo positief dat hij besluit het boek in eigen beheer te laten drukken. In gedachten ziet hij zijn geesteskind al op een stapeltje bij de Readshop in de buurt liggen. Eduard heeft de smaak te pakken en begint al vast aan een vervolg. Binnenkort heeft hij het UWV niet meer nodig.
Brigit schudt haar wijze hoofd. Voorlopig staan die twee dozen met de eerste druk behoorlijk in de weg.

WE-300 schrijf in exact 300 woorden een stuk over een woord dat je niet mag gebruiken. Voor oktober is dat het woord uitgeven. Voor meer informatie en reslutaten: https://platoonline.wordpress.com/2023/10/01/we-300-oktober-2023/

WE-300

 Klim naar de hemel

'Dag God, is het nog ver reizen voor ik mijn bestemming heb bereikt?'
'Goedendag, wie bent u als ik vragen mag? U komt hier onverwacht aanwaaien, zeker geen gebruikgemaakt van de normale toegangspoort?
Een enkeling waagt dat wel meer, die klimt langs de Jakobsladder illegaal naar boven, maar die laat ik niet zonder slag of stoot toe. Ik houd er niet van om overvallen te worden door lieden die hier nog niets te zoeken hebben. Zonder mijn toestemming komt geen sterveling binnen. Maar nu u er toch bent kan ik alvast de plattegrond laten zien van de hemels die ik beheer.'
'Hemels? Zijn er meer dan?'
'Elke nieuwkomer die hier instroomt heeft keus uit zeven hemelen.
De eerste is klein, de mensen die er blijven houden van gezelligheid, zijn snel tevreden en al op leeftijd.
De tweede heeft een tuin, daar vertoeven de mensen die van tuinieren houden.
De derde heeft ook een moestuin, uitstekend geschikt voor liefhebbers van biologisch voedsel.
De vierde lijkt op een dorp met kleine winkels en de leveranciers aan huis, daar blijven veel mensen van het platte land achter.
In de vijfde zijn een theater en een bibliotheek toegevoegd, u treft er vooral, acteurs, schrijvers en lezers.
In de zesde gaat het er vrolijk aan toe. Er zijn restaurants, een muziekhal en er is een kleine wietplantage. Daar eindigen veel muzikanten en hun aanhang.
Behalve godsdiensttwisten herbergt de zevende hemel alles wat u ook op aarde aantreft. Die is het meest in trek. Ik weet niet waar uw voorkeur ligt want ik heb me nog niet in u verdiept. Wat zegt u? U komt alleen ter oriëntatie.
U hebt geluk de laatste engel van vandaag vertrekt zo meteen om beneden een verlate zending op te halen. Goeie reis en tot later.'

foto van internet weer online

WE-300: Schrijf over het woord bestormen zonder het woord te noemen.
Voor meer info en verhalen: https://platoonline.wordpress.com/we-300/

WE-300

 'Ferrara, hier spreekt je geweten. Ik neem de vrijheid de WE-300 nog even onder je aandacht brengen. De maand is halverwege, iedereen heeft zijn best gedaan op de meest exotische stukken. De een stak een vingertje op terwijl een ander het juist kwijtraakte. Er kwamen drie hooggeleerde heren op kamelen voorbij draven. Herman Finkers noemt ze in zijn kerstverhaal  'drei kluge leute'. Een tijdmachine met drie illustere figuren koos de ruimte en er waren intelligente jongetjes. Zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Van jou staat er dit keer niets. Mag ik je erop attenderen dat de deelnemers aan deze uitdaging dat niet van je gewend zijn. Trouwens is het je opgevallen dat behalve Plato het allemaal vrouwen zijn die hun fantasie de vrije loop laten, maar dit terzijde.

'Doe me een lol. Laat me met rust. Ik sta na zeven weken vakantie niet echt in de schrijfstand. De caravan moet schoon naar de stalling, er moeten wassen gedraaid en gestreken, boodschappen gedaan, de tuin moet op orde gebracht. Schrijven komt op het lijstje niet voor.'

'Wat een flutsmoes. Je hoeft al die karweitjes niet alleen op te knappen. Je hebt een wasmachine, een droger, een strijkijzer en het allerbelangrijkste je hebt meneer F. die zijn handen laat wapperen. Geef nou maar toe dat jullie huishouding al na vier dagen op regel was. Tijd genoeg om een WE-300 te schrijven. En niet jammeren over gebrek aan inspiratie zo moeilijk is dat woord niet. Daarbij komt die wijsgerige uitdager over veertien dagen met een nieuw woord om op te kauwen.' 

'Ja, steek jij je belerende vingertje maar op om te laten zien hoe je me in de hoek drijft. Je knaagt en zeurt al dagen aan mijn hoofd. Ik heb je wel begrepen. Het is geen hoogstand, maar ik heb meegedaan.'

WE-300: schrijf in 300 woorden over het woord wijzen zonder het woord te noemen. Voor meer info en verhalen:https://platoonline.wordpress.com/we-300/

WE-300

Schaamte 

Onlangs luisterde ik naar een concert op de klassieke radiozender. Tijdens het langdurige slotapplaus klonk ook veelvuldig 'Bravo'. Ik voelde een schaamte opkomen die ik blijkbaar nooit heb overwonnen.  Even ben ik terug in mijn jonge jeugdjaren. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven jaar was. In ons dorp was dat destijds een schande. Bijstandsuitkeringen waren er nog niet en de alimentatie die mijn vader betaalde was niet voldoende om een gezin te onderhouden. Mijn moeder was gedwongen te gaan werken en waar nodig sprong mijn Opa bij. Mijn vader verliet het dorp en ging in Amsterdam wonen waar hij al geruime tijd werkte. Alleen in de weekenden woonde hij weer bij zijn ouders, waar mijn broer en ik hem soms bezochten. Tijdens één van die weekenden gaf het plaatselijk zangkoor een concert in de kerk. Ons gezin was daarbij aanwezig, ik denk op vrijkaarten van een tante die in het koor zong. Aan het eind van het concert werd er geapplaudisseerd. Vanachter uit de kerk werd meerdere keren 'Bravo' geroepen. Veel toehoorders draaiden zich om, om te zien van wie die kreet kwam. Dergelijke uitlatingen waren in ons dorp niet de gewoonte, zeker niet in een kerkgebouw. Ook ik keek en zag dat het mijn vader was. Als enige in het publiek was hij gaan staan en herhaalde zijn 'Bravo'.  Mijn moeder, die blijkbaar zijn stem had herkend, bleef strak voor zich uitkijken. Zelf was ik het liefst onder de bank gekropen van schaamte.
Dat uitgerekend mijn vader zich zo opvallend moest gedragen.
Tegenwoordig is het roepen van waarderende kreten de gewoonste zaak van de wereld. En toch zat ik weer in die kerk en hoorde mijn vader.
Het wordt tijd dat ik het gevoel van schaamte, waarvan ik niet wist dat ik het nog had, overboord zet.

WE-300: schrijf in exact 300 woorden over het woord herinnering zonder daarbij het woord te noemen.
Voor meer info:https://platoonline.wordpress.com/2023/05/31/we-300-juni-herinneren

WE-300

 Don Juan

Ze is 14 jaar als Maurits, een dik jaar ouder dan zij, voor het eerst op de MULO verschijnt. In de pauze ziet ze een lange knul bij de fietsenstalling staan. Het eerste wat opvalt is zijn donkere haar, daarna ziet ze zijn grijsblauwe ogen op haar gericht. 
Het pikzwarte brilmontuur met dikke glazen voelt loodzwaar op haar neus, de jeugdpuistjes op haar voorhoofd krijgen de omvang van molshopen.
Voor het eerst in haar leven ziet ze een jongen echt staan en is compleet van slag. Ze heeft het warm, haar knieën knikken en ze is misselijk.
Is dit de verliefdheid waarover ze heeft gelezen in de boeken van Cissy van Marxveldt? Haar vriendin Mieke zal het vast weten. Bij Mieke zijn de versierhormonen al  tot wasdom gekomen. Zelf heeft ze amper weet van het bestaan. Bij de meisjes is het dringen om deze kanjer. Te verlegen om mee te doen aan de versierpogingen houdt ze zich afzijdig en lijdt in stilte, want wat vindt ze hem leuk. Als hij haar op een dag met zijn ogen zoekt en subtiel beweegt om aan het eind van de pauze naast haar te staan, voelt ze zich vereerd met de aandacht die hij haar geeft. De bel maakt een abrupt einde aan dit gelukzalige moment. De lessen van die dag zijn aan haar niet meer besteed. Wazig staart ze voor zich uit en hoort niets van wat de leraren te zeggen hebben. Ze denkt alleen maar aan die jongen die twee klassen verderop zit. Aan het eind van de schooldag wacht Maurits bij de fietsenstalling en vraagt of hij met haar mee mag fietsen. Normaal fietst ze met Mieke naar huis, maar die is in geen velden of wegen te bekennen.
Dronken van verliefdheid fietst ze naast Maurits naar huis. 

WE-300: Schrijf in 300 woorden over het woord ontluiken zonder dat woord te gebruiken. Voor meer info en verhalen klik hier

WE-300

Vooruitgang

'Klaartje ben jij vandaag al buiten geweest? Het is heerlijk weer, ik kom net terug van mijn rondje in de wei. Wat hebben wij toch een geluk dat onze boer is overgestapt op een uitloopstal. Je kan gaan en staan waar je wil. Heel wat beter dan binnen op een kluitje stalpoten kweken en met je kop door het hek aan voer zien te komen. Het verse gras doet de melkproductie ook goed, ik verbeeld me dat ik tegenwoordig vaker een rondje melkrobot doe. 
Kijk, Stientje gaat ook alweer, die is hele dagen buiten alleen als de druk tussen haar achterpoten te groot wordt, komt ze binnen. Als onze voorouders dit eens  konden zien, die kwamen niet verder dan een boer op een krukje en dan moesten ze nog uitkijken dat ze de emmer met melk niet omver schopten. Het kon zomaar gebeuren dat je je eigen dagproductie naar de gallemiezen hielp, was al dat getrek van zijn ruwe vingers voor niets geweest. Nee, geef mij die robot maar, wat een gemak. Voor de boer een rijke zegen want op deze manier kost het minder tijd en kan hij meer koeien houden.'

'Dat zeg je allemaal wel Carolien, maar het heeft ook zo zijn nadelen. Vroeger stonden de koeien met mooi weer altijd in de wei. 's Winters met een klein koppeltje op stal met achter je een put waarin de inhoud van ingewanden en blaas de vrije loop kregen. Ik vraag me af of al dat moderne gedoe wel zo goed is. Toen de boerenbedrijven groter werden is het gezeik over onze uitlaatgassen begonnen, vroeger hoorde je daar nooit over.'   
'Ja hoor Klaartje, we weten onderhand wel hoe jij denkt. "Vroeger was alles beter".Je bent de enige milieuactivist onder de koeien.
Stientje is klaar, ik ben weg.'

WE-300: schrijf in 300 woorden over het woord uitstoot zonder het woord te gebruiken. Voor meer info en verhalen: klik hier

Een zwaar gemoed

Ze heeft zichzelf met een opdracht opgezadeld. Meeschrijven aan de uitdaging WE-300. Het is nog geen eind van de maand dus de deadline, zo heet dat zo mooi, in schrijversland is nog lang niet inzicht.
Leonardo da Vinci zei ooit: 'Als geest en hand niet samengaan, ontstaat er geen kunst.'
We plukken nog dagelijks de vruchten van wat die man bedacht en gemaakt heeft.  Allemaal goed en wel, maar als blogger moet je het zelf maar zien uit te vinden. Ze hoort de gebiedende toon van de innerlijke stem. 'Zeur niet, begin gewoon. Daag jezelf uit.'
Voor de zoveelste keer neemt ze een duik in haar jeugd en bespeurt ze tegenzin om over dat onderwerp te schrijven. Die fase in haar bestaan is tijdens de cursus 'Schrijven van  levensverhalen', voldoende uitgediept. 
Hinderlijk dreint de innerlijke stem. 'Je uitgangspunt deugt niet.'
'Goh, je meent het, wat een ontdekking en nu?'
'Je hebt nog geen idee, maar er dient zich vast iets aan.'
'Tja, en als geest en hand niet samengaan, heb ik een probleem, dan geef ik het op.' Nu vraagt de stem van haar moeder om aandacht.
‘Opgeven, sinds wanneer is die karaktertrek van je vader actief?’
Ai, dat komt aan. Daar komt het beladen deel van het verleden toch om de hoek kieren. Haar vader was een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Omdat hij te snel opgaf, bracht hij de meeste opdrachten, waar hij enthousiast aan begon, niet tot een goed einde. Voor hem ging het citaat:
'Om creatief te leven, moet je fouten durven maken', niet op. Meestal was hij voortijdig afgehaakt. Dat erfgoed van haar vader drukt soms lichtjes op haar schouders. Ze wordt er niet graag aan herinnerd laat staan dat ze die ballast uit het verleden met zich wil meedragen.

Een combinatie van de schrijfveer van vandaag en de WE-300.
De schrijfveer is: 'Een zwaar gemoed'. 
En de WE-300:  Schrijf in 300 woorden over het woord belasten zonder dat woord te gebruiken. Ik twijfelde hevig aan dit stuk tot ik de schrijfveer zag. Krijgt de innerlijke stem toch gelijk, er dient zich wel iets aan.

WE-300

Afgeluisterd

'Heb je het al gezien? Plato is terug op zijn nest in Blogland. Reageert bij alle oudgedienden en ontdekt dat sommige bloggers niet meer bloggen of erger nog, niet meer onder ons zijn. Hij had begrijpelijke redenen om jaren onder de radar te blijven, maar gelukkig ligt die tijd achter hem.
Hij gaat meteen vol aan de bak.'

'Nou dat is dan goed nieuws. Laten we hem van harte welkom heten en succes wensen bij zijn herstart. Wat denk je zou hij de WE-300 ook weer oppakken?'

'Het is wel duidelijk dat jij nog niet bij hem hebt gelezen.
De roep om de WE-300 was snel online. Er zijn een paar fanatiekelingen die al aan zijn oproep gehoor hebben gegeven, terwijl je er een maand de tijd voor krijgt.  Zelf ben ik geen haar beter. Ik broei ook niet langer op het woord van deze maand, waar je 300 woorden aan hebt te besteden, niet meer en niet minder is de opgaaf. Hindernis twee, je mag het opgegeven woord niet gebruiken. In het verleden deed ik er graag aan mee.' 

'Mij lijkt het nogal een dwingende opdracht. Je bent gehouden aan regels, die bindend zijn, er is één persoon die de ander een taak oplegt. Tegenwoordig is dat behoorlijk obligaat. Eerlijk gezegd zie ik er de noodzaak niet van. Ik pas.'

'Hoor je wat je zegt? Je doet al mee met je opsomming aan alternatieven.
Dat is het leuke aan deze schrijfuitdaging. Je leert er kort bondig van schrijven, je moet zoeken naar synoniemen en dat op zich vind ik al een feest. Bij deze neem ik de handschoen op en ga de verbintenis aan om Plato's opdrachten de komende maanden uit te voeren.  Ik ben het aan mezelf verschuldigd, veel te leuk om mee te doen.'

Het woord van deze maand is 'Verplichting'  klik hier

Kattenpraat 11

Rotte vis

Er is een nieuwkomer in de straat met de naam Sprot, hoe bedenk je het, je kat naar vis noemen.

Sprot is een agressieve treiteraar, altijd op zoek naar mot. Geen kat om zonder handschoenen aan te pakken. Nou, wat mij betreft kan hij heibel krijgen. Vandaag grijp ik mijn kans en ga vol in de aanval zodra Sprot met blootgetrokken tanden mijn kant op komt. Grommend spring ik in zijn nek en net als ik in zijn rechter oor wil happen rolt hij zich om en lig ik klem onder zijn dikke lijf. Dat is niet mijn idee van een flinke knokpartij. Met moeite klauw ik mijn nagels in zijn rug. Sprot is daar duidelijk niet van gediend. Als een krijsende wolbaal rollen we over de stoep, waar mijn mens met een bak water de wedstrijd roemloos beëindigt. Sprot krijgt de volle laag en druipt meteen af. Zelf strompel ik, met een nijdige Ferrara op mijn hielen, naar huis.
Uit een wondje aan mijn rechter voorpoot loopt een straaltje bloed.

De volgende dag wacht me een gang naar de witjas, die graag wil dat ik een kreupelshow geef. Demonstratief zit ik onder de behandeltafel en verzet geen poot. Ferrara reageert verontwaardigt. ‘Kom op doe niet zo schijterig, als het op vechten aankomt sta je je mannetje ook.’

De dokter zet me terug op tafel en voor ik het weet heb ik een spuit tussen mijn schouderbladen. Hij geeft een doosje pillen mee om een infectie te voorkomen. Natuurlijk ga ik die niet slikken, ik kan tegen een stootje. 
Thuis stop ik met kreupelen en spring in de vensterbank.

Ferrara noemt me een aansteller en neemt me het gat in haar weekbudget niet in dank af.
Ik beschouw het als leergeld voor de overhaaste gang naar de witjas.

Dit keer heb ik Kattenpraat en de WE-300 gecombineerd. 

Het is een waargebeurd verhaal en speelde zich bijna 40 jaar geleden af.

De opdracht in de WE-300 voor deze maand is schrijf in exact 300 woorden over een aanslag zonder het woord te noemen. 
Meer hierover:https://platoonline.wordpress.com/

Voltreffer

‘Jan, het is weer zo laat. De voetbal van dat galbakje van hiernaast ligt weer in onze tuin. Ik heb er schoon genoeg van. Straks komen de bollen boven de grond. Ik zie het al voor me. De narcissen geknakt, de tulpen gekopt voor ze goed en wel in bloei staan.  En dat alles omdat het etterbakje zo goed kan voetballen.  Het mag een wonder heten dat die decoratieve vogel op zijn stalen pin het leven nog niet heeft gelaten. Dat joch loopt voortdurend te donderjagen met zijn leren bal.

Het bonkende geluid tegen de schuur irriteert me mateloos, maar dat zal het grote talent en zijn ouders als hoofdsponsors een zorg zijn. Voor de voetbal gaat alles opzij. Dure schoenen en kleding, een seizoenkaart van Ajax, of het allemaal niks kost. 

Zouden ze wel weten dat hun oogappeltje de beest loopt uit te hangen als zij er niet zijn. Gisteravond was het ook weer raak, liep ie te keten met de vuilnisbakken. Slaan met de deksels, hard heen en weer rijden, slaat nergens op, maar gewoon uit pure verveling de buurt een beetje op stang jagen. 

Ik wed dat hij er vals bij loopt te grijnzen. ’t Is een eersteklas ettertje.

Ik ben dat geklooi goed zat en gooi die bal eens een keertje niet terug over de schutting. Laat ie hem maar komen halen dan zal ik die Cruijff in wording eens zeggen hoe ik over hem denk. Hoewel ik vrees dat in met mijn ongezouten mening niet echt zal scoren bij het keetschoppertje. Ik ga dreigen dat, als ik die bal nog één keer in de border vind, ik hem aan gort zal steken. Dan bindt ie wel in. Je hoeft als buur toch niet alles te pikken Wat zeg je? Kosten leren ballen goud geld?’

WE-300: Schrijf in 300 woorden een verhaal met betrekking tot het woord klieren, zonder het woord te noemen.

Meer over WE-300 bij: https://platoonline.wordpress.com/

Welbevinden

Elke ochtend, na een verkwikkende nachtrust, doet Saskia haar Pilates oefeningen om stramme spieren en gewrichten in shape te krijgen.

Onder de lauwwarme douche sponst ze haar huid met Sanex dermo sensitive lactoserum, waarvan het meeste schuim in het doucheputje verdwijnt.

Ze wast haar korte kapsel met Andrélon vitaliserende shampoo. 

Op de flacon staat dat ze haar hoofdhuid goed moet masseren voor een schitterend resultaat, zodat haar hoofd er voor de rest van de dag springlevend uitziet.

Terug in de slaapkamer hanteert ze de vocht inbrengende bodylotion van Nivea om haar, door Sanex verkregen, soepele huidje nog zachter te maken.

Tot slot krijgen haar wangen Oil of Olaz double action opgesmeerd.

In skinny jeans met bijpassende zijden blouse, die mooi over haar boezem valt, mag ze gezien worden. De kekke korte laarsjes met massagezooltjes van Dr. Scholl maken het geheel af. 

Vrij van stress maakt Saskia zich cafeïnevrije koffie en neemt, in verband met de darmflora, een vezelrijke boterham en spreidt de krant op tafel. 
Onlangs heeft ze zich voorgenomen haar heldere geest niet meer bloot te stellen aan de dagelijkse portie wereldleed dus bladert ze meteen door naar de puzzelpagina om haar grijze hersencellen eens flink te stimuleren. 

Ze heeft goed geluisterd naar de adviezen van Prof. Scherder die onlangs bij De Wereld Draait Door zat.

Terwijl ze zich het hoofd breekt op het cryptogram belt haar vriendin Mieke.

‘Sas zullen we eind van de middag een terrasje pakken? Niet zeuren over een aanslag op je gewicht, je bent 76, draagt maatje 36 en bent totaal in balans. Verval zal bij jou niet meer intreden. Jij zou zelfs een tijgerprintje van Action kunnen dragen. Ik zie je bij Valencia.’

‘s Middags bij een zondig, vetrijk tapasplankje en een glas droge rosé klinken de vriendinnen op een heilzaam leven.

Na een lange afwezigheid is Plato terug op het blogtoneel. 
Hij gaat meteen met een WE-300 de uitdaging aan.

Schrijf een verhaal over gezondheid in 300 woorden zonder dat woord te noemen.

https://platoonline.wordpress.com/

Groene vingers

‘Sjonny, het gras bij de buren is groener dan bij ons.

Ik kan dat niet uitstaan. Bedenk jij eens iets om hun tuin wat minder aanzien te geven.

Ik werk me de takken om de buurman te evenaren, maar jij gelooft het allemaal wel zolang je maar achter een biertje op ons terrasje kunt zitten.

Het zal jou worst zijn dat de buurman groenere vingers heeft dan ik. Wat die vent aanraakt komt meteen tot volle wasdom. Dat zal jou niet lukken, jij ziet niet eens het verschil tussen zevenblad en akelei. Laat staan dat je een vlinderstruik naar behoren kunt snoeien.

Geen vlinder die hier neerstrijkt, ze zitten allemaal bij die tuinfluisteraar van hiernaast.

Ik hoorde hem vanmorgen praten tegen zijn plantjes;

‘Ach, kijk nou toch, mijn Vlijtige Liesjes, wat doen jullie weer je best vandaag.’

Kotsmisselijk werd ik ervan. Volgens mij kletst Hendrik Jan de tuinman alle groei en bloei de grond uit. Onkruid herkent meneer meteen en roeit het uit met wortel en tak.

Je kon erop wachten dat bij hem alle plantjes van de AH-moestuintjes opkwamen. En maar pochen op zijn verse kruiden in de soep. Nee, met zo’n groenbak naast je, is tuinieren niet echt een feestje. Wat hier welig tiert is ongedierte. Heb je die hoopjes zand tussen de tegels gezien, wordt allemaal omhoog gewerkt door ijverige mieren. Ik kan er niet tegen vegen. 

En dan zijn er nog de slijmjurken al of niet met een huisje op hun rug. Geen plant is veilig voor die veelvraten, de Hosta lijkt wel een gatenkaas en de bladeren van de stokroos zijn tot op de nerf afgekloven. Sjonny, ik krijg een vet idee. Ik ga die snotschuivers vangen en als het donker is gooi ik ze over de heg. Daar helpt geen babbeltruc tegen.’

WE-300: Schrijf een fictief stuk in 300 woorden over het woord ontgroenen zonder het woord te gebruiken. Voor meer info:https://platoonline.wordpress.com/

Een vreemde muizikant

Op trektocht door Zweden belanden meneer F. en ik in Mariestad. De stad ligt aan het Vänermeer en staat die dag bol van rock en roll. Oldtimers rijden af en aan. Elvis look a likes, vrouwen met petticoats onder hun jurken, grote zonnebrillen op de neus. Het trekt allemaal voorbij. Het lijkt of we in Peyton Place lopen. Elk moment verwacht ik dokter Rossi tegen het lijf te lopen, maar die look a like blijkt niet van stal gehaald.
We gaan op zoek naar rustiger vertier en sluiten de deur van de Dom van Mariestad achter ons. In een weldadige rust bekijken we het interieur, hier geen schetterende muziek en opzichtige kleding.
De preekstoel die uit hout is gesneden en in blauwe kleuren en goud is uitgevoerd trekt samen met het orgel de meeste aandacht. Het orgel werd in 1860 gebouwd en het pijpmateriaal en de orgelkas zijn nog aanwezig. In 2011 werd het instrument gerenoveerd en gemoderniseerd. Over registers, klavieren en pedalen zal ik niet uitweiden want ik heb van orgels absoluut geen verstand, dat geldt overigens voor elk muziekinstrument. Ik kan geen noot lezen, laat staan dat ik een instrument bespeel. Neemt niet weg dat ik wel graag naar muziek luister. 
Stiekem hoop ik dat de organist van deze Dom nog even moet oefenen voor de dienst van zondag, zodat we zittend in een kerkbank van zijn muziek kunnen genieten. 
Helaas blijft het stil in de kerk tot we in een bepaalde hoek een zacht orgelspel horen. 
We begrijpen er niets van want op het grote orgel na, is er in de kerk geen instrument te vinden. En dan zien we hem zitten hoog in een vensterbank, een grijze muis achter een piepklein orgel. Vol overgave bespeelt hij zijn instrumentje. De foto is het bewijs.

Zweden-Mariestad

foto ferrara

WE-300 Schrijf een fictief stuk in 300 woorden over het woord musiceren zonder het woord te gebruiken. Voor meer info: https://platoonline.wordpress.com/

Struikelblok

‘Goedemorgen meneer van Dijk. Hoe gaat het met u?’

‘Ach, dokter ik mag niet mopperen. De linker band van mijn rolstoel is lek en de remmen zijn gebroken, maar gelukkig was de buurman zo aardig mij naar uw praktijk te rijden.

Als ik op de lange afstand ga, gebruik ik de booster. Gisteren begaf de accu het terwijl ik midden op het fietspad in de duinen stond. Toen ik de servicedienst wilde bellen bleek dat ik had vergeten mijn telefoon op te laden. Uiteindelijk heeft de boswachter er voor gezorgd dat de servicedienst me vlot kwam trekken.

Het werd al aardig donker en tot overmaat van ramp begon het te regenen. Aangezien mijn laptop stuk is had ik niet op buienradar kunnen kijken en had ik de gok gewaagd geen regenkleding mee te nemen. Doorweekt kwam ik thuis en toen ik een warme douche wilde nemen struikelde ik over de rand van de douchebak en stootte mijn grote teen.

Ik zal u de woorden besparen die uit mijn mond kwamen. 

Vervolgens bleef de traplift halverwege de trap hangen, maar gelukkig had ik mijn alarmmedaillon om en dus verscheen de buurman om me uit die benarde positie te redden. 

Hij was zo vriendelijk mij in de relaxstoel te parkeren, de afstandsbediening van de TV binnen handbereik te leggen en omdat hij er toch was heeft hij ook maar even koffie gezet. 

Al met al was het best een vermoeiende dag geweest en toen de wijkzuster kwam om mijn elastische kousen uit te trekken lag ik compleet voor pampus met de TV op volle sterkte want de batterijen van mijn gehoorapparaat waren leeg.’

‘ Lastig al die techniek, maar wat kan ik voor u doen meneer van Dijk?’

‘Naar die blauwe teen kijken die ik heb gestoten, dat vertelde ik toch?’

WE-300 Schrijf een fictief stuk in 300 woorden over het woord gezondheid zonder dat woord te gebruiken. Voor meer info:https://platoonline.wordpress.com/

Van Dale

‘De naam is van Dale. Sommige gebruikers noemen mij ook wel de Dikke van Dale, maar dat zegt meer over mijn omvang dan over mijn kennis van taal.
Ik zag voor het eerst het levenslicht in 1865. Sindsdien ben ik uit de wereld van spreek- en schrijftaal niet meer weg te denken.

Ik ben in alle mogelijk varianten uitgegeven. Dun, dik, pocketformaat,  groen en geel.

Aan dat laatste kan ik me behoorlijk ergeren. De taalpuristen bedenken van alles aan nieuwe regels die in de praktijk niet werken of het duurt jaren voor ze zijn ingeburgerd.

De tussen-n is daar een voorbeeld van. Wat was er mis met pannekoek? Nu verschijnt er onder dit woord een rood streepje: fout!

Dagelijks word ik geraadpleegd en zorg ervoor dat de Nederlandse taal op orde blijft.

In deze moderne tijden valt dat niet mee. Met dank aan de computer en sociale media moet ik veel vreemde woorden toelaten om van afkortingen maar niet te spreken. Wat vindt u bijvoorbeeld van ff in plaats van even. Niks is tegenwoordig nix. En dat alles omdat de snelle boodschap op een minischermpje moet passen. Persoonlijk heb ik toch wat moeite met deze taalverloedering. Net als met het feit dat er woorden uit mijn inhoud worden verwijderd. Het doet me pijn dat woorden als goedertieren verloren gaan.

Toch zal ik op gebied van taal enige autoriteit blijven behouden: Bij het opstellen van het Groot Nederlands Dictee word ik geraadpleegd en heb het laatste woord. In huiselijke kring fungeer ik als scheidsrechter bij woordspelletjes. Elk woord dat op mijn pagina’s is te vinden mag op het bord worden gelegd. Het liefst zo duur mogelijk samengesteld.

In september kwam de nieuwste editie van mij uit. Blijf me gebruiken, de woordchecker van uw computer is niet altijd te vertrouwen.’ 

WE-300: Schrijf een fictief stuk over het woord spellen zonder dit woord te gebruiken.
Voor meer info: https://platoonline.wordpress.com/

Miet en Griet 33

Keren huiswaarts

De gezusters zandvlo Miet en Griet hebben het idee opgevat terug te gaan naar hun vertrouwde zandkuil aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee.

Afgelopen voorjaar heeft de aanvaring met een hogedrukspuit op het terras van eethuis Sjans in De Koog, Miet bijna het leven gekost. Maar de intensieve revalidatie in Ecomare heeft zijn vruchten afgeworpen. Haar schildje glimt weer als vanouds. Als ze snel hipt, zie je de kras bovenop niet eens zitten. Geestelijk heeft ze onder het hele gebeuren minder geleden dan haar zuster.
Griet, altijd al de meest bedachtzame van het stel, is het ongeluk niet in de koude kleren gaan zitten. Ze mijmert over een rustige winter.
Miet echter heeft het na de maandenlange retraite op Texel met rust, reinheid en regelmaat helemaal gehad. Ze staat te trappelen van ongeduld om met Twan zeemeeuw, die hen naar huis zal vliegen, aan de sliert te gaan. Zij heeft van de crash duidelijk niets geleerd. 

Na de oversteek over het Wad broedt ze al op de onzalige gedachte een paar dagen in Den Helder te blijven. In de haven valt altijd wat te beleven.
Griet wil het plan niet eens in overweging nemen. Recht zo die gaat langs de kust naar Egmond en verder geen geintjes, dat is haar boodschap aan Twan.
Na een voorspoedige vlucht treffen de zusters hun zandkuil in ongerepte staat aan.
Nadat Griet een pot thee heeft gezet, nestelen ze zich meteen op hun terrasje met zicht op zee. Twan ziet dat het goed is en laat de zussen alleen.

Griet pinkt een traantje weg. ‘Thuis, wat heb ik dat gemist.’

 ‘Zullen we de biograaf binnenkort laten weten dat we ons beraden op nieuwe avonturen?’

 Als blikken hadden kunnen doden, had Miet alsnog het loodje gelegd.

WE-300 schrijf in 300 woorden een fictief stuk over nadenken, zonder het woord te noemen.
meer info:https://platoonline.wordpress.com/

Ondertussen dwingen Miet en Griet hun biograaf tot nadenken.
Voor de lezer die het verhaal niet helemaal begrijpt klik op het label vervolgverhaal Miet en Griet.